This Theme Supports a Custom FrontPage

Heilige Elrond, beste vrind…

Heilige Elrond, beste vrind…

Wat een alleraandoenlijkst bericht. Een Braziliaanse oma blijkt een actiefiguurtje van de elf Elrond uit The Lord of the Rings te hebben aangezien voor een beeld van de heilige Antonius. Jarenlang bad zij dagelijks bij de nobele heer van Rivendell. Haar kleindochter – of beter: aangetrouwde kleindochter, als ik het goed begrepen heb – ontdekte de vergissing, berichtte erover op Facebook, waarna het ganse internet zich erover kon verkneukelen. Echt weer iets voor het internet, om zich zo onbeschaamd vrolijk te maken over een arm Braziliaans omaatje. Ik vind haar ‘vergissing’ eigenlijk helemaal zo gek niet.

Lees verder OverHeilige Elrond, beste vrind…

De kunst van het wegkijken

De kunst van het wegkijken

Ik heb me, in alle jaren dat ik als columnist werkzaam ben voor verschillende bladen, geloof ik nog nooit publiekelijk druk gemaakt over de vraag of ik wel genoeg bier in huis heb voor een feestje. Noch heb ik me ooit, als ik het mij goed herinner, schrijvend afgevraagd of mijn haar wel goed zit. Toch voelde ik me aangesproken toen ik vandaag in De Volkskrant de gastcolumn las van Aafke Romeijn, waarin zij schrijvers en columnisten een gebrek aan politiek engagement verwijt.

Lees verder OverDe kunst van het wegkijken

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

Ik bewaar bijzondere herinneringen aan het lezen van De GVR van Roald Dahl. Het was het eerste echte leesboek dat ik als kind – op een druilerige zomermiddag, een jaar of dertig geleden – in één ruk uitlas. Een prestatie waar ik, dat herinner ik mij levendig, best trots op was. Maar ik herinner mij ook nog goed waarom ik het verslond. Het verhaal sprankelde. Het tintelde en bruiste als fropskottel. Dergelijke speelse neologismen van de titelheld waren daar voor een belangrijk deel debet aan. Snoskommer, mensbaksel, flitspopper. Het wekte bij mij een bestendige liefde op voor de taal, voor sprookjes en fantastische vertellingen.

Vol verwachting bezocht ik daarom laatst, wederom op een druilerige zomermiddag, de verfilming van deze klassieker door Steven Spielberg. Ik werd niet teleurgesteld; ik vond het een even sprankelende film, speels en geestig, gemaakt met zichtbare liefde voor het oorspronkelijke verhaal en de iconische illustraties van Quentin Blake. Nog dezelfde avond herlas ik het boek, en zag mijn vermoeden bevestigd dat de verfilming inderdaad opvallend trouw is aan het boek. Toch vielen mij, in de grote lijnen, drie verschillen op, die misschien wel significanter zijn dan zij op het eerste gezicht lijken…

Lees verder OverDe GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

Fatsoenlijk carnaval

Fatsoenlijk carnaval

Brabantse carnavalsorganisaties brengen een folder uit om mensen ‘van buiten’ enkele elementaire fatsoensnormen bij te brengen. Geen ongewenste intimiteiten, geen bandeloze slemppartijen, en natuurlijk het aller-, allerbelangrijkste: geen ‘alaaf’ zeggen – alsjeblieft zeg, dat zeggen ze in Limburg, een rechtgeaarde Brabander krijgt dat niet uit z’n strot. De folders liggen bij VVV’s – want elk jaar lokt het bourgondische volksfeest weer busladingen vol noorderlingen de Moerdijk over – maar ook bij asielzoekerscentra.

Lees verder OverFatsoenlijk carnaval

Soefi’s, salafisten en andere simplismen

Soefi’s, salafisten en andere simplismen

Twitteraars lijken in tenminste dit opzicht op IS-terroristen: ze zijn koppensnellers. Het is me vaker opgevallen: je deelt een artikel, en velen staan direct klaar om met een bot mes de kop eraf te snijden en die triomfantelijk in de lucht te houden. Het corpus van de tekst stort levenloos en ongelezen ter aarde. Dat lot ondervond ook mijn recent verschenen interview met de Vlaamse theoloog Jonas Slaats in het maandblad Volzin: op sociale media werd het gedeeld onder de kop ‘Islamofobie is racisme van nu’, en prompt begonnen verscheidene opgewonden kwetteraars zich druk te maken over die kop – onzin, kwetter kwetter, de islam is een geloof, geen ras, kwetterdekwet! Hadden ze het artikel maar gewoon gelezen, dan hadden ze gezien dat Slaats een interessante denker is die (ongeacht of je het met hem eens bent) boeiende observaties over de islam doet.

Lees verder OverSoefi’s, salafisten en andere simplismen

God woont niet op het kalifaat

God woont niet op het kalifaat

“De moordenaar is nog steeds op vrije voeten”, zegt de nieuwe omslag van Charlie Hebdo, een jaar na de aanslag op de redactie. De cartoon toont een boos kijkende God, met bebloede toog en een kalasjnikov op de rug. Zijn er al mensen geweest die zich er daadwerkelijk over opgewonden hebben, die zich gekrenkt hebben getoond in hun religieuze gevoelentjes? Ik niet in elk geval. Het is welbeschouwd een vrij matige grap, niet echt origineel, niet echt intelligent – maar we nemen er allemaal plechtig kennis van en doen alsof het heel wat is, want hé, Charlie Hebdo… Het mag wel wat minder eigenlijk, met dat aura van martelaarschap.
Lees verder OverGod woont niet op het kalifaat

We hebben juist méér religie nodig

We hebben juist méér religie nodig

Charlie Hebdo
Cartoon van Joann Sfar (die, anders dan eerder bericht, NIET bij het Charlie Hebdo-team hoort).

De Franse cartoonist Joann Sfar publiceerde op Instagram een tekening met daarop de tekst: “Friends from the whole world, thank you for #PrayForParis, but we don’t need more religion! Our faith goes to music! Kisses! Life! Champagne and joy! #ParisIsAboutLife”

Deze paar regeltjes tekst bevatten genoeg onzin om een boek mee te vullen – met name de valse tegenstelling tussen religie en levensvreugde vond ik ergerniswekkend, stupide. Maar laat ik me even beperken tot dat ene zinnetje: “we don’t need more religion”. Dat sentiment is de laatste dagen veel te beluisteren, en te midden van zo veel religieus gemotiveerd geweld is dat goed te begrijpen.

Lees verder OverWe hebben juist méér religie nodig

Kermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn

Kermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn

Kijk naar wie de mensen op het schild hijsen. Je denkt die ene mens te zien, maar die zie je niet, hoe fel de schijnwerpers ook schijnen. Je ziet een masker, een keurslijf, een travestie – altijd. Wie je echt leert kennen, dat zijn de mensen die het schild dragen. De mensen die applaudisseren, juichen, joelen. De handen zijn weer schraal, de kelen zijn weer schor. De man, pardon vrouw op het schild heet ditmaal Bruce Jenner, pardon, Caitlyn – zelf maakt hij, pardon zij, die vergissing ook nog steeds. Het schild is de cover van de Vanity Fair, plus een 22 pagina’s tellende cover story. Een man die vrouw werd! Wat dapper! You go, girl! Wie niet meeklapt is vast een right-wing bigot.

Lees verder OverKermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn