Een burtoniaanse Alice

Slecht nieuws, Tim Burton heeft Alice in Wonderland verfilmd. Op 11 maart 2010 komt de film in Nederland uit, weet de International Movie Database te melden. Wat een ellende…


mad-hatter-johnny-deppBegrijp me goed: het verhaal van Lewis Caroll is een absolute klassieker, en Tim Burton is zeker geen onverdienstelijk filmmaker — ik vond Corpse Bride, Big Fish en Sleepy Hollow bijvoorbeeld best vermakelijke films. Ook op de cast heb ik weinig aan te merken — met name de namen van Alan Rickman (een briljante Snape in de Harry Potter-films) en Cristopher Lee (een briljante Saruman in de Lord of the Rings-films) maken me erg blij. Ook ben ik niet per definitie tegen boekverfilmingen — nog onlangs heb ik met veel genoegen Prince Caspian gekeken, naar het gelijknamige deel uit de Narnia-reeks van C.S. Lewis, en ondanks de voor de hand liggende kritiek dat het allemaal wel erg veel Hollywood-spektakel bevat, vond ik dat een hele degelijke en imposante boekverfilming. Ook de beelden van de nieuwe Alice in Wonderland die totnogtoe circuleren op internet zijn op zich veelbelovend.

Waarom ik het dan toch ‘slecht nieuws’ noem dat Burton zich aan Alice waagt? Nou, hij heeft het eerder gepresteerd om een klassieker van de jeugdliteratuur grondig te verpesten. Ik heb het natuurlijk over Charlie and the Chocolate Factory, naar het gelijknamige boek van Roald Dahl. Zelden zo’n slechte film gezien. Saai, flauw, ongeïnspireerd, fantasieloos — kortom, totaal on-Roald Dahl-achtig (ook al vanwege het obligate gepsychologiseer in de film). Johnny Depp, Burtons vaste excentriekeling, sloeg de plank volledig mis met zijn nerveuze, androgyne Willy Wonka-met-een-slechte-jeugd. Als ik dan de foto zie van Depp als The Mad-Hatter (zie boven), dan grijpt een angstig déjà-vugevoel mij naar de keel: wéér zo’n flauw en steriel misbaksel met typische Burton-excentriciteit.

Ik las dat de opnames veertig dagen hebben geduurd. Een mooi bijbels getal, dat wel — maar hoewel het een lange tijd is om te vasten in te woestijn, lijkt het mij een bijzonder korte tijd om een dergelijke film op te nemen. Computers gaan de rest van het werk doen. En dat bevestigt mijn grootste angst: dat het vooral een vormgeversvehikel wordt, een kleurrijk en gelikt plaatje zonder enige inhoud, net als de Chocolate Factory. CGI heeft filmmakers lui gemaakt.

En als het dan toch met de een beetje eentonig wordende computermagie moet, dan had ik nog duizendmaal liever gezien dat Alfonso Cuarón zich aan Alice had gewaagd. Pan’s Labyrinth (overigens slechts door hem geproduceerd) had tenminste nog inhoud, en met Harry Potter and the Prisoner of Azkaban — nog altijd het beste deel uit de filmreeks — heeft hij ook bewezen dat hij fantasierijke kinderliteratuur aankan.

Nou ja. Ondanks al mijn bedenkingen ben ik wel zeer benieuwd naar de burtoniaanse Alice. Misschien zijn mijn zorgen ongegrond. In dat geval lees je na 11 maart 2010 op dit weblog: “Goed nieuws, Tim Burton heeft Alice in Wonderland verfilmd.”

1 gedachte over “Een burtoniaanse Alice

  1. Pingback:Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen « Geloof jij het?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *