(Een loflied bij Marcus 1:14-20. Denk de muziek er zelf maar zelf bij.)

Kalm is het water van het meer
Maar mijn boot schudt heen en weer
Niet door een storm, maar door een stem
Niet door een schim, maar slechts door Hem
Die mij roept vanaf de wal: de Heer.

Niet ooit, niet morgen, maar vandaag
Nu meteen, dat was de vraag:
“Wil jij je netten laten vallen?
Visser worden van ons allen?”
En ik, ik kon slechts stamelen: “Ja, graag.”

Dit was ik, ben ik, zal ik zijn;
Een visser, onbeduidend, klein
Maar door Zijn roepstem opgericht
Verschijn ik voor Zijn aangezicht
Voorbij de angst, voorbij verdriet en pijn.

Dit vraagt Hij nu aan elke man:
Te worden wie hij wezen kan
Vrij van vrees zijn rug te rechten
Voor Gods Koninkrijk te vechten;
Verheug je in je bijrol in Gods plan.

Visser, leg je netten neer
Verlaat je vader op het meer
Sluit je bij de Vader aan
die met de Zoon en Geest tesaam
jou steeds weer roept vanaf de wal: de Heer.