Last Year’s Man

Het zit die arme paus Franciscus niet mee. Hij demonstreert op imposante wijze wat kreten als ‘dienend leiderschap’ en ‘to lead by example‘ betekenen, hij schrijft een magnifieke pauselijke brochure over de vreugde van het evangelie, geeft “nieuwe zuurstof aan de Kerk” om met Jan De Volder te spreken. En wat krijgt hij er voor terug? Hij wordt door Time Magazine uitgeroepen tot Man of the Year. Fraai is dat. Midden in december nog wel – dat betekent dat hij over een week of twee reeds last year’s man is.

[iframe width=”560″ height=”420″ src=”//www.youtube.com/embed/HKEdWBXcgAE” frameborder=”0″ allowfullscreen]

And all the rain falls down, amen / On the works of last year’s man. En zo is het maar net. De man van dit jaar is volgend jaar de man van vorig jaar, en op zijn werk zal de zure regen van de kritiek – of erger: onverschilligheid – striemend neerdalen. Ik bedoel maar: Obama ging hem voor. Obama! Wie heeft daar nog ooit een goed woord voor over?

Time MagazineIn de Volkskrant begon het vanochtend reeds te motregenen. Het nieuwsbericht over zijn verkiezing tot man van het jaar eindigde met het onderkoelde statement:

“Of de paus echt iets kan veranderen en hoe hij liberalen en conservatieven tevreden zal houden, moet nog blijken, maar volgens Time heeft niemand anders in 2013 zo veel mensen geïnspireerd.”

En columnist Bert Wagendorp trok nog zuurdere registers open, allereerst door nog maar weer eens na te trappen naar Franciscus’ voorganger:

“Paus Frans erfde de moreel failliete boedel van een perkamenten Duitse kamergeleerde. Het betekenisverschil tussen priester en pedo was angstig klein geworden.”

Volgens Wagendorp doet ‘paus Frans’ het beter, maar het begint de columnist toch tot zijn teleurstelling te dagen dat ook voor deze paus “het celibaat onaantastbaar, abortus een misdaad en het huwelijk heilig is”. Nee maar, wat ouderwets van de paus!

Veel interessanter dan het obligate anti-katholieke gejeremieer van Wagendorp vond ik het commentaar van Freddy Gray in The Spectator. Mooi en begrijpelijk dat paus Franciscus persoon van het jaar werd, maar eigenlijk had het paus Benedictus moeten zijn, zo betoogde hij overtuigend. Benedictus had het lef en de wijsheid om terug te treden, en zo de weg vrij te maken voor een meer dynamische opvolger. Daarbij:

“Benedictus was geen rechtse pitbull; net als Franciscus beklemtoonde hij voortdurend het belang van goddelijke liefde, wees hij op de gevaren van een wereldwijd kapitalisme, en ook hij was niet geobsedeerd door seksuele aangelegenheden. Benedictus heeft ook enorm veel gedaan voor het bevorderen van christelijke eenheid door de hand uit te steken naar oosters-orthodoxen, ontevreden traditionalisten en anglicanen, en andere denominaties.”

Failliete boedel m’n neus. Benedictus werd slecht verstaan door de media, merkt Gray terecht op, maar het is de vraag of Franciscus veel beter wordt verstaan. Dat hij de “meest besproken man” op Facebook en Twitter is, zegt welbeschouwd niets. De talk of the town zijn is geen voorrecht, want hij wordt zelden echt gehoord. Ja, de talk of the town moet vaak schreeuwen om boven alle talk over hem uit te komen. Katholieken hoeven dus ook niet zo fier te zijn op dergelijke dubieuze eerbetonen voor de paus. Denk eens wat dieper na voor je roept: lekker puh, paus Franciscus heeft gewonnen van Miley Cyrus en Bashar al-Assad! De mededingers verraden het niveau van de race. Ik zeg: arme paus, hij verdient beter! Laat de striemende regens volgend jaar liever neerdalen op Assad of Miley Cyrus, amen.

5 gedachten over “Last Year’s Man

  1. Goed stuk. Ik moet zeggen dat het voortdurende ophemelen van paus Franciscus en het afzetten van Franciscus tegen Benedictus XVI me danig de keel uithangt. En wat betreft Suurmond: die doet zijn naam helaas eer aan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *