“Is dit soms een vasten dat Mij behaagt,
is zo de dag dat de mens zich vernederen moet:
het hoofd laten hangen als een riet,
op zak en as zich neerleggen?
Noemt gij dát vasten,
noemt gij dát soms de dag aan de HEER aangenaam?
Het vasten dat Ik wens is dit:
zondige boeien slaken, de bomen van het juk verbreken,
de verdrukten in vrijheid laten gaan, elk juk in stukken slaan,
uw brood delen met de hongerigen,
de dakloze zwervers opnemen in uw huis,
de naakten die gij ziet, kleden,
en u niet afkeren van uw eigen vlees.
Dan zal uw licht stralen als de dageraad,
uw genezing zal voorspoedig zijn;
uw gerechtigheid zal voor u uitgaan,
de glorie van de HEER u op de voet volgen.
Wanneer gij dan tot de HEER bidt zal Hij u verhoren,
wanneer gij dan tot Hem roept, zal Hij antwoorden:
Hier ben Ik!”
(Jes. 58)
Vasten is een soort van bevrijding; een zelfdisciplinering die vrijheid brengt. Dat dat niet zonder paradoxen is, blijkt wel uit het onderstaande filmpje van Father Robert Barron, over wie ik eerder sprak. Naar aanleiding van de recente berichten dat paus Johannes Paulus II aan zelfkastijding deed, beklemtoont hij dat katholicisme geen puritanisme is. Het bevordert, geheel in lijn met de bovenstaande tekst uit Jesaja, geen lichaamsvijandigheid of andere dualistische opvattingen. Maar wat moeten we dan maken van die zelfkastijding? Father Barron maakt er een aantal mooie punten over, die het overwegen waard zijn aan het begin van de veertigdagentijd.
Van dit filmpje kan ik geen genoeg krijgen. Deze fresco’s van Fra Angelico bezitten een schoonheid die de zintuigen brutaalweg passeert, en direct aan iets diepers raakt — aan een herinnering, wilde ik zeggen, maar ik bedoel natuurlijk: aan een actualiteit. Ongeveer halverwege het filmpje wordt de Graflegging van Christus getoond. Behalve de personen die daar volgens de Bijbel inderdaad bij waren, zie je ook een figuur in dominicaner habijt afgebeeld; als ik me niet vergis is het de heilige Dominicus zelf. Wij zijn geneigd dergelijke anachronismen in de oude religieuze kunst een beetje raar te vinden. Gewend als wij zijn aan kritisch-historisch onderzoek, willen wij steeds maar weten hoe het er ‘echt’ aan toe ging, vrij van vertekeningen van onze eigen tijd. Dominicus is zo bezien een binnendringer in dit schilderij, een ongenode gast, daar alleen geplaatst om de kloosterorde waartoe Fra Angelico zelf behoorde binnen te smokkelen in het Bijbelse verhaal. Maar in werkelijkheid is het natuurlijk precies andersom: Fra Angelico smokkelt het Bijbelse verhaal zijn orde binnen, of anders gezegd: het is het verhaal dat binnendringt in de actualiteit, als genode of ongenode gast. Daarmee wordt het tafereel niet minder realistisch, want het raakt precies aan een tijdloze realiteit. De kunstenaar vertekent de werkelijkheid niet door elementen uit zijn tijd een plaats te geven in de Bijbelse gebeurtenissen; wij vertekenen de werkelijkheid wanneer we die Bijbelse gebeurtenissen geen plaats willen geven in onze tijd.
Met hartelijke groet. Daarmee sluit ik mijn brieven en mails het liefst af. Ik vind het simpelweg mooier dan ‘Met vriendelijke groet’. Persoonlijker, informeler, ja zelfs vriendelijker, hoe paradoxaal ook. Een vriendelijke groet is formeler, onpersoonlijker, neutraler. Het voordeel daarvan is dat je het bijna altijd kunt gebruiken — zeker wanneer je iemand niet kent en/of voor de eerste keer schrijft is een ‘vriendelijke groet’ gepaster. Een ‘hartelijke groet’ is voor een stadium daarna; het toont betrokkenheid, vriendschappelijkheid en openheid. Nu heb ik nooit zo lang stilgestaan bij het type groeten om een brief of e-mail mee af te sluiten, hoor. Maar daar heeft de heilige Paulus vandaag verandering in gebracht. Read the rest of this entry →
Vandaag wordt op de regionale radiozender van Amersfoort, bij Radio KiK, een uitgebreid interview uitgezonden met ondergetekende. Het was een leuk gesprek over mijn boek Het mysterie en enkele thema’s die daarin aan de orde komen. En ik mocht ook nog zelf muziek meenemen.
Niet getreurd als je niet tot de lucky few behoort die in Amersfoort of omgeving wonen. Je kunt het interview vier weken lang beluisteren en downloaden via de website van Radio KiK, onder ‘uitzendingen’ (en dan dus de uitzending van 2 augustus kiezen).
Toen onze oudste geboren werd, inmiddels al weer ruim drieënhalf jaar geleden, begonnen wij meteen met hem voorlezen. Letterlijk op dag één begonnen wij in de Kronieken van Narnia van C.S. Lewis, in deel één, Het neefje van de tovenaar. Mijn zoon begreep er destijds nog wel niets van, maar dat maakte niets uit. Het was zo’n fijn avondritueel, en hij genoot er zichtbaar van. Liggend in mijn armen luisterde hij gebiologeerd naar mijn stem, keek naar mijn lippen. En wij, zijn ouders, genoten van het mooie rustige moment met z’n drieën en natuurlijk van die prachtige Narnia-boeken.
Normaal gesproken is de binnenstad van Nijmegen op de vroege zondagochtend vrijwel uitgestorven. Vanochtend was er volop bedrijvigheid toen ik naar de vroege Mis ging. Podia werden opgebouwd, bierfusten aangesloten. Groepjes buitenlanders met zware rugtassen en stevige wandelschoenen stroomden uit de bussen, op zoek naar hun hotel. Nooit is deze stad zo rusteloos als op de vooravond van de Vierdaagse.
“…en voegde eraan toe
dat men haar te eten moest geven.” (Mc. 5:43)
De evangelielezing van afgelopen zondag zit zo vol met wonderbaarlijke gebeurtenissen, dat je bijna over deze laatste zin heen zou lezen. Het is een formaliteit, zou je denken, een zijdelingse opmerking. Jezus heeft zojuist het twaalfjarige dochtertje van Jaïrus uit de dood gewekt. “Talita koemi“, had Hij eenvoudigweg gezegd, “Meisje, sta op.” De mensen waren stomverbaasd toen het kind dat deed en meteen rond ging lopen – “want het was twaalf jaar”, voegt de evangelist daar aan toe, alsof dat afdoende verklaart waarom zij direct rond begon te lopen nadat zij uit haar ziek- en sterfbed opgestaan was. Zo’n jonge meid heeft dan vast geen last van wiebelige benen of duizeligheid, nee, ze is meteen weer vrolijk en opgewekt. — Dat laatste is natuurlijk een interessant woord in deze context.
“Een jonge journalist en schrijver die zonder complexen opkomt voor de rijkdom van het
katholieke geloof, ook in deze voor de kerk
beroerde tijden. Hij doet dat met een ongewone
taalvaardigheid, speels, sprankelend en ‘geestig’
in de twee betekenissen.” - Tertio
Met hartelijke groet. Daarmee sluit ik mijn brieven en mails het liefst af. Ik vind het simpelweg mooier dan ‘Met vriendelijke groet’. Persoonlijker, informeler, ja zelfs vriendelijker, hoe paradoxaal ook. Een vriendelijke groet is formeler, onpersoonlijker, neutraler. Het voordeel daarvan is dat je het bijna altijd kunt gebruiken — zeker wanneer je iemand niet kent en/of voor de eerste keer schrijft is een ‘vriendelijke groet’ gepaster. Een ‘hartelijke groet’ is voor een stadium daarna; het toont betrokkenheid, vriendschappelijkheid en openheid. Nu heb ik nooit zo lang stilgestaan bij het type groeten om een brief of e-mail mee af te sluiten, hoor. Maar daar heeft de heilige Paulus vandaag verandering in gebracht.
Toen onze oudste geboren werd, inmiddels al weer ruim drieënhalf jaar geleden, begonnen wij meteen met hem voorlezen. Letterlijk op dag één begonnen wij in de Kronieken van Narnia van C.S. Lewis, in deel één, Het neefje van de tovenaar. Mijn zoon begreep er destijds nog wel niets van, maar dat maakte niets uit. Het was zo’n fijn avondritueel, en hij genoot er zichtbaar van. Liggend in mijn armen luisterde hij gebiologeerd naar mijn stem, keek naar mijn lippen. En wij, zijn ouders, genoten van het mooie rustige moment met z’n drieën en natuurlijk van die prachtige Narnia-boeken.
De 
