This Theme Supports a Custom FrontPage

Nieuw sprookje: Angust en Glomerum

Nieuw sprookje: Angust en Glomerum

Al piekerend tijdens de lange uren van een slapeloze nacht, worden angsten, zorgen en problemen doorgaans groter en vreeswekkender dan zij bij daglicht zijn. De antagonist van mijn meest recente sprookje, Glomerum, is de verpersoonlijking van zulk bedrieglijk nachtelijk gepieker. Binnenkort is de tekst ook te lezen op mijn sprookjessite www.ofelie.nl, maar voor een zeerLees meer overNieuw sprookje: Angust en Glomerum[…]

Leonard en ik

Leonard en ik

I remember you well. Leonard kwam voor het eerst naast mij zitten in een bruin café in ‘s-Hertogenbosch, onder de schaduw van de Sint-Janskathedraal. Het was eind 2001, en ik was mij daar aan het bedrinken, gewoon, vanwege de pijn van het jonge-twintiger-zijn, de warboel in de wereld, de warboel in mijn hoofd. De gebruikelijke dichterlijkheden. Leonard had net een nieuw album uit, Ten New Songs, en wilde dat graag aan mij laten horen.

Lees verder OverLeonard en ik

In de ban van de paus

In de ban van de paus

Nog niet eens zo heel lang geleden was het onbestaanbaar dat de Evangelische Omroep uitgebreid en positief stil zou staan bij de paus. Daarvoor waren de anti-paapse sentimenten in de achterban te levendig. Hoewel die zeker niet weg zullen zijn (van Andries Knevel hoorde ik dat hij wel degelijk de nodige verontruste mailtjes heeft ontvangen met als strekking dat de paus toch echt de antichrist is), hebben we de afgelopen weken toch een boeiende vierdelige EO-documentaire op de tv kunnen zien over paus Franciscus. Het is zeker geen kritiekloos portret geworden, maar de bewondering overheerst. Dan is er toch echt wat aan de hand… Toch iets van een ‘Franciscus-effect’?

Ik had het genoegen de serie al wat eerder te zien, zodat ik bij elke aflevering voor de EO/geloven-website een voorbeschouwing kon schrijven. Waarin ik veel ruimte kreeg en nam om mijn eigen gedachten over de besproken onderwerpen te ontvouwen. Het is, al zeg ik het zelf, een alleraardigst verzamelingetje mini-essays geworden over het fenomeen-Franciscus – vandaar dat ik de artikelen hier nog eens wil delen.

Lees verder OverIn de ban van de paus

Onnozele kinderen

Onnozele kinderen

Vierde kerstdag. Onnozele kinderen. Een wat vergeten feest, vermalen in de kunstmatig gezoete balkenbrij van kerstmis – tegenwoordig sentimentele eenheidsworst van de eerste adventszondag tot en met driekoningen, met poppige stalletjes, engeltjes en antonpieckige wintertaferelen. Maar ooit was kerst een drama in bedrijven, en de kindermoord van Bethlehem was daarvan het dramatische hoogte- of dieptepunt, de afgrijselijke plotwending, de woeste dissonant, de veldslag voor de poorten van de hel. Ontstoken in razernij laat de jaloerse koning Herodes alle jongens van onder de twee jaar in Bethlehem en ommestreken vermoorden, in de hoop daarmee ook zijn rivaal te doden: de pasgeborene waarvan zelfs de heidenen zeggen dat hij de ‘koning der joden’ zal zijn. Deze zinloze slachtpartij geeft reliëf aan de persoon en het latere optreden van Jezus van Nazareth, geeft reliëf aan kerst, ja het geeft reliëf aan het christendom zelf. Daarom is het zo jammer dat deze episode in zo vele populaire hervertellingen van het kerstverhaal wordt weggemoffeld, soms zelfs helemaal weggelaten.

Lees verder OverOnnozele kinderen

Een clowneske paus op het katholieke narrenschip

Een clowneske paus op het katholieke narrenschip

In de Volkskrant stelde fotoredacteur Frank Schallmaier zich kort geleden een intrigerende vraag, ruimschoots geïllustreerd met kleurrijk beeldmateriaal à charge: waarom laat paus Franciscus zich toch zo vaak op de foto zetten met clowns, en is hij zelfs niet te beroerd soms zélf een rode neus op te zetten? Voer voor vaticanisten, schreef Schallmaier – en hoewel ik mijzelf niet tot die beroepsgroep reken, wil ik toch een poging tot nadere verklaring wagen.

Lees verder OverEen clowneske paus op het katholieke narrenschip

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Ik was gevraagd te speechen op de bruiloft van mijn broer. Tijdens het diner, een kort woordje tot het kersverse bruidspaar. Ik nam me voor niets op papier te zetten, niet eens een paar steekwoorden – dan kon mijn woordje spontaan, kort en bescheiden blijven. Ik kon het echter niet laten van tevoren nog even door mijn filosofische en theologische boekenkast te snuffelen, op zoek naar wat mooie inzichten over het huwelijk om achter de hand te houden. “Vondel zei, dat de huwelijksliefde het dichtst Gods liefde benadert.” Dat werk. Klinkt eigenlijk helemaal niet zo bescheiden, dat gekoketteer met klassiekers, en ook helemaal niet spontaan. Ik heb dat citaat gelukkig niet gebruikt, noch enig ander citaat. Vondel ontschoot me volledig, goddank.

Lees verder OverEen kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Een historische/legendarische (*) ontmoeting

Een historische/legendarische (*) ontmoeting

(*) Doorhalen wat niet van toepassing is.

Dit weekend vindt op het terrein van Abdij Mariënkroon te Nieuwkuijk het jaarlijkse KJD Festival plaats. Het muzikale programma en de weersverwachtingen zijn goed, dus er valt sowieso genoeg te genieten. Maar wie behalve van muziek en zonlicht ook van een goed verhaal kan genieten, wil ik van harte uitnodigen om mijn bescheiden bijdrage aan het programma bij te wonen. Ik mag namelijk komen spreken, zondagmiddag 13.30 uur op het Lounge-plein, over het thema ‘ontmoeting’.

Lees verder OverEen historische/legendarische (*) ontmoeting

Wijsgeer in het wild

Wijsgeer in het wild

“We hebben behoefte aan een ervaring die ons op onze plek zet. Dat kan hier in de Oostvaardersplassen zijn, het kan een nachtelijke sterrenhemel zijn, het kan tijdens een bergwandeling gebeuren. Het gaat vaak gepaard met een zekere huivering. We voelen ons er ongemakkelijk bij. We weten het niet goed te duiden, kunnen het niet goed benoemen. Maar we voelen: dit gaat mij te boven, hier heeft de mens geen vat op. Dat geeft anderzijds ook rust. Want er is niets verontrustender dan het idee dat alles door de mens gedetermineerd zou zijn. Daar kunnen we niet tegen. Dus de natuurervaring relativeert, geeft je een ander plekje in het geheel. Dat stemt mensen tot bescheidenheid.”

Lees verder OverWijsgeer in het wild

Een pauselijke pauze

Een pauselijke pauze

Paus Franciscus bezoekt kantine“Waar eten deze mannen? – vraagt men zich af. Dan verschijnt het droombeeld van een Vaticaanse kantine, waar de Zwitsers hun lunch gebruiken met de kolbakdragers, de edelgardisten, de blauwe politieagenten, de Palatijnse wachten en de kleine dikke tuinman, die onder het eten zijn strooien hoed op het hoofd zou houden, nadat hij hem bij het bidden eerbiedig in de gevouwen handen boven zijn bord soep hief, de bol naar buiten, de sleetse binnenkant tegen de borst. En met al die mannen in zandsteenkleurige arbeiderspakken, bediend van kolossale schotels door kardinalen in het vuurrood. Zulk een kantine zou lijken op een carnavalsconvent met bruine paters en jezuïeten, gevelrestaurateurs en klokkemakers, ruitenwassers en pauselijke chauffeurs tussen bisschoppen en prelaten verspreid. In dit huis is iets te vinden voor ieders honger.”

— Anton van Duinkerken, Begrip van Rome (1948)

Lees verder OverEen pauselijke pauze

7keer7: Een bijeengeraapt zootje

7keer7: Een bijeengeraapt zootje

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”//www.youtube.com/embed/J1mBB2DK7nc” frameborder=”0″ allowfullscreen]

De opdracht van de religieuze kroegentocht 7keer7 was welbeschouwd krankjorum. Vat even in zeven minuten jouw gedroomde christendom samen; wat laat je achter, wat neem je mee? In een lezing van een uur had ik dat gek genoeg waarschijnlijk niet zo moeilijk gevonden, maar in zeven minuten… Dat heeft me aardig wat hoofdbrekens gekost, zal ik je eerlijk zeggen. (Ja ja, ik weet het, het is me ook niet gelukt in precies zeven minuten, zo blijkt uit bovenstaand filmpje…)

Lees verder Over7keer7: Een bijeengeraapt zootje

De opspringzin van Willem Jan Otten

De opspringzin van Willem Jan Otten

“En degene die naast je staat aanstoten, maar die keek niet.”

Dit was mijn opspringzin in een essay van Willem Jan Otten met de titel De opspringzin. Ik (her-)las het in zijn fraaie essaybundel Onze Lieve Vrouwe van de Schemering, in de trein naar Den Haag, waar de schrijver gisteren de P.C. Hooft-prijs in ontvangst mocht nemen. Otten grossiert in dit soort zinnen; terloopse gedachten of observaties, die de kern van het betoog niet willen of kunnen zijn, maar die de lezer toch doen opveren, die herkenning en bevreemding tegelijk wekken, die een hele nieuwe wereld openen, niet zelden geheel los van de context waarin ze eigenlijk geschreven zijn. Deze ene achteloze zin zette bij mij een reeks gedachten in beweging over de relatie tussen schrijvers en lezers. Maar daar ging het essay verder niet over. Niet echt.

Lees verder OverDe opspringzin van Willem Jan Otten

De uitgeklede Kerk

De uitgeklede Kerk

Stel je een jonge man voor, knap, modieus gekleed, in goeden doen. Zijn vader is een succesvolle zakenman, de jongen heeft alles in huis om in vaders voetsporen te treden. Hij heeft een goede neus voor lucratieve handeltjes. En hij heeft de middelen om ze na te jagen; een mooie auto, peperdure laptop, de nieuwste iPhone – allemaal van papa gekregen.

Lees verder OverDe uitgeklede Kerk

Humor en het heilige

Humor en het heilige

“De duivel spotlacht. God buldert hartelijk. Ik geloof, en dat meen ik ernstig, dat God hemel en aarde, sterren en planeten, zeeën en continenten, mensen en dieren en planten, kortom al het geschapene, tot leven gelachen heeft. Niet met een minzaam of een spottend lachje, niet met een braaf mopje of een gevatte kwinkslag om de gespannen kosmische sfeer te breken, maar met een eindeloze, overvloedige, schuddebuikende bulderlach. Hij lacht nog steeds; en dat lachen horen heet genade.”

Lees verder OverHumor en het heilige