Een wonder op de snelweg

Ik vermoed dat Father Patrick Dowling even heeft moeten slikken, alvorens hij zich bekend maakte als de mysterieuze priester die laatst bij een auto-ongeluk in Missouri opdook. In diverse media en op vele sites (en niet alleen christelijke) gonsde het van de opwinding. Het was een engel! Of nee, een uitzonderlijk heilige priester met de gave van bilocatie! En leek de compositietekening niet verdacht veel op de heilige Pastoor van Ars? Ik zou niet graag in de positie van Father Dowling verkeren, en dan de keel moeten schrapen, timide de vinger op moeten steken en zeggen: “Eh, sorry jongens, ik was het maar.”

Maar goed, hij deed het wel, en dat is maar goed ook. Het katholicisme is meer gebaat bij het ontzenuwen van mythes dan bij de instandhouding ervan. Dat heeft de Kerk ook altijd goed begrepen, en zij heeft dan ook altijd op gespannen voet geleefd met de volkscultussen die koppig aan hun wanen hechten. De criticus die meent dat de Kerk probeert mensen sterke verhalen aan het verstand te brengen, heeft het echt mis. Het tegendeel is waar: mensen zijn van nature geneigd om in allerhande sterke verhalen te geloven, hoe sterker hoe beter, en de Kerk heeft aan die neiging nu net altijd een kritisch tegenwicht proberen te bieden. Neem nu de processen om iemand heilig te verklaren. Die zijn uitermate kritisch, grondig en rationeel; eerder bedoeld om persoonsverheerlijking te bestrijden dan om die te stimuleren. Heiligen zijn niet door de Kerk op een voetstuk geplaatst. Nee, gewone mensen als jij en ik zijn steeds geneigd om andere mensen tamelijk kritiekloos op een voetstuk te plaatsen. Heiligen zijn die mensen die de Kerk er niet af kon halen.

"Miracle on the highway..." - ABC News

Even terug naar dat auto-ongeluk in Amerika. Ondanks het feit dat de raadselachtige geestelijke een ‘gewone sterveling’ bleek te zijn, blijf ik dat een prachtig verhaal vinden. Een vrouw zit bekneld in een autowrak, hulpverleners krijgen haar er maar moeilijk uit, zij kermt dat iemand hardop voor haar moet bidden – en daar verschijnt uit het niets een priester die voor de vrouw bidt. Hij kalmeert haar, en ook de hulpverleners merken dat de reddingswerkzaamheden plots soepeler verlopen. Als de vrouw bevrijd is en de hulpverleners de priester willen bedanken, is hij nergens te bekennen. Op geen van de vele tientallen foto’s en video-opnamen die op de plaats van het ongeval zijn genomen, is hij te zien. Dat hij geen engel was of geestverschijning, maar gewoon pastoor Dowling uit Jefferson City, doet aan de wonderlijkheid van het verhaal wat mij betreft niets af. Sterker nog; vanuit een religieus perspectief vind ik deze ontknoping nog veel sterker. De redder in nood was geen superheld of bovenmenselijke verschijning, maar een provinciepastoor die gewoon zijn werk deed.

De mensen die hoopten op een spectaculair teken van gene zijde zullen teleurgesteld zijn. De sceptici die niet ruimdenkend genoeg zijn om überhaupt in wonderen te geloven, zullen zelfgenoegzaam in de handen wrijven. Beide reacties verraden een vreselijk benepen en irrationele manier van denken over wonderen. Ik snap werkelijk niet, waarom aan wonderen de belachelijke eis wordt gesteld dat zij onverklaarbaar moeten zijn. Wonderen zijn gebeurtenissen die ons de ogen openen, die onze bekende categorieën doorbreken en ons een dankbaar besef geven van de goddelijke fundamenten waarop onze werkelijkheid gebouwd is. Die ons doen inzien: onze gebeden worden gehoord, hulp is onderweg, zij het met kniptang of met priesterboord. Dus hoe kun je nu volhouden dat er géén wonder heeft plaatsgevonden op die snelweg in Missouri?

5 gedachten over “Een wonder op de snelweg

  1. Inderdaad Anton, zo is het ! Het leven zit vol wonderen, knipoogjes en schouderklopjes van de Vader. Het ene wat spectaculairder dan het andere.Vraag en u zal gegeven worden 😉

  2. Inderdaad knap verwoord.
    Geloof verdient intelligentie;
    intelligentie verdient geloof;
    geloof geeft liefde;
    liefde geeft geloof;
    geloof schenkt vertrouwen.

  3. Father Dowling was ter plaatse en deed wat hij moest doen, niet voor eigen glorie maar voor die van God en het heil van de zielen. Maar het blijft mooi en bijzonder dat hij precies daar was waar hij nodig was en niet ergens anders.

Laat een reactie achter op Eric Wouterse Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *