Kerststal annex Kerk van Kapla

Kijk, dit bouwwerk heb ik vandaag met mijn zoon van 5 gemaakt. Hij heeft pas Kapla gekregen van Sinterklaas, en het was zo’n geschenk waarmee papa stiekem ook best blij was.

Kapla, voor wie de trends in kinderspeelgoed niet bijhoudt, is niets meer of minder dan een joekel van een doos vol blankhouten plankjes van gelijke grootte. En je kunt er werkelijk alles van bouwen. Briljant. Ik had het als kind ook helemaal geweldig gevonden. Maar in mijn jonge jaren bestond dat nog niet. Houten plankjes.

Maar serieus: ik vind dit, in z’n schaamteloze minimalisme, briljant speelgoed. Juist omdat die blokjes zo saai en gelijkvormig zijn: zodra je achteloos een paar plankjes op elkaar stapelt, begint de fantasie te borrelen als een toverdrankje, en hou je niet op voordat die hele joekel van een doos leeg is óf je bouwwerk door een fatale samenloop van zelfoverschatting en natuurwetten in elkaar gedonderd is.

Zoals je kunt zien, hebben mijn zoon en ik vandaag een kerststalletje gebouwd. Of nou ja, ik geef toe, het lijkt meer op een kerk. Maar dat had alles te maken met de bouwvreugde of -woede die ik in de vorige alinea beschreef. Toen het eenvoudige halfronde stalletje voltooid was, kon ik het niet laten er nog een laag bovenop te bouwen. “Dat is de hooizolder”, legde ik uit aan mijn zoon, die me vragend aankeek. En toen kwam de zijvleugel, het middenschip, de torenspits, het Mariakapelletje, de sacristie, en toen was de eenvoudige halfronde stal plots de facto het priesterkoor. Nou ja.

Ik besefte, terwijl ik de laatste blankhouten plankjes er voorzichtig bovenop zette, dat ik op één middag samen met mijn zoon toch maar mooi tweeduizend jaar kerkgeschiedenis heb nagespeeld. Althans, in een notendop: het begon met een eenvoudig stalletje, en dat stalletje groeide langzaam uit tot een imposante wereldkerk.

Vandaag de dag doen mensen vaak alsof die twee dingen niets met elkaar te maken hebben. Stal en kerk. Alsof dat twee tegenovergestelde grootheden zijn; de stal als toonbeeld van eenvoud en puurheid, en de kerk als verstard en van de bron afgedwaald instituut, zwelgend in het goud en het eigen gelijk. Dat is werkelijk één van de grote en meest hardnekkige vooroordelen van onze tijd.

Wie over zijn eigen vooroordelen heen durft te stappen, hoeft rond Kerst maar eens een kerk binnen te lopen. Je zult ontdekken dat kerk en kerststal echt van dezelfde simpele blankhouten blokjes gemaakt zijn. Het kerstverhaal zoals opgetekend in de Bijbel is net zo schaamteloos minimalistisch en hoekig als de houten plankjes van mijn zoon. Maar je kunt er eindeloos mee blijven bouwen. Ach ja, soms stort er iets in, door zelfoverschatting of zwaartekracht; maar daar kunnen die plankjes tegen. Het spel gaat door.

Ik vermoed, dat wie de charme van Kapla niet begrijpt, ook de continuïteit tussen kerststal en kerk niet zal begrijpen. En iedere zuurpruim die meent dat de kerk is afgedwaald van haar oorsprong, heeft als kind vast nooit met blokken gebouwd.

7 gedachten over “Kerststal annex Kerk van Kapla

  1. Ik heb als kind nooit Onze Heer ontmoet. Progressieven hadden de Liturgie wat “vertimmerd” en onze ouders vonden het in het begin van de jaren 60 in Amsterdam niet wijs om de kinderen mee te nemen naar een kerk die aan geloofsafbreking meedeed.

    Hierdoor had ik alleen het H.Doopsel ontvangen. Mijn eerste H.Communnie heb ik gemist, mijn H.Vormsel had ik gemist en van de Kerk hoorde je op school alleen maar verhaaltjes van een “arme Luther die binnenkwam, terwijl de Paus zat te eten (met graaiende handgebaren van de leerkracht erbij). Maar ergens…viel het mij als kind al op dat aan dat verhaal iets niet klopte, wat wist ik toen nog niet. Feit is wel, dat het mij altijd is bijgebleven. Mijn hele leven lang heb ik geloofsafbrekende verhalen gehoord die moesten aantonen dat ik lid was van een “Boze Kerk”.

    Totdat…in 1987 de Heer mij riep. Dat gebeurde tijdens een overlijden van een dierbaar familielid. Sindsdien ben ik bij Hem kind aan Huis, ontvang ik de H.Sacramenten en bouw mee aan de Kerk, mijzelf als levende steen in het bouwwerk voegend. Maar ik laat mij niet meer wegjagen door links georiënteerde terroristen die de media, de scholen en de kranten bevolken. Die tijd is voorgoed voorbij.

  2. Mooi verhaal en herkenbaar. Heb zelf een zoon van 8 en die is helemaal weg van Lego. Zelf katholiek zijnde afgelopen jaar de weg richting kerk kwijtgeraakt, maar door het lezen van een interview (opmerkzaam gemaakt door een tweet van jou) ineens weer in herinnering gebracht wat kerk en geloof is en waarom ik ooit katholiek ben geworden. Eén dezer dagen hoop ik weer te komen tot het bouwen van een kerststal, al dan niet met Lego.

  3. Pingback:Tweets die vermelden Kerststal annex Kerk van Kapla | Anton de Wit -- Topsy.com

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *