Reacties voor Anton de Wit

Reactie op Bushokjesevangelisatie door newman

newman — Mon, 20 Feb 2012 16:29:13 +0000

Snap ik.hoop wel dat je die film waar Anton het over heeft gaat kijken,dat is namelijk wel iets wat je hart kan raken,en je aan het denken kan zetten,geluk!

Reactie op Een ander register door newman

newman — Fri, 17 Feb 2012 19:36:44 +0000

Toch gaat dit allemaal nog op en nette en leuke manier,maar hebben jullie toevallig de beide columnisten van Trouw gevolgd afgelopen tijd? Suurmond en Keizer. aanrader:laatste van Suurmond:De mens is meer dan een herkouwende koe;messcherp!

Reactie op Kaarsje door Anton de Wit

Anton de Wit — Fri, 17 Feb 2012 09:22:02 +0000

Ik steek hier alvast een kaarsje op om ervoor te bidden dat het haar lukt!

Reactie op Kaarsje door newman

newman — Thu, 16 Feb 2012 20:51:20 +0000

Kaarsje opsteken.Mijn lieve vrouw werkt als vrijwilligster in souvenirsjopje van onze eeuwenoude stadskerk(ooit gepikt van de R.K. door mijn overigens zeer geliefde Hervormde Kerk). Heerlijk om te horen hoe ze weer heeft gebekvecht met de standvastige hervormde kerkvoogd(ofzoiets) over het wel of niet mogen opsteken van kaarsjes door bezoekers uit de zuidelijke provincies.
Maar eens wint ze ,mijn dappere hervormster! en staat er een mooie altaar voor jullie ,met kaarsen!

Reactie op Muzikale monogamie door newman

newman — Thu, 16 Feb 2012 20:31:52 +0000

Kortom(grapje) kwantiteit gaat ten koste van kwaliteit,ook in de muziek

Reactie op Muzikale monogamie door August Pieta

August Pieta — Wed, 15 Feb 2012 11:49:48 +0000

Mooie overweging weer Anton. Wat in mijn persoonlijke interesse steeds duidelijker belangrijk wordt is het onzegbare nauwelijks aanwijsbare, ja, nauwelijks benoembare detail, waar eigenlijk alles om draait. Mahler zei: “je kunt van muziek alles opschrijven, behalve dat waar het om gaat”. Waar gaat het dan om? Arthur Rubinstein bezocht zijn vaderland Polen. Hij zei: “ik hoorde een hele nieuwe generatie pianisten, ze speelden voortreffelijk, ongelofelijk virtuoos, er was niet het minste op hun spel aan te merken, alleen heb ik een half jaar met het idee gelopen, dat Chopin geen belangrijk componist was.” Hetzelfde konden we ook constateren bij de Voice: Charly was een uitstekend zanger, maar het deed niks; Chris liet horen dat hij had wat voor muziek nodig is. De winnares van de Voice Iris, zong keurig en onberispelijk, maar het was niet echt. De gebaartjes alleen al toonden dat inhoud en muziek niet accordeerden.
Adèle wil nog wel eens een beetje een valse toon zingen bij een life concert, maar op andere momenten is de manier waarop ze zingt onverbeterlijk meeslepend. Een overtuigende blues kan beste een valse gitaar verdragen, en een favoriet nummer op een oude plaat wordt niet beschadigt door een terugkerende kras: want zoals Frans Babylon dichtte: “een liefhebbend geheugen corrigeert”.
Naarmate je meer met muziek verkeert, wordt de zeggingskracht belangrijker dan de aard van de muziek, en het nummer belangrijker dan de artiest. Mijn favoriete jeugdartiesten, bijvoorbeeld Don McLean blijf ik nog steeds trouw; hij maakte de mooiste nummers, maar ook nummers die zo in de vuilnisbak kunnen. Ik adviseer hem altijd selectief te spelen: Three Flights Up is een idealistisch nummer recht uit het hart, een oproep tot een betere wereld, zoals ook Vincent, The Grave, of And I love you so zeldzaam mooi zijn. Roberta Flack schreef thuiskomend van een concert van Don McLean haar lied: “Killing me softly with his song … telling my life with his words”. Mooi compliment, maar hij maakt ook wel nummers die zo naar de dump kunnen.
Mijn verwantschap is ook inhoudelijker geworden; de tegenstelling klassiek – pop is vervaagd. Oh My What a Shame van Don McLean is voor mij hetzelfde als een paar van de liederen van Gustav Mahler’s Lieder eines fahrenden Gesellen. Instrumenten doen er minder toe. Mensen houden soms niet van viool, of van elektrische gitaren of van orgel, terwijl je met elk instrument kunt laten horen waarom het gaat. Corelli is geen componist om mee weg te lopen, evenmin als de blokfluit als instrument: toch hoorde ik ook een fluitkwartet van Corelli wat ongelofelijk boeiend en prachtig was. Jij houdt niet van Symfonieën zeg je, maar dat kan toch niet gelden voor het Adagietto uit de Vijfde van Mahler, of voor de Pathetique van Tsjaikovsky, of de Vijfde van Beethoven ? Het is haast onmogelijk om daarvan niet onder de indruk te raken, ook als je niet professioneel geschoold bent.
Sommigen hechten grote waarde aan authenticiteit, of aan kennis van muziek; ik vind het allemaal relatief. Het is inmiddels zonneklaar dat het gregoriaans in het verleden wel ongeveer gezongen zal zijn, zoals dat vandaag volgens de nieuwste inzichten gebeurd. Ik heb mij er uitgebreid in verdiept, maar tot op heden nooit een meer inspirerend gregoriaans gehoord, dan het foute gregoriaans (keurig door een niet bij het gregoriaans passend orgeltje begeleid) van de monniken van Clervaux (Die Stille von Clervaux).
Verafschuwde ik vroeger Nederlandse muziek; het is onhoudbaar sinds ik Marco Borsato hoorde zingen Onbewoonbaar Verklaard of De Waarheid. Houd je niet van Franse Chansons? Hoor één keer Jacques Brel en daar gaat je vooroordeel. Vind je het nummer Halleluja niet zo geweldig? Dan heb je alleen de versies gehoord van componist Leonard Cohen of Bon Jovi of Lisa, maar niet van Jef Buckly. Verafschuwde je die mondaine Amerikaanse decadente showbuizsongs? Luister Frank Sinatra en Michael Bublé, en hup daar gaat weer een vooroordeel. Houd je totaal niet meer van keiharde rock? Moet je Quadrant four even beluisteren van Billy Cobham samen met Tommy Bolin, dan spreken we elkaar daarna nog eens. En natuurlijk vinden we Celine Dion een tut, totdat we haar O Holy Night hebben horen zingen, dan spreek je nooit meer zonder respect over haar.

Reactie op D(eetman)-Day: mijn eerste indrukken door newman

newman — Mon, 13 Feb 2012 16:56:57 +0000

helemaal niet lekker makkelijk om de media de schuld te geven,de media slaat als spreekbuis van de hedonisten gemeen en onder de gordel terug voor alle terechtwijzingen en spel-bedervende waarschuwingen van de kerk van de afgelopen eeuwen.
Maar de wal keert het schip;overdaad schaadt,het komt allemaal erg gefrustreerd en eenzijdig over op mij(en velen)

Reactie op Een kleine theologie van de detective door newman

newman — Mon, 13 Feb 2012 16:36:21 +0000

Vond gister toevallig een verzamelboek van Father Brown ,ooit gefrustreerd door superslechte vertaling onder m,n bed gemeten.Had ooit gelezen dat het Lewis, grote voorbeeld was.
Maar wel gekke schrijver hoor;soms wordt je als door de bliksem getroffen door uitspraken van die maffe priester!
Het gaat ook om de botsing wetenschap/religie,toch?

Reactie op Muzikale monogamie door newman

newman — Mon, 13 Feb 2012 16:15:52 +0000

Herkenbaar(zeer)ac/dc,eerste duik in de ruige wereld vanaf beschermde jeugd blijft je altijd bij! en;angus young blijkt(you-tube) bijna engelachtig aardig!
maar inderdaad;alles is toch een reis naar de vredevolle stilte

Reactie op Muzikale monogamie door Jolmer Winkel

Jolmer Winkel — Tue, 07 Feb 2012 08:46:32 +0000

Heel herkenbaar artikel. Ook ik merk dat ik vrij trouw ben aan bepaalde muzikale stromingen en artiesten. Door de jaren heen wel eens een flirt maar uiteindelijk is het toch een gelimiteerd aanbod dat mij weet te bekoren. Soms compileer ik wel eens een top-10 aan albums waarmee ik de rest van m’n leven op een onbewoond eiland zou door kunnen brengen. Door de jaren heen zijn het uiteindlijk vaak weer dezelfde titels die naar boven komen. Verder het artikel, waarin je de apostel Paulus koppelt aan ‘Master Of The Puppets’ van Metallica, ook gelezen en daarna instemmend geknikt.