This Theme Supports a Custom FrontPage

Stille lectuur voor stille dagen

Stille lectuur voor stille dagen

Stille dagenMijn pas verschenen e-roman De honderdjarige bevat precies veertig hoofdstukken. Voor elke dag van de vastentijd één. Nu we in de Goede Week zijn aanbeland, de stille dagen voor Pasen, is het natuurlijk ruimschoots te laat om jezelf dat leesritme op te leggen. Geen nood. Al gaat het ten diepste over versterving en wederopstanding, het boek laat zich ook best ná Pasen lezen. Voor nu geef ik je graag nog een (wat ingekort) hoofdstuk te lezen, dat past bij deze stille dagen. De stilte speelt een hoofdrol. Tussen de regels. Ik wens iedereen goede en gezegende Paasdagen!

Lees verder OverStille lectuur voor stille dagen

Vastengasten

Vastengasten

Waar hebben de kerk en de wereld vandaag het meeste nood aan? Die vraag werd me gisterenavond gesteld, bij aanvang van de discussiebijeenkomst Vastengasten in Tilburg. Mij schoot direct de mooie preek van paus Franciscus tijdens zijn inauguratiemis te binnen. Hij had gesproken over tenerezza. Hartelijkheid, meer nog: tederheid. Een woord dat je maar weinig hoort in theologische traktaten. Tederheid, zo had de paus gewaarschuwd, moet je niet verwarren met zwakheid; zij is juist een teken van geesteskracht, van compassie.

Het gesprek in Tilburg ging tussen de Brabantse troubadour Gerard van Maasakkers en mijzelf, en werd kundig geleid door journalist Martin Volder. Het werd, vond ik, een memorabele avond. Ik geloof dat Van Maasakkers en ik als tegenpolen waren geprogrammeerd; maar dat pakte toch wat anders uit…

Lees verder OverVastengasten

De naadloze Hobbit

De naadloze Hobbit

Dik een week lang heb ik de vraag wat ik van The Hobbit: An Unexpected Journey vond, gepareerd met een schouderophalend: “Ja, mooi, te gekke film.” Degenen die me die vraag stelden, keken dan doorgaans ietwat teleurgesteld. Ik weet niet waaraan ik de reputatie verdiend heb, maar blijkbaar verwachtte men intelligentere meningen van mij, of zelfs allerlei diepzinnige bespiegelingen. De waarheid is: als verklaard liefhebber van de verhalen van J.R.R. Tolkien én van de filmversies van Peter Jackson, heb ik op de eerste plaats gewoon een 3D-brilletje op de snufferd gezet en ongecompliceerd genoten van dit eerste deel van The Hobbit-trilogie. Mijn meningen over hoe geslaagd de film was zijn weinig spectaculair en ga ik dus ook niet delen. Maar inmiddels is er toch een bescheiden bespiegelingetje gegroeid, waarmee ik de teleurstelling van de belangstellenden enigszins hoop te kunnen verzachten.

Lees verder OverDe naadloze Hobbit

Lectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Lectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Eén van de meest hardnekkige misverstanden over kranten, is dat die het belangrijkste nieuws voorop zetten. Wie het tegendeel bewezen wil zien, moet voor de grap vandaag eens een willekeurige krant openslaan. Waar gaat het over op de voorpagina? Juist, over de aanstaande verkiezingen. Waar gaat het over op de eerste zeven pagina’s ná die voorpagina? Juist, nog meer over de verkiezingen. Pas als je verder bladert, soms helemaal tot de allerlaatste pagina’s, wordt je geduld beloond met wat boeiendere en belangrijkere zaken – zoals een mooi portretinterview met een persoon die niet op de kieslijst van om het even welke partij staat, of een bespreking van een fraaie roman, of een recept voor wilde eend in cranberry-truffelsaus.

Lees verder OverLectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Qui bene cantat…

Qui bene cantat…

Afgelopen vrijdag was ik net lang genoeg in Utrecht om te beseffen dat ik het Festival Oude Muziek ging missen. Ik zag de mensen samendrommen bij de Dom. Voor de oorspronkelijke geboogde kerkdeur was een goudkleurige rechthoek neergezet die als een abstracte hemelpoort toegang bood tot het openingsconcert van het festival. Met enige spijt liep ik door; ik werd letterlijk een deur verderop verwacht. Ook de rest van de week verhinderen de (op zichzelf ook helemaal niet onaangename) plichten van werk en gezin mij terug te gaan naar Utrecht en het festival te bezoeken. Maar leve het internet, en leve onze publieke omroep: al de hele week geniet ik tijdens het werken vanachter mijn computer van de prachtige concerten van Buxtehude, Bruhns, Bach en andere componisten-met-een-B (en ook sporadisch één met een andere letter). De pc is mijn abstracte toegangspoort tot de hemelse heerlijkheden geworden.
Lees verder OverQui bene cantat…

Lessen van Kopland

Lessen van Kopland

Zonder nu in een dodedichtersblog te willen veranderen, wil ik (na Komrij) toch óók even stilstaan bij Rutger Kopland. Aan deze onlangs overleden dichter koester ik namelijk een bijzondere herinnering. Ik mocht Kopland eens bij hem thuis interviewen, zeven jaar geleden alweer. Ik wil hier dat oude interview delen, maar bovenal de voorgeschiedenis ervan – hij heeft me enkele voor een journalist waardevolle lessen geleerd.

Lees verder OverLessen van Kopland

Grote stilte

Grote stilte

Stilte. Ik ben geneigd – en ik ben vast niet de enige – om stilte te associëren met rust. De tv spuwt drukke kleuren en klanken, de baby huilt, de grotere kinderen rennen gillend rond, een van hen stoot een vaas om, de telefoon gaat, en in een vlaag van wanhoop en frustratie verhef je je stem: “Nu even stil!” Als al het geluid maar even weg is, zo denk je, dan komt er vanzelf rust in de tent, rust in je hoofd… Maar de verbinding tussen stilte en rust is niet zo vanzelfsprekend als die op het eerste gezicht lijkt.

Lees verder OverGrote stilte

Kosmische harmonie

Kosmische harmonie

We schrijven een jaar of vijfhonderd voor het begin van onze jaartelling. In het oude Griekenland leggen enkele knappe koppen de basis voor de moderne wetenschap. Midden in de nacht turen zij naar de hemel om de standen en de banen van de sterren en planeten te bestuderen. Op het monotone gezoem van de mediterrane cicaden na heerst er doodse, nachtelijke stilte. Die sterren en planeten daar in onmetelijke verten laten zich al helemaal niet horen, slechts – met moeite – zien. Juist daarom is de woordkeuze van die eerste wetenschappers zo fascinerend. Ze beschrijven de banen van de sterren en planeten in termen van harmonie, symfonie, samenklank. Muzikale metaforen voor dingen die geen geluid maken, althans, geen geluid dat wij kunnen horen.

Lees verder OverKosmische harmonie

Passiesmartlappen

Passiesmartlappen

Zelf behoor ik tot dat selecte gezelschap van ongeveer 15 miljoen Nederlanders dat The Passion niet gezien heeft. Even was ik in de verleiding te kijken, omdat Danny de Munk de hoofdrol vertolkte, en voor Danny de Munk heb ik permanent een zwak sinds ik als kleuter Ik voel me zo verdomd alleen playbackte tijdens het straatfeest, compleet met kniebroek, bretels en pet van mijn vader. Het straatfeest, dat was in mijn kinderlijke beleving een openluchtevenement van het kaliber van The Passion, en ik playbackte er de sterren van de hemel, weliswaar niet bovenop de Erasmusbrug, maar wel bovenop een heuse tractoraanhanger die als podium dienst deed. En het massaal toegestroomde publiek (niet alleen uit de Faurestraat, maar ook uit de Van Overstratenlaan en zelfs het Bolwerk-Zuid) ging uit z’n dak.

Lees verder OverPassiesmartlappen

Muzikale monogamie

Muzikale monogamie

Weer een ander register. Even over Metallica, waaraan ik mijn nieuwste bijdrage aan Zincast gewijd heb. Ja, omdat de thematiek van de vrijheid er op paulinische wijze in doorklinkt, zoals ik in de aflevering ook uitleg. Maar die thematiek kom je in zoveel liedjes tegen. Waarom kies ik voor Metallica? Omdat het een oude liefde is. Een liefde die ups en downs heeft gekend door de jaren heen, maar die toch nooit echt gesleten is. Er kwamen nieuwe liefdes bij, liefdes die in niks op die oude vlam leken; dromerige singer-songwriters, gloedvolle somberaars, virtuoze componisten uit vervlogen eeuwen…  tja, de liefde voor muziek is nu eenmaal meestal polygaam.

Lees verder OverMuzikale monogamie

Schouder aan schouder

Schouder aan schouder

Even iets rechtzetten. Afgelopen zomer, nadat ik net de Harry Potter-finale Deathly Hallows pt. 2 in een mega-3D-bioscoop had gezien, kon ik hier op mijn blog mijn teleurstelling maar moeilijk verbergen. Hoe overweldigend ook, de film was een anticlimax, zo oordeelde ik tamelijk stellig, en ik verbaasde me er over dat die hele 3D-hype films vaak zo ontstellend plat maakt. Welnu, ik wil – deels – op mijn schreden terugkeren. Inmiddels heb ik de film ook op dvd (tja, je bent een liefhebber of je bent het niet), en heb ik er in alle rust in mijn allerminst overweldigende huiskamer naar kunnen kijken, tweedimensionaal en uit piëteit met de buren zonder al te indrukwekkend dolby-surround-geluid… En ik vond de film nog steeds niet bijster goed, maar hij was in die omstandigheden toch stukken beter te pruimen, dus het is veilig te concluderen dat het allemaal aan die vermaledijde 3D-technologie ligt.

Lees verder OverSchouder aan schouder

Een ander register

Een ander register

Met een genoeglijke glimlach heb ik de zin beluisterd en herbeluisterd die Paul Witteman direct aan het begin van deze eerste aflevering van Eeuwigh gaat voor Oogenblick tegen Antoine Bodar uitsprak:

“(Muziek) is een kunstvorm net als alle andere, die toevallig – of nou, niet geheel en al toevallig – die dieper gaat dan welke kunstvorm ook, omdat die op een of andere manier – en die een of andere manier heeft denk ik te maken met chemische processen in het brein – directer naar het hart gaat – ook al weer een metafoor natuurlijk, niet letterlijk naar het hart – maar directer het gevoel aanboort dan de andere kunsten.”

Lees verder OverEen ander register

Speelgoedcatechese

Speelgoedcatechese

[wpaudio url=”http://nl.sitestat.com/klo/ikon/s?ikon.tvradioweb.zincast.mp3&category=zincast&ns_webdir=zincast&ns_type=pdf&ns_url=http://www.krux.nl/luisteruh/podcast/audio/toystory3_zincast.mp3″ text=”ZinCast – Toy Story 3″ dl=”0″] Van alle Pixar-animatiefilms blijft de Toy Story-trilogie mijn absolute favoriet: het meest fantasierijk, geestig en diepzinnig. Het zijn films die ik in deze Sinterklaas-tijd extra kan aanbevelen; om cadeau te doen aan iemand, maar zeker ook om zelf te kijken en eens stil te staan bij deLees meer overSpeelgoedcatechese[…]

Van Duinkerken blijft

Van Duinkerken blijft

[wpaudio url=”http://audio.omroep.nl/radio5/rkk/rkkwatblijft/20111009-23.mp3″ text=”RKK Wat blijft: Anton van Duinkerken” dl=”0″]
Deze mooie uitzending van het RKK-radioprogramma ‘Wat blijft’ over schrijver Anton van Duinkerken is de moeite van het beluisteren zeker waard. Ik vond het bemoedigend om over de erfenis van deze grote katholieke intellectueel te horen. In mijn laatste boek Van klokken en klepels verzuchtte ik nog dat deze schrijver helaas vooral nog voortleeft op straatnaambordjes. ‘Wat blijft’ van zijn werk, zo voegde ik daar aan toe, zijn slechts wat “voetnoten bij Vondel”. Maar ik vind het prettig om gecorrigeerd te worden door literatuurwetenschapper Jos Joosten en Van Duinkerkens jongste zoon Bernard Asselbergs…

Lees verder OverVan Duinkerken blijft