“Ik vrees de dood niet…”

“Ik ben niet bang te sterven en ik weiger niet te leven.”

De voetnoot bij deze uitspraak meldt met grote geleerdheid: Vgl. Sulpicii Severi Epistola III ad Bassulam socrum suam. Google vulde de gaten in mijn kennis van het Latijn en de kerkgeschiedenis in: het betreft de derde brief van de vroegchristelijke schrijver Sulpicius Severus aan zijn schoonmoeder, Bassula. In een Engelse vertaling is die integraal online te vinden. Na enige bittere verwijten aan de geadresseerde (schoonmoeders waren reeds in de 4e eeuw impopulair, zo blijkt maar weer) gaat Severus over op het beschrijven van de laatste levensdagen van een bekendere tijdgenoot, de heilige Martinus van Tours (juist, Sint Maarten). Het is over hem dat Severus opmerkt dat hij noch vreesde te sterven, noch weigerde te leven. In de derde persoon.

In de eerste persoon enkelvoud kwam ik deze uitspraak echter tegen in het zeer lezenswaardige geestelijke dagboek van de zalige Angelo Guiseppe Roncalli. Hij noteerde deze woorden tijdens een retraite in Fietta, zo’n tachtig kilometer boven Venetië (waar hij destijds kardinaal was), in mei 1953.

Paus Johannes XXIIIPrecies twee jaar later, tijdens een retraite bij de jezuïeten in Torreglia, keert de gedachte in vergelijkbare woorden terug:

“Dit is een ernstige en heilzame gedachte voor mij. Ik vrees de dood niet, ik weiger ook niet te leven. Maar het leven dat mij nog rest wil slechts een blijde voorbereiding tot de dood zijn.”

Kardinaal Roncalli was 74 jaar oud toen hij dit schreef. Bijna al zijn dagboekaantekeningen uit die tijd spreken van zijn tanende gezondheid, van aftakeling, van zijn naderende dood. Maar de dood kwam nog niet. Sterker: enkele jaren later, in 1958, werd Roncalli gekozen tot paus. Als Johannes XXIII ging hij de geschiedenis in als de paus die de Kerk nieuw leven gaf, die de belangrijkste kerkvergadering in eeuwen bijeen zou roepen, het Tweede Vaticaanse Concilie. Nog voor het einde van die bijeenkomst stierf hij, op 3 juni 1963 – vandaag precies vijftig jaar geleden. Niet dat hij zich al een decennium eerder verzoend had met zijn dood is welbeschouwd het indrukwekkende aan deze man, maar dat hij inderdaad desalniettemin niet weigerde te leven.

1 gedachte over ““Ik vrees de dood niet…”

  1. Wonderful story, reckoned we could combine a few unrelated data, neelethrevss really worth taking a look, whoa did one learn about Mid East has got more problerms as well

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *