This Theme Supports a Custom FrontPage

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

Ik bewaar bijzondere herinneringen aan het lezen van De GVR van Roald Dahl. Het was het eerste echte leesboek dat ik als kind – op een druilerige zomermiddag, een jaar of dertig geleden – in één ruk uitlas. Een prestatie waar ik, dat herinner ik mij levendig, best trots op was. Maar ik herinner mij ook nog goed waarom ik het verslond. Het verhaal sprankelde. Het tintelde en bruiste als fropskottel. Dergelijke speelse neologismen van de titelheld waren daar voor een belangrijk deel debet aan. Snoskommer, mensbaksel, flitspopper. Het wekte bij mij een bestendige liefde op voor de taal, voor sprookjes en fantastische vertellingen.

Vol verwachting bezocht ik daarom laatst, wederom op een druilerige zomermiddag, de verfilming van deze klassieker door Steven Spielberg. Ik werd niet teleurgesteld; ik vond het een even sprankelende film, speels en geestig, gemaakt met zichtbare liefde voor het oorspronkelijke verhaal en de iconische illustraties van Quentin Blake. Nog dezelfde avond herlas ik het boek, en zag mijn vermoeden bevestigd dat de verfilming inderdaad opvallend trouw is aan het boek. Toch vielen mij, in de grote lijnen, drie verschillen op, die misschien wel significanter zijn dan zij op het eerste gezicht lijken…

Lees verder OverDe GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Ik was gevraagd te speechen op de bruiloft van mijn broer. Tijdens het diner, een kort woordje tot het kersverse bruidspaar. Ik nam me voor niets op papier te zetten, niet eens een paar steekwoorden – dan kon mijn woordje spontaan, kort en bescheiden blijven. Ik kon het echter niet laten van tevoren nog even door mijn filosofische en theologische boekenkast te snuffelen, op zoek naar wat mooie inzichten over het huwelijk om achter de hand te houden. “Vondel zei, dat de huwelijksliefde het dichtst Gods liefde benadert.” Dat werk. Klinkt eigenlijk helemaal niet zo bescheiden, dat gekoketteer met klassiekers, en ook helemaal niet spontaan. Ik heb dat citaat gelukkig niet gebruikt, noch enig ander citaat. Vondel ontschoot me volledig, goddank.

Lees verder OverEen kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

De Kleine Prins: een indringend sprookje

De Kleine Prins: een indringend sprookje

Deze week verschijnt de ver(animatie)filming in de bioscoop van één van de grootste (of kleinste, maar dan op een goede, grootse manier) sprookjes van de twintigste eeuw: De Kleine Prins. Ik heb de film nog niet gezien, maar zie er erg naar uit: in de bijgaande video leg ik uit waarom. Dit tijdloze, mystieke verhaal van Antoine de Saint-Exupéry trekt ons uit ons kortzichtige egocentrisme.

Lees verder OverDe Kleine Prins: een indringend sprookje

De laatste epische film

De laatste epische film

Geheel in de geest van Peter Jackson bracht ik onlangs een extended edition uit van een essay dat ik al eerder schreef naar aanleiding van de verfilmingen van The Hobbit. Ik vergeleek daarin het prachtige oorspronkelijke verhaal van J.R.R. Tolkien met de programmatische verhandeling over de vreugde van het evangelie door paus Franciscus. In het verlengde daarvan schreef ik over de onmiskenbare echo’s van het distributisme en het katholiek sociaal denken. In mijn extra lange versie heb ik dat nog eens verrijkt met een geestige gedachte van G.K. Chesterton over het verschil tussen kruideniers en herbergiers.

Lees verder OverDe laatste epische film

De naadloze Hobbit

De naadloze Hobbit

Dik een week lang heb ik de vraag wat ik van The Hobbit: An Unexpected Journey vond, gepareerd met een schouderophalend: “Ja, mooi, te gekke film.” Degenen die me die vraag stelden, keken dan doorgaans ietwat teleurgesteld. Ik weet niet waaraan ik de reputatie verdiend heb, maar blijkbaar verwachtte men intelligentere meningen van mij, of zelfs allerlei diepzinnige bespiegelingen. De waarheid is: als verklaard liefhebber van de verhalen van J.R.R. Tolkien én van de filmversies van Peter Jackson, heb ik op de eerste plaats gewoon een 3D-brilletje op de snufferd gezet en ongecompliceerd genoten van dit eerste deel van The Hobbit-trilogie. Mijn meningen over hoe geslaagd de film was zijn weinig spectaculair en ga ik dus ook niet delen. Maar inmiddels is er toch een bescheiden bespiegelingetje gegroeid, waarmee ik de teleurstelling van de belangstellenden enigszins hoop te kunnen verzachten.

Lees verder OverDe naadloze Hobbit

Rechtzinnig sinterklazisme

Rechtzinnig sinterklazisme

“Er is niet één Sinterklaas”, wist mijn zoon (7) onlangs te melden. Met drie kinderen in huis – van wie twee in de leeftijd zijn dat het Sinterklaasjournaal qua ernst, urgentie en statuur gelijkstaat aan CNN – is Sinterklaas momenteel gespreksonderwerp nummer één bij ons. De kwestie die mijn zoon tot voorgenoemde uitspraak bracht, was de immer prangende vraag hoe oud Sinterklaas eigenlijk is. Anders dan zijn zusje (4) meende hij dat de Sint “gewoon een oude man” was, en niet 300 of 500 of een andere belachelijk hoge leeftijd. “Als Sinterklaas te oud wordt, dan kiest hij gewoon een nieuwe Sinterklaas.” Hoe hij daar bij kwam? “Dat heeft de juf verteld.”

Lees verder OverRechtzinnig sinterklazisme

De mythe van het monster

De mythe van het monster


Ik weet dat je grappen niet moet uitleggen, maar ik doe het toch maar even. Deze aflevering van de immer briljante strip Calvin & Hobbes is onder meer zo grappig, omdat de gevreesde monsters onder het bed zo droogjes reageren. Het monster weerspiegelt onze diepste angsten en verbeeldt een onredelijke en onmenselijke woede, maar de monsters van Calvin reageren alleszins redelijk en menselijk. Dit stripje leert daarmee een belangrijke les: het monster is bovenal een product van de menselijke rede.

Lees verder OverDe mythe van het monster

Schouder aan schouder

Schouder aan schouder

Even iets rechtzetten. Afgelopen zomer, nadat ik net de Harry Potter-finale Deathly Hallows pt. 2 in een mega-3D-bioscoop had gezien, kon ik hier op mijn blog mijn teleurstelling maar moeilijk verbergen. Hoe overweldigend ook, de film was een anticlimax, zo oordeelde ik tamelijk stellig, en ik verbaasde me er over dat die hele 3D-hype films vaak zo ontstellend plat maakt. Welnu, ik wil – deels – op mijn schreden terugkeren. Inmiddels heb ik de film ook op dvd (tja, je bent een liefhebber of je bent het niet), en heb ik er in alle rust in mijn allerminst overweldigende huiskamer naar kunnen kijken, tweedimensionaal en uit piëteit met de buren zonder al te indrukwekkend dolby-surround-geluid… En ik vond de film nog steeds niet bijster goed, maar hij was in die omstandigheden toch stukken beter te pruimen, dus het is veilig te concluderen dat het allemaal aan die vermaledijde 3D-technologie ligt.

Lees verder OverSchouder aan schouder

Speelgoedcatechese

Speelgoedcatechese

[wpaudio url=”http://nl.sitestat.com/klo/ikon/s?ikon.tvradioweb.zincast.mp3&category=zincast&ns_webdir=zincast&ns_type=pdf&ns_url=http://www.krux.nl/luisteruh/podcast/audio/toystory3_zincast.mp3″ text=”ZinCast – Toy Story 3″ dl=”0″] Van alle Pixar-animatiefilms blijft de Toy Story-trilogie mijn absolute favoriet: het meest fantasierijk, geestig en diepzinnig. Het zijn films die ik in deze Sinterklaas-tijd extra kan aanbevelen; om cadeau te doen aan iemand, maar zeker ook om zelf te kijken en eens stil te staan bij deLees meer overSpeelgoedcatechese[…]