Oude zakken

De nieuwe Metallica klinkt als de oude Metallica. Dat is, in een notendop, wat er mis is met deze wereld.

Over die nieuwe Metallica hoor je me op zich niet klagen. Een simpel clipje met zwiepende haren in stroboscooplicht, een mitrailleursalvo van drums, gemeen bijtende gitaarriffs, een meebrulrefreintje van zes lettergrepen (“Hard-wired-to-self-de-struct!”).

Het doet onmiskenbaar denken aan de oude Metallica, van vóór de ‘Black Album’ waarmee hun commerciële doorbraak en artistieke aftakeling begon. Dit liedje, zo concludeerde ik (die als puber Metallica grijsdraaide) tevreden, had op ‘Master of Puppets’ of ‘…And Justice for All’ kunnen staan.

Trend?

Nu ben ik al jaren geen enthousiast metalliefhebber meer, maar toch meen ik een trend te bespeuren. Een tijdje terug hoorde ik de nieuwe Paradise Lost. Ook al jeugdhelden, en ook die klonken – na jaren van meer experimentele rockplaten – weer helemaal als vroeger: hard en lomp en traag. Misschien zelfs harder en lomper en trager dan ooit, Paradise-Lost-achtiger dan Paradise Lost ooit geklonken heeft.

Wederom, ik wil op zich niet klagen, persoonlijk houd ik er wel van. Maar als het inderdaad een trend is – oude zakken die nieuwe wijn oud willen laten smaken – wat zegt het dan? Dat deze toevallige subcultuur, dat vrolijke en onbekommerde metalwereldje, behoudzuchtig en nostalgisch is? Zeker, dat is zo. Maar het betekent méér, ben ik bang.

Terra cognita

Ik vrees dat dit een teken des tijds is. Een verlangen naar terra cognita; bekende klanken, bekende smaken, bekende kleuren. Het populisme drijft erop, zowel Wilders en Trump als IS en Erdogan spinnen er garen bij. Al te makkelijk wordt dat geduid als angst voor het onbekende, maar die verklaring vind ik weinig overtuigend. Dat vreemde en exotische kenden we namelijk al, we hadden het eerder juist omarmd, we hadden (net als de metalbands in de late jaren ’90) volop geëxperimenteerd en geflirt met nieuwe smaken, exotische invloeden, mengvormen. Om het vervolgens weg te duwen, en te snakken naar wat zogenaamd vertrouwd en ‘puur’ is – zelfs al is dat een schaamteloze romantisering, een veilige haven die nooit bestaan heeft. Wim Sonneveld-gekweel en ‘Ik hou van Holland’-geleuter. Een wereldomvattend islamitisch kalifaat als dat je meer bekoort, of een roomser-dan-de-paus proto-katholicisme. Illusies.

Verveling

Is dat werkelijk angst? Welnee, eerder verveling. Het onbekende verveelt ons meer dan het ons bevreest. Verwend en overprikkeld als we zijn, kiezen we voor de simpele optie, voor iets dat we menen te herkennen als ‘eigen’. Ik snap het al te goed, helaas; waarom luister ik anders na jaren soms weer naar Metallica of Paradise Lost, verkies ik het ouderwetse beuk-en-hakwerk boven latere muzikale verfijningen, verkies ik ook in het godsdienstige de vanzelfsprekende, robuuste religie boven het ironisch geschmier en het tobberig gezemel van vorige generaties…

Tot op zekere hoogte ben ik bereid dit als een noodzakelijke correctie te duiden. Maar ik zei hiervoor toch ‘helaas’, omdat ik het zelf niet helemaal vertrouw. Er zit iets vals in onze nostalgie, iets onauthentieks in ons gedweep met authenticiteit. Iets onzuivers in ons verlangen naar zuiverheid. We verkiezen de behaagzucht boven de creativiteit, het gemakkelijke antwoord boven de lastige vraag. Daarbij wantrouw ik de oude zakken die me kunstmatig oud gemaakte nieuwe wijn, cd’s of ideologieën proberen te verkopen.

Print Friendly
0

Wat denk jij ervan?

Loading Facebook Comments ...

One Comment Say something

  1. "Sanchez wasn't fired because of his statement. He made the statement because he knew he was soon to be fired for being generally despised by his co-workers.If it was about bias against Latinos, why hasn't he scored a hot deal with TeleMundo or the like? Having a reputation as a jerk within a business community, such as news broadcasters, transcends ettoucihy.⨌Of course. It had nothing to do with Jewish power. Thanks for setting us straight.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>