This Theme Supports a Custom FrontPage

Gerard Brom, wie maalt erom?

Gerard Brom, wie maalt erom?

Sommige boeken zijn zozeer het tegenovergestelde van ‘light reading‘, dat het lezen ervan voelt als zelfkastijding. Penitentie voor begane zonden. Daarin kan een zeker masochistisch genoegen schuilen – of gáán schuilen, wanneer je de zelftuchtiging maar lang genoeg volhoudt. Pets, klinkt de karwats, pets, pets – doe mij nog maar een bladzijde, en nog één, en nog één, pets, pets… Een dergelijke ervaring had ik bij het lezen van Heraut van de katholieke herleving, een onlangs verschenen, baksteenzware biografie van de letterkundige en cultuurhistoricus Gerard Brom (1882-1959), door Paul Luykx.

Lees verder OverGerard Brom, wie maalt erom?

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Nu het stof van al het feitelijke graafwerk naar misbruik door katholieke geestelijken enigszins is neergedaald, lijkt de tijd rijp voor een meer artistieke verwerking van de schandalen. Maar hoe? Voor het tijdschrift Volzin vergeleek ik onlangs een film, een toneelstuk en een roman die alle drie dit beladen thema als onderwerp hebben. De film (Calvary van John Michael McDonagh) en het toneelstuk (Als ik de liefde niet heb van het Ro Theater) vond ik zeer knap en integer. De roman – Het hout van Jeroen Brouwers – een regelrecht misbaksel.

Lees verder OverJeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Het tijdperk van de ongelovige?

Het tijdperk van de ongelovige?

De benige S van Sepultura heeft menig wiskundeschrift gesierd, tussen de vishaken van Metallica, het hoekige runenschrift van Slayer, de bloedvlek van Morbid Angel. Als puber beheerste ik de iconische metallogo’s beter dan de sinus en de cosinus en de tangens. Dat is al weer zo’n twintig jaar geleden. Mijn belangstelling voor het genre is inmiddels allang vervlogen; voor Sepultura het vlugst, sinds die Braziliaanse band steeds meer tribale instrumenten tussen de overstemde gitaartapijten ging vlechten, en saaie ecologisch-activistische teksten in de microfoon ging brullen. Maar onlangs werd ik bij toeval toch weer aan de band herinnerd; ik zag dat de Brazilianen een nieuwe videoclip uitgebracht hadden, getiteld The Vatican. Tja, dan móet ik even kijken en luisteren natuurlijk. Weet je wat, kijk en luister even mee.

Lees verder OverHet tijdperk van de ongelovige?

Vijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

Vijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

Ik maakte me onlangs boos over de onsmakelijke stereotypen die David Bowie in zijn videoclip van The Next Day gebruikt om de katholieke Kerk zwart te maken. Ik beloofde toen een wat nadere analyse van de impliciete en expliciete vooroordelen in de clip, uiteraard met het idee die te ontmaskeren en weerleggen. Maar ik ben van gedachten veranderd. Allereerst omdat ik niet wéér een bozig stukje over Bowie wil schrijven. Mensen zouden nog gaan denken dat ik een hekel aan Bowie heb, wat niet waar is. (Ik besteedde eens een uitermate lovende aflevering van Zincast aan een liedje van hem. Ik bedoel maar.) Het is, daarbij, een goede katholieke gewoonte om in alle dingen het positieve te zoeken, in plaats van je blind te staren op het negatieve. Maar bovendien kwam ik, toen ik de clip nog eens goed bekeek, tot de conclusie dat David Bowie een aantal dingen wel degelijk goed begrepen heeft over de rooms-katholieke Kerk. Ik noem vijf onweerlegbare waarheden over de Kerk die ik in Bowies liedje en videoclip aantrof:

Lees verder OverVijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

De nieuwe Bowie: een oud liedje

De nieuwe Bowie: een oud liedje

Behalve voor zijn goede muziek, verdient David Bowie ook lof voor zijn goede neus voor modes en hypes. Door de decennia heen transformeerde hij dwars door alle genres en smaken heen, van folk tot rock tot dance, hij veranderde constant van gedaante en bleef toch dezelfde – een hele prestatie… Ook met zijn nieuwste clip, The Next Day, heeft hij de algemene smaak weer goed gevonden. Opgewekte, dansbare poprock, een tikje alternatief, een vleugje retro, een flinke scheut kitsch. De clip is een kleine speelfilm; gelikt, esthetisch, spannend en grappig, licht-erotisch, met een heuse sterrencast. Maar bovenal tapt Bowie thematisch uit een populair vaatje: lekker schoppen tegen de katholieke kerk…

Lees verder OverDe nieuwe Bowie: een oud liedje

Van papen en ketters

Van papen en ketters

Ooit werd ik op straat aangesproken door een vrolijke Afrikaan met een leren heuptas. Of ik de Here Jezus al kende. Nou en of!, was mijn vrolijke antwoord – want wie wordt er nou niet vrolijk van een vrolijke Afrikaan met een leren heuptas? De man leek niet tevreden met mijn spontane reactie. Misschien was hij het niet gewend dat mensen zijn vraag bevestigend beantwoordden, of misschien zag ik er echt niet uit als iemand die de Here Jezus al kende… Hoe dan ook: hij vroeg vriendelijk maar dringend door. Of ik dan ook wel eens naar de kerk ging. Jazeker, elke week. Welke kerk dan? De rooms-katholieke, antwoordde ik, nog steeds vrolijk, in alle eerlijkheid. De vriendelijke twinkeling in zijn ogen verdween en maakte plaats voor zelotisch vuur. Hij knipte geagiteerd de leren heuptas open en griste er een folder uit. Wist ik dan niet dat de katholieke kerk een voertuig van de antichrist was? Dat de paus in feite de Hoer van Babylon was? Hij drukte me de folder met ‘bewijsmateriaal’ in de handen – een gekopieerd stenciltje met korrelige zwartfoto’s en eindeloze bijbelcitaten in verschillende lettertypen en -grootten; de vertrouwde huisstijl van woeste samenzweringstheoretici – en maakte zich uit de voeten.

Lees verder OverVan papen en ketters