This Theme Supports a Custom FrontPage

Gerard Brom, wie maalt erom?

Gerard Brom, wie maalt erom?

Sommige boeken zijn zozeer het tegenovergestelde van ‘light reading‘, dat het lezen ervan voelt als zelfkastijding. Penitentie voor begane zonden. Daarin kan een zeker masochistisch genoegen schuilen – of gáán schuilen, wanneer je de zelftuchtiging maar lang genoeg volhoudt. Pets, klinkt de karwats, pets, pets – doe mij nog maar een bladzijde, en nog één, en nog één, pets, pets… Een dergelijke ervaring had ik bij het lezen van Heraut van de katholieke herleving, een onlangs verschenen, baksteenzware biografie van de letterkundige en cultuurhistoricus Gerard Brom (1882-1959), door Paul Luykx.

Lees verder OverGerard Brom, wie maalt erom?

Gewoon over een boek van een bisschop

Gewoon over een boek van een bisschop

Ik kreeg pas een boek van een bisschop. Als dat gebeurt, dient men op zijn hoede te zijn. Een door hemzelf geschreven boek krijgen van een bisschop is namelijk een beetje als een zelfgemaakte tekening krijgen van je kind. Ze kijken er beiden vragend en verwachtingsvol bij, en je bent dan tot omstandig complimenteren verplicht. “Wat knap, zeg! Ik geef het een speciaal plekje!” In werkelijkheid is dat speciale plekje de oud-papierbak, want laten we wel wezen: meestal lijkt het nergens op. Goed bedoeld, tuurlijk, soms ook niet eens onaardig… maar ze maken er zó veel dat je ze onmogelijk allemaal kunt bewaren. Vervolgens, zo weet ik uit ervaring, kun je ook nog eens de pech hebben dat ze er vragen over beginnen te stellen. “Of ik zie wat het voorstelt? Natuurlijk, een vrachtwagen! Nee? Oh, Donald Duck, ja, nu je het zegt, sprekend.” Ik heb dat niet alleen herhaaldelijk meegemaakt met mijn kinderen, maar ook weleens met een bisschop. Ik noem geen namen. Maar die bisschop had de onhebbelijke gewoonte om mij elke keer als ik hem tegenkwam te overhoren over zijn onleesbare boeken. Als ik hem nu nog wel eens tegenkom, duik ik vlug weg of doe ik alsof ik in vroom gebed verzonken ben.

Lees verder OverGewoon over een boek van een bisschop

De eerste en de laatste vragen

De eerste en de laatste vragen

“C. S. Lewis heeft zijn tijd gehad. (…) In zijn boeken ging het vooral om vragen waar christenen zelf mee zitten. Waarom is er lijden? Wat is schoonheid? Belangrijke vragen, dat zeker. Maar niet de vragen van deze tijd. Die gaan dieper. Mensen willen antwoorden op de vraag of God bestaat, en wat het ware geloof is.”

Aldus de Amerikaanse filosoof en theoloog William Lane Craig, in het Reformatorisch Dagblad. Interessant artikel. Slimme kerel, die Craig. Maar ik kan het toch niet geheel eens zijn met bovenstaande opmerking. Niet eens zozeer omdat hij zegt dat C.S. Lewis zijn tijd heeft gehad. (Zou best waar kunnen zijn, hoe veel ik ook van het werk van Lewis hou.) En ook niet omdat het onwaar is dat mensen tegenwoordig met andere vragen zitten. (Dat lijkt me een juiste analyse.) Nee, waar ik me stellig tegen verzet, is de opvatting dat die hedendaagse vragen dieper zijn, zoals Craig beweert. De vraag of God bestaat en wat ware religie is – het lijken me bij uitstek tamelijk oppervlakkige vragen. Sterker nog, het zijn eigenlijk maar amper religieuze vragen te noemen.

Lees verder OverDe eerste en de laatste vragen