Tableau vivant

[iframe src=”//player.vimeo.com/video/83910533?byline=0&portrait=0&color=fcdcb3″ width=”560″ height=”315″ frameborder=”0″ webkitallowfullscreen mozallowfullscreen allowfullscreen]

Fascinerend en knap gemaakt is hij zeker, deze haast hypnotiserende filmmeditatie over de schoonheid, van de Italiaanse regisseur Rino Stefano Tagliafierro. Het werkt bevreemdend, die subtiele bewegingen van de figuren op deze klassieke schilderijen. Waarom eigenlijk? Waarschijnlijk omdat schilderijen gewoonlijk uit zichzelf bewegen… Ik bedoel: ga in een museum eens voor een groot doek staan, laat je erdoor meeslepen, en je merkt dat het eigenlijk vanzelf een tableau vivant wordt; wolken drijven op je toe, boomtoppen ruisen in de wind,¬†beschuimde baren beuken tegen de scheepswand. Knipperden nu de ogen die je zojuist nog strak aanstaarden? Bewoog die hand?

Gek genoeg hebben deze animaties op mij een omgekeerd effect; door de bewegingen die met slimme computeranimaties worden gesuggereerd, krijgen de ledematen iets levenloos, als de klunzige armen en benen van een kartonnen trekpop. Lege ogen, mechanische bewegingen. Het tableau vivant dat het schilderij van zichzelf al was, is een tableau mort geworden onder de handen van de kundige animator. Het is geen wonder dat de sprankelende levenslust van de eerste schilderijen, eindigt op de snijtafel van de patholoog-anatoom. Ook daar is desalniettemin schoonheid te vinden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *