This Theme Supports a Custom FrontPage

De ‘slow politics’ van Steven Vanackere

De ‘slow politics’ van Steven Vanackere

Ik las dat Steven Vanackere onlangs is beëdigd als fractieleider van de christendemocraten in de Belgische Senaat. Eind vorig jaar bezocht ik deze politicus nog in Brussel, waar ik een lang interview met hem had voor het tijdschrift Volzin – mede naar aanleiding van het verschijnen van zijn boeiende boek De eerste steen. Ik denk met genoegen terug aan die ontmoeting en lees nu ook met tevredenheid het interview terug dat ik met hem had. Vanackere zegt belangrijke dingen over onder meer de waarde van saaie politiek. Ik hoop dat hij er als senator in slaagt deze waardevolle saaiheid in de turbulente Belgische politiek te brengen!

Lees verder OverDe ‘slow politics’ van Steven Vanackere

Verlos ons van onze kennersblik

Verlos ons van onze kennersblik

Religie kent geen toeschouwers. Althans: we kunnen uiteraard wel als museumbezoekers langs de bonte prentengallerij van godsdienstige gebruiken schuifelen, en vervolgens als volleerde critici ons deskundig commentaar spuien. Maar welbeschouwd zegt dat niets. We wanen ons dan kenners omdat we datgene wat we zien in keurige kaders van historische, culturele en religiewetenschappelijke feiten en meningen hebben geplaatst, maar raken steeds op z’n best de buitenste schil, de flinterdunne opperhuid van de religie. Religie snappen is eraan deelnemen. Religie kent geen toeschouwers, slechts participanten. Het verschil wordt prachtig geïllustreerd door de korte film Via Dolorosa van Menno Otten.

Lees verder OverVerlos ons van onze kennersblik

De soul van Augustinus

De soul van Augustinus

[iframe width=”420″ height=”315″ src=”//www.youtube.com/embed/SP3TI4t2yQ8″ frameborder=”0″ allowfullscreen]

“Laat heb ik u liefgekregen, o schoonheid, zo oud en zo nieuw, laat heb ik u liefgekregen! (…) Gij waart bij mij en ik niet bij u.”

Deze beroemde passage uit het tiende boek van de Belijdenissen van de heilige Augustinus inspireerde de Amerikaanse muzikant en filosoof Sam Rocha tot het bovenstaande nummer Late to Love. Het is het titelnummer van een jazz/soul-album dat hij op 28 augustus dit jaar – de feestdag van de H. Augustinus – hoopt uit te brengen.

Lees verder OverDe soul van Augustinus

Tableau vivant

Tableau vivant

[iframe src=”//player.vimeo.com/video/83910533?byline=0&portrait=0&color=fcdcb3″ width=”560″ height=”315″ frameborder=”0″ webkitallowfullscreen mozallowfullscreen allowfullscreen]

Fascinerend en knap gemaakt is hij zeker, deze haast hypnotiserende filmmeditatie over de schoonheid, van de Italiaanse regisseur Rino Stefano Tagliafierro. Het werkt bevreemdend, die subtiele bewegingen van de figuren op deze klassieke schilderijen. Waarom eigenlijk? Waarschijnlijk omdat schilderijen gewoonlijk uit zichzelf bewegen… Ik bedoel: ga in een museum eens voor een groot doek staan, laat je erdoor meeslepen, en je merkt dat het eigenlijk vanzelf een tableau vivant wordt; wolken drijven op je toe, boomtoppen ruisen in de wind, beschuimde baren beuken tegen de scheepswand. Knipperden nu de ogen die je zojuist nog strak aanstaarden? Bewoog die hand?

Lees verder OverTableau vivant

De 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

De 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

Als het jaar op zijn laatste vermoeide benen naar de eindstreep strompelt, vliegen de lijstjes je traditiegetrouw om de oren. Dus laat ik er het mijne maar aan toevoegen, dat maakt dan ook niet zo veel meer uit. De statistiekenboer van mijn website mailde me een keurig lijstje met de best gelezen artikelen van 2013. Dat is aardig om te weten – kerkelijke onderwerpen vinden jullie klaarblijkelijk het leukste om te lezen, lieve lezertjes; en dan het liefst als er een paus of bisschop in figureert. Maar het aantal pageviews zegt ook niet alles. Het is niet per se een graadmeter voor kwaliteit, en als ik terugkijk naar de stukjes die het afgelopen jaar op dit blog verschenen (het waren er 52, trouwens, gemiddeld één per week dus, maar dat is toeval), dan zie ik er ook aardig wat die ik zelf erg geslaagd of boeiend vond, maar die volgens de statistieken nauwelijks opgemerkt werden. Dus in plaats van de top-10 van best gelezen stukken (die hebben jullie immers toch al gelezen), presenteer ik je bij wijze van jaaroverzicht een lijst van tien artikelen die je wellicht per ongeluk gemist of welbewust overgeslagen hebt, maar die volgens mij toch beslist de moeite waard zijn. In chronologische volgorde, een rangorde aanbrengen lijkt mij lastig en zinloos.

Lees verder OverDe 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

Een redelijk verlicht Kerstfeest

Een redelijk verlicht Kerstfeest

[iframe width=”560″ height=”420″ src=”//www.youtube.com/embed/lsSt7Q1IL1g?vq=large” frameborder=”0″ allowfullscreen] Joni Mitchell zong het reeds: “Don’t it always seem to go / That you don’t know what you’ve got / ‘Til it’s gone.” Zo is het ook met de engel in dit prachtige kerstsprookje van Godfried Bomans. Ik heb het afgelopen jaar, waarin we zijn honderdste verjaardag vierden, uitentreurenLees meer overEen redelijk verlicht Kerstfeest[…]

De laatste mars van Lewis

De laatste mars van Lewis

Vandaag precies een halve eeuw geleden werd de oudste boom van het bos geveld. De Oosterse wijsheid dat één boom die valt meer lawaai maakt dan een heel bos dat groeit, ging hier niet op. Deze oude boom viel in stilte. Zo hij al geluid had gemaakt – en dat moet wel, want hij was een lange en imposante verschijning – werd dat overstemd door een pistoolschot dat bijna op hetzelfde moment aan de andere kant van de oceaan klonk. De aandacht van de gehele wereld fixeerde zich als één groot rood oog op Dallas, Texas. De laatste mars van Clive Staples Lewis, die eindigde op zijn slaapkamervloer in Risinghurst bij Oxford, bleef goeddeels onopgemerkt.

Lees verder OverDe laatste mars van Lewis

Wollewei revisited

Wollewei revisited

Het doet me deugd dat de jaarlijkse actie Nederland leest ditmaal draait om Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans. Heel goed dat dit boek nu zo kwistig en gratis wordt rondgestrooid aan iedereen die het hebben wil – en zelfs aan iedereen die het níet hebben wil; lezen zullen ze het, die barbaren! De honderdste verjaardag van Bomans is tot nog toe in veel te kleine kring gevierd.

Lees verder OverWollewei revisited

Vonne van der Meer over Allerzielen

Vonne van der Meer over Allerzielen

Allerzielen“Ik heb de liturgie van Allerzielen altijd bijzonder troostrijk gevonden. Dat je in die Mis bij elkaar bent met mensen die het afgelopen jaar ook allemaal iemand verloren hebben. De namen van de gestorvenen worden genoemd, er wordt een lichtje voor ze aangestoken. Dan voel ik me een uur lang een gemeenschap met mensen van wie ik misschien niet precies weet wie ze verloren hebben, maar wel dat ze hier vanavond, net als ik, willen zijn om hun doden te gedenken. Het markeert de tijd ook: dit is alweer de tweede of derde Allerzielen sinds de dood van mijn vader of moeder. Ik kan het iedereen aanbevelen en heb dat ook weleens gedaan, maar een niet-katholiek zal hier waarschijnlijk niet ineens een kerk voor binnenlopen.” – Vonne van der Meer

Lees verder OverVonne van der Meer over Allerzielen

Regen: Thomas Merton versus Nijntje

Regen: Thomas Merton versus Nijntje

Bijna juni, en buiten is de herfst nog niet voorbij. De lucht is grauw; het kan ieder moment gaan regenen. Mijn jongste, net een jaar, kijkt verveeld naar een dvd van Nijntje. Zelfs dat strak-geometrische knaagdier kijkt mistroostig uit het raam; ook in haar steriele universum zijn de luchten blijkbaar niet altijd strakblauw. Het regent, en Nijntje verveelt zich. Ik zit aan de keukentafel en lees een tekst die een vriend mij toestuurde. Een prachtig essay van de twintigste-eeuwse monnik en mysticus Thomas Merton. Over regen.

Lees verder OverRegen: Thomas Merton versus Nijntje

“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

Gabriël Smit! Omroep RKK heeft pas een uitermate boeiende radio-uitzending aan deze dichter gewijd, omdat hij een beetje fout was in en vooral voor de oorlog. Hoe dat precies zat doen de geïnterviewden goed uit de doeken – en ze schetsen tegelijk een intrigerend tijdsbeeld van de jaren ’20 en ’30, toen de katholieke jongerenbeweging van toen begon te radicaliseren. Ik heb daar verder niet veel aan toe te voegen. Maar hoe interessant de reportage ook is: ik vind deze episode uit Smits leven, deze flirt met het fascisme, eerlijk gezegd het minst interessante aspect aan de figuur van Gabriël Smit.

Lees verder Over“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

Kinderlijke vreugde

Kinderlijke vreugde

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”http://www.youtube.com/embed/RHXaYxfg1As” frameborder=”0″ allowfullscreen] Sorry dat ik nu klink als een creditcardreclame, maar ik heb hier maar één woord voor. Onbetaalbaar. De gezichten laten zich lezen als kinderboeken, ze vertellen een oeroud en oprecht avonturenverhaal. Over verwarring en verbazing, over verwachting. Over vreugde. Hoe de vrouwen in het koor enthousiast uiteenstuiven, om zich opLees meer overKinderlijke vreugde[…]