This Theme Supports a Custom FrontPage

Een Armeens Kyrie

Een Armeens Kyrie

Al zit ik in een comfortabel verwarmde kamer, ik kan de kou in de voormalige kerk in Turkije voelen. De ademdamp van de jonge zangeres is duidelijk zichtbaar. Toch: heel koud kan het niet zijn. Mild zonlicht valt door de hoge ramen, de meeste jassen van de bezoekers hangen nonchalant open – één dame, achter de zangeres, heeft de winterjas zelfs uitgedaan en draagt die over de arm. Nee, het is iets anders. Die stem, die de ademdamp voortbrengt. Die klaaglijk galmt in de koepel met afgebladderde muurschilderingen. Kippenvel.

Lees verder OverEen Armeens Kyrie

Zou ik opstaan?

Zou ik opstaan?

Nieuws van wéér een schietpartij op een Amerikaanse school. Je zou het, zoals zoveel dagelijks leed, langs je heen laten glijden. Maar dan grijpt een detail in de berichtgeving je aan, het wekt een tafereel tot leven, om je vervolgens niet meer los te laten. Een ooggetuigenverslag: iedereen ligt op de grond, de dader vraagt wie er christen is – de christenen moeten opstaan. Wie opstaat, wordt meteen door het hoofd geschoten. Wie zwijgt of ontkennend antwoordt, komt er vanaf met een kogel door het been. Zou jij opstaan? Zou ik opstaan?

Lees verder OverZou ik opstaan?

Losse punten

Losse punten

Nog vrij onlangs had ik een lange discussie met een kennis over samenzweringen. Het was tijdens een feestje op een aangename zomeravond, we dronken gemoedelijk bier, en vlucht MH17 was nog niet uit Amsterdam vertrokken. Kortom, het was een weliswaar vruchteloze, maar toch ook zorgeloze discussie.

Lees verder OverLosse punten

In memoriam: pater Frits van der Ven SJ

In memoriam: pater Frits van der Ven SJ

“Vader en moeder [waren] onverbrekelijk verbonden als de Bossche Sint-Janstoren met zijn kathedraal. Moeder als het kerkgedeelte, Brabantse gotiek op z’n hoogtepunt met alle krullen en versiering uit ’n Bourgondische periode. Heel open en licht van binnen. Vader als de Sint-Janstoren. Gewoon boeren baksteen, markant en vierkant, maar hoog ten hemel rijzend en je konLees meer overIn memoriam: pater Frits van der Ven SJ[…]

L’Ascension

L’Ascension

Ik ken Olivier Messiaen eigenlijk vooral van zijn opera Saint François d’Assise. Wat ik aan dat werk bijzonder waardeer, is dat Franciscus daarin niet neerzet wordt als de dwaze, goedmoedige flierefluiter die de folklore soms van hem dreigt te maken; Messiaen maakt voelbaar dat er onder die excentriciteit iets verontrustends schuilgaat, iets radicaals, iets heiligs…Lees meer overL’Ascension[…]

Et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum

Et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum

“En elders vele andere heilige martelaren…” Dat is, zo ongeveer, de vertaling van de kop boven dit stukje. Het is een frase uit het Martyrologium Romanum, het officiële martelarenboek van de Katholieke Kerk. Ik las ergens dat dat boek meer naamloze martelaren telt dan met naam bekende martelaren. Paul Hamans, priester van het bisdom RoermondLees meer overEt alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum[…]

Het aswoensdaggeloof van Peter Steele

Het aswoensdaggeloof van Peter Steele

Het bericht dat Peter Steele, slechts 48 jaar oud, aan hartfalen overleden is verbaasde me op zich niet erg. De voorman van Type O Negative leidde nu eenmaal niet bepaald het leven dat uitzicht biedt op ouderdom: klinische depressies, drugsgebruik, mislukte zelfmoordpogingen, destructief sterrendom…  Recente foto’s toonden dan ook een tamelijk vadsig geworden reus, een verlopen bodybuilder, vergane glorie. Het morbide nihilisme dat het handelsmerk was van zijn band was natuurlijk deels een pose, een consequent volgehouden gimmick, maar kwam toch voort uit een oprecht duistere psyche – de complexe psyche van die dik twee meter lange kleerkast met gitzwart lang haar en ijzig harde blik in de ogen. Ongetwijfeld wás Peter Steele morbide, nihilistisch, zelfdestructief. Het maakt zijn dood niet minder tragisch, maar helaas wel wat minder onverwacht. Wat me des te meer verbaasde, was te lezen dat hij de laatste jaren van zijn leven het geloof van zijn jeugd hervonden had, het rooms-katholicisme…

Lees verder OverHet aswoensdaggeloof van Peter Steele

Het eeuwig nieuwe verhaal

Het eeuwig nieuwe verhaal

Pasen nadert — en ik durf niet te beweren dat ik er iets van begrijp. Ieder jaar in de Goede Week loop en lees en leef en bid ik het verhaal opnieuw door; en hoe ik meer ik het me eigen maak, hoe vreemder het me toeschijnt; hoe vaker ik het hoor, hoe nieuwer het me in de oren klinkt. Het verhaal van de dood en verrijzenis van Jezus Christus maakt zo onmiskenbaar deel uit van onze culturele bagage — denk maar eens aan het immense (ook ‘seculiere’) succes van de Mattäus Passion — en toch weigert het een gemeenplaats te worden, een braaf cliché, een saaie, grijsgedraaide langspeelplaat. Integendeel, het blijft fascineren, schuren, knagen… De Veertigdagentijd ervaar ik steeds als één lange meditatie op dit mysterie, waarin ik door eenvoudige verstilling en versobering iets op het spoor probeer te komen van waar het om gaat. Ik probeer daar ieder jaar ook mijn lees– en luistergedrag op af te stemmen. Dit jaar beperkte mijn ‘vastendieet’ zich de facto tot Jezus van Nazareth van Paus Benedictus XVI, en Jesus Christ Superstar

Lees verder OverHet eeuwig nieuwe verhaal

Advent IV

Advent IV

Hij zal een man van vrede zijn. (Mi. 5:4) We laten de kinderen achter — het  blijft vreemd voelen, onlogisch, onnatuurlijk. Maar ze zijn in goede handen: ze logeren bij opa en oma, ze krijgen allerlei lekkers te eten, de kerstboom is er altijd kleurrijker. Wij kleden ons dik aan en gaan op pad, weLees meer overAdvent IV[…]