Herinneringen aan de Muur

Berlijnse muurDat zelfs de donkere periodes uit de geschiedenis vaak een bron van nostalgie zijn, bewijst alle aandacht voor de val van de Muur wel. Ik moet je bekennen: hoewel ik pas tien was toen de Muur viel, heb ik zelf ook nog wel eens last van ‘Ostalgie’.

Nee, natuurlijk niet vanwege die historische gebeurtenis an sich. Ik herinner me de val van de Berlijnse Muur nog wel van het nieuws, de onbestemde sensatie dat er iets historisch op handen was, het einde van de Koude Oorlog… Maar ik was in die tijd vooral geïnteresseerd in een warme oorlog die nooit zou eindigen, de oorlog namelijk van G.I. Joe tegen Cobra. Ik was in die tijd bovendien nooit in Berlijn of de DDR geweest.

Dat veranderde een jaar of vijf later. In een met VWO-ertjes volgeladen bus ging ik ‘op Duitsland-reis’, eerst naar Dresden, vervolgens door naar Berlijn. Hier maakte ik kennis met de toen nog erg recente geschiedenis van onze oosterburen. Checkpoint Charlie met z’n Muurmuseum, een rondleiding door de voormalige, nog altijd erg deprimerende DDR-wijken, en natuurlijk de talloze toeristenkraampjes waar stukjes Muur te koop waren — met echtheidscertificaat; wat vreemd was, aangezien de stukjes muur allemaal precies dezelfde vorm hadden en precies dezelfde graffiti bevatten. Afijn, de laatste restjes échte Muur (of was ook dat een decorstuk voor de toeristen?) hebben we ook nog bezocht; ik heb ergens nog een foto van mijn vijftienjarige zelf voor precies dezelfde muurschildering die op de foto boven is afgebeeld.

Overigens heeft dit alles maar een matige indruk op me gemaakt — dus ook aan mijn muurtoerisme heb ik geen Ostalgie overgehouden. Met G.I. Joe’s speelde ik inmiddels uiteraard ook niet meer, maar ik was nu geïnteresseerd geraakt in weer een andere eeuwige oorlog: de strijd tussen de seksen. De meereizende meisjes uit mijn klas waren mijn mooie maar meedogenloze tegenstanders in dit grauwe Oostblokdecor; ongenaakbaar en onbereikbaar, een telepathisch met elkaar verbonden doodseskader dat ons door hormonen gekwelde puberjochies het leven stelselmatig zuur maakte.

Wij hadden twee methoden om ons te verweren tegen de vrouwelijke vijand. De eerste was het eenvoudigst: drank. In een Duitse supermarkt laadden wij de winkelwagen vol met flessen Apfelkorn, en die smokkelden wij vervolgens de hotelkamer binnen. Uiteraard mochten de leraren dit niet weten, want wie dronken betrapt werd zou linea recta terug naar huis gestuurd worden, was ons verzekerd. Dat maakte ons smokkelspelletje natuurlijk nog spannender, maar voor de zekerheid zorgden we er ook voor dat we niet al te dronken werden.

Onze tweede methode om ons te wreken op het vrouwelijke deel van de klas was nog ingenieuzer. Uiteraard was het voor ons jongens ten strengste verboden om op de kamers van de meisjes te komen. De jongens sliepen in de ene gang van het hotel, de meisjes in een andere, en daartussen sliepen (of waakten) de leerkrachten, constant op de hoede voor intergeslachtelijke contacten over en weer. Vastberaden om door te stoten tot ver achter de vijandelijke linies slopen wij dus in het holst van de nacht op kousenvoetjes langs de kamers van de leraren. Eenmaal binnengedrongen in de slaapvertrekken van de meisjes konden wij onze gevoelens eigenlijk maar op één manier uiten: we gingen op een rijtje staan, trokken dan simultaan onze broeken omlaag om de verzamelde vrouwmensen onze bleke billen te tonen, en renden vervolgens snel terug naar onze kamers, ons geproest inslikkend om de leraren niet te wekken. De meisjes vonden dit uiteraard deels hilarisch, deels onsmakelijk en honderd procent kinderachtig — wat precies onze bedoeling was. Missie geslaagd, dus.

Pas vandaag, inmiddels al vijftien jaar geen vijftien meer, al lezend in de krant over de twintigste verjaardag van de val van de Muur, trof mij de historische ironie van die wilde puberale nachten in Berlijn. De Muur was nog maar vijf jaar daarvoor gevallen; de inwoners van Berlijn hoefden geen producten meer van West naar Oost te smokkelen, of mensen van Oost naar West; zij hoefden geen bemande wachtposten meer te passeren. En precies dat kozen wij te doen in Berlijn, uit eigen vrije keuze, vanuit een puberaal ernstige joligheid, vanuit een soort van jeugdige misvatting dat het niet anders kon. De Muur was gevallen, maar wij hadden die weer opgebouwd in ons eigen hotel, compleet met strenge wachters. Precies dat is mijn Ostalgie; dat ik er hoofdschuddend maar met een glimlach aan terugdenk, aan die nachten in Berlijn, vijftien jaar geleden, vijf jaar na de val van de Muur.

3 gedachten over “Herinneringen aan de Muur

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *