Dank u, Badr Klaasje

Ze zeggen wel wat van Zwarte Piet, maar die Sinterklaas was ook niet bepaald een lieverdje. Wist je bijvoorbeeld dat de H. Nicolaas van Myra eens een ketter op zijn gezicht heeft gestompt? Nu moet gezegd: de ketter in kwestie, Arius, had de goddelijkheid van Jezus Christus betwist, dus hij vroeg er wel een beetje om. Maar dat neemt niet weg dat ketters op het gezicht stompen niet netjes is, punt uit. Dat vonden ze destijds (we schrijven het Jaar des Heren 325, tijdens het bewogen Concilie van Nicea) overigens ook, want Nicolaas werd op staande voet ontheven uit zijn bisschopsambt en zelfs in de cel gesmeten. Daar kreeg hij echter bezoek van Jezus en Maria zelf, die hem hoogst persoonlijk de tekenen van zijn bisschoppelijk gezag teruggaven: een evangelieboek (waarschijnlijk met wat blanco pagina’s achterin om aantekeningen te maken over het gedrag van kinderen) en een pallium (normaliter een witte band voor om de schouders; maar als Sint Nicolaas nog altijd dezelfde draagt weten we nu dat hij eigenlijk rood was met een geel kruis erop).

Nu verdeelt dit verhaal de toch al zo verdeelde christenheid wel in twee kampen. Het eerste kamp meent dat het bezoek van Jezus en Maria een stempel van goedkeuren veronderstelt voor het gewelddadige gedrag van de Goedheiligman. Daar zit ontegenzeggelijk wat in. Degenen die deze theorie aanhangen, maken zich dan ook massaal vrolijk over dit historische relletje, en vervaardigen en verspreiden memes en andere malligheden via internet waaruit blijkt dat ze Sinterklaas eigenlijk wel een bad ass vinden. De Chuck Norris onder de heiligen, zeg maar. Badr Klaasje.

Badr Klaasje
Dit soort malligheden dus.

Het tweede kamp echter kan er niet om lachen. Deze mensen menen dat Sinterklaas destijds te ver is gegaan. Dit is, zeggen zij, geen goede manier om het Ware Geloof te verdedigen. Ook daar zit ontegenzeggelijk wat in. Sommigen wijzen daarbij op het Bijbelverhaal van de apostel die de Romeinse soldaat een oor afhakte. Dat vond de Heer ook niet zo nodig. (Slimmeriken uit het eerste kamp riposteren daarop dat de Heer het kennelijk wel nodig vond dat Zijn apostelen wapens droegen.)

Ikzelf weet nog niet zo goed wat ik van dit alles moet denken, dus ik wil me tot geen van beide kampen bekennen. Maar los van de vraag of de klap gerechtvaardigd was, vind ik het wel een goed teken dat de Sint deze theologische kwestie überhaupt een vuistslag waard vond. Ik denk dat veel mensen, ook gelovigen, vandaag de dag niet meer goed begrijpen waar al die ophef goed voor was – Jezus gewoon een mens, of in wezen één met God de Vader… weten wij veel, who cares? Maar het maakt wél uit hoe je die dingen ziet. Het maakt, voor je omgang met zijn woorden en daden, alles uit of je Jezus Christus ziet als ‘gewoon’ een verstandig persoon die de weg wijst, of iemand die de weg ís. Een wegwijzer heeft slechts zeer plaatselijk betekenis; zet hem op het volgende kruispunt neer en hij stuurt je waarschijnlijk de verkeerde kant op. Het christendom was zo een lokale sekte gebleven, met een boodschap die slechts toen en daar betekenis had. Het is precies doordat de Kerk Christus leerde zien als de mensgeworden God dat die betekenis doorwerkt in het hier en nu – of beter: in het altijd en overal. Het Concilie van Nicea is daarom zo beslissend geweest voor onze geschiedenis. Het is een zegen dat Arius werd verslagen – niet zozeer door de rechtse directe van de bisschop van Myra, maar uiteindelijk gewoon door de rede.

Op het moment dat ik dit schrijf krijgen mijn twee oudste kinderen op school bezoek van de Goedheiligman. Ik heb hen vanochtend op het hart gedrukt om niet te zingen van “Sinterklaasje kom maar binnen met je knecht“, maar uit volle borst: “God uit God, licht uit licht, ware God uit de ware God. Geboren, niet geschapen, één in wezen met de Vader, en door wie alles geschapen is.” Je weet maar nooit met die oude vechtersbaas.

1 gedachte over “Dank u, Badr Klaasje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *