This Theme Supports a Custom FrontPage

Lof der onderdanigheid

Lof der onderdanigheid

Een vast toevallige, maar toch merkwaardige samenloop: precies in de week dat Fifty Shades of Grey onze bioscopen overspoelde, bezocht ook de Italiaanse bestsellerauteur Costanza Miriano ons land om de Nederlandse vertaling van haar twee boeken te presenteren: Trouw en wees onderdanig en Trouw en sterf voor haar. Zowel die boeken als de genoemde film draaien om een controversieel thema: vrouwelijke onderdanigheid. Maar de wijze waarop dat thema bekeken en ingevuld wordt, kon haast niet verder uit elkaar liggen. Nee, niet als grijstinten. Als zwart en wit.

Lees verder OverLof der onderdanigheid

Gewoon over een boek van een bisschop

Gewoon over een boek van een bisschop

Ik kreeg pas een boek van een bisschop. Als dat gebeurt, dient men op zijn hoede te zijn. Een door hemzelf geschreven boek krijgen van een bisschop is namelijk een beetje als een zelfgemaakte tekening krijgen van je kind. Ze kijken er beiden vragend en verwachtingsvol bij, en je bent dan tot omstandig complimenteren verplicht. “Wat knap, zeg! Ik geef het een speciaal plekje!” In werkelijkheid is dat speciale plekje de oud-papierbak, want laten we wel wezen: meestal lijkt het nergens op. Goed bedoeld, tuurlijk, soms ook niet eens onaardig… maar ze maken er zó veel dat je ze onmogelijk allemaal kunt bewaren. Vervolgens, zo weet ik uit ervaring, kun je ook nog eens de pech hebben dat ze er vragen over beginnen te stellen. “Of ik zie wat het voorstelt? Natuurlijk, een vrachtwagen! Nee? Oh, Donald Duck, ja, nu je het zegt, sprekend.” Ik heb dat niet alleen herhaaldelijk meegemaakt met mijn kinderen, maar ook weleens met een bisschop. Ik noem geen namen. Maar die bisschop had de onhebbelijke gewoonte om mij elke keer als ik hem tegenkwam te overhoren over zijn onleesbare boeken. Als ik hem nu nog wel eens tegenkom, duik ik vlug weg of doe ik alsof ik in vroom gebed verzonken ben.

Lees verder OverGewoon over een boek van een bisschop

Een onbevreesd christelijk geluid

Een onbevreesd christelijk geluid

Eergisteren werd tijdens het Conservatief Café in Gouda het boek Blond, brutaal en bidden van Mariska Orbán-de Haas gepresenteerd. Ik mocht, samen met Andries Knevel, als recensent optreden. Ik heb het nu al spraakmakende boek van de hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad met plezier en belangstelling gelezen. Tijdens de presentatie destilleerde ik uit de in dit boek opgetekende ervaringen wat ‘lessen’ voor alle katholieken (of breder: alle christenen en ‘mensen van goede wil’) die zich in het zo netelige debat over de Kerk willen mengen. Ik geef hier een korte samenvatting van mijn bijdrage.

Lees verder OverEen onbevreesd christelijk geluid

Hogere klepelkunde

Hogere klepelkunde

Je eigen vers verschenen boek in handen hebben geeft altijd een dubbel gevoel. Enerzijds is het prettig de tastbare vrucht van je inspanningen vast te pakken, de nog stroeve pagina’s aan daglicht bloot te stellen, terwijl je tevreden vaststelt dat je het toch maar mooi tot een goed einde hebt gebracht – of nou ja, goed… in elk geval tot een einde: met de laatste punt die je op het toetsenbord indrukte en de laatste komma die je in de drukproef corrigeerde, is het klaar, af, voltooid, basta. Anderzijds is er dat verontrustende gevoel dat het nu pas begint, net nu je er niets meer aan kunt veranderen. Ja, ik weet het, da’s een kwestie van los durven laten, met vertrouwen uit handen geven – klinkt allemaal mooi en makkelijk, maar het is nog knap lastig. Zeker met dit boek, Van klokken en klepels, waarvan ik vandaag het eerste exemplaar ontving.

Lees verder OverHogere klepelkunde

De taal van de stilte

De taal van de stilte

Fascinerend: zelfs in het zwijgen kun je taalverschillen ontwaren. Iedere taal, zo ontdekte de linguïst Michael Handford, kent een eigen tolerantiegrens voor ongemakkelijke stiltes. Spaans sprekende mensen vinden een stilte al na één à twee seconden ongemakkelijk worden, in het Engels is dat drie à vier seconden, en in het Japans zelfs vijf tot zes seconden. Zoiets bemoeilijkt de interculturele communicatie natuurlijk danig. Stel, een Japanner spreekt vloeiend Spaans; nog steeds zal zijn Spaanse gesprekspartner ongemakkelijk op zijn stoel beginnen te draaien wanneer deze Japanner niet ook de Spaanse stiltes spreekt.

Lees verder OverDe taal van de stilte

Herinnering: boekpresentatie Vierdaagse

Herinnering: boekpresentatie Vierdaagse

Pro memorie: daags voor de Vierdaagse van Nijmegen zal ik een bescheiden presentatie houden van mijn nieuwe boek, Een kleine theologie van gewone dingen. En wel geheel in de geest van dit vermaarde wandelevenement: vlak na de internationale Vierdaagsemis in de Petrus Canisiuskerk midden in de binnenstad van Nijmegen zal ik voordragen uit het hoofdstukLees meer overHerinnering: boekpresentatie Vierdaagse[…]

Rondom mijn kleine theologieën

Rondom mijn kleine theologieën

Er wordt vaak gezegd dat het geestelijke een soort basisbehoefte is van de mens. We kunnen niet zonder, steeds weer zoeken we troost en zin in religieuze vergezichten. Ik zal de laatste zijn om dat tegen te spreken. Maar ik wil er wel iets aan toevoegen. Ik geloof niet dat die hang naar het geestelijke een soort vlucht uit de materiële werkelijkheid is, zoals het vaak wordt voorgesteld. Alsof mensen de ellende of sleur van alledag niet meer kunnen dragen, en zich daarom maar tot een hemels rijk in de wolken wenden. Wie dat denkt, heeft werkelijk geen snars van het al te menselijke religieuze verlangen begrepen.

Lees verder OverRondom mijn kleine theologieën

Boekpresentatie bij Nijmeegse Vierdaagse

Boekpresentatie bij Nijmeegse Vierdaagse

Daags voor de Vierdaagse van Nijmegen zal ik een bescheiden presentatie houden van mijn nieuwe boek, Een kleine theologie van gewone dingen. En wel geheel in de geest van dit vermaarde wandelevenement: vlak na de internationale Vierdaagsemis in de Petrus Canisiuskerk midden in de binnenstad van Nijmegen zal ik voordragen uit het hoofdstuk ‘Een kleineLees meer overBoekpresentatie bij Nijmeegse Vierdaagse[…]

Et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum

Et alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum

“En elders vele andere heilige martelaren…” Dat is, zo ongeveer, de vertaling van de kop boven dit stukje. Het is een frase uit het Martyrologium Romanum, het officiële martelarenboek van de Katholieke Kerk. Ik las ergens dat dat boek meer naamloze martelaren telt dan met naam bekende martelaren. Paul Hamans, priester van het bisdom RoermondLees meer overEt alibi aliorum plurimorum sanctorum martyrum[…]

Het eeuwig nieuwe verhaal

Het eeuwig nieuwe verhaal

Pasen nadert — en ik durf niet te beweren dat ik er iets van begrijp. Ieder jaar in de Goede Week loop en lees en leef en bid ik het verhaal opnieuw door; en hoe ik meer ik het me eigen maak, hoe vreemder het me toeschijnt; hoe vaker ik het hoor, hoe nieuwer het me in de oren klinkt. Het verhaal van de dood en verrijzenis van Jezus Christus maakt zo onmiskenbaar deel uit van onze culturele bagage — denk maar eens aan het immense (ook ‘seculiere’) succes van de Mattäus Passion — en toch weigert het een gemeenplaats te worden, een braaf cliché, een saaie, grijsgedraaide langspeelplaat. Integendeel, het blijft fascineren, schuren, knagen… De Veertigdagentijd ervaar ik steeds als één lange meditatie op dit mysterie, waarin ik door eenvoudige verstilling en versobering iets op het spoor probeer te komen van waar het om gaat. Ik probeer daar ieder jaar ook mijn lees– en luistergedrag op af te stemmen. Dit jaar beperkte mijn ‘vastendieet’ zich de facto tot Jezus van Nazareth van Paus Benedictus XVI, en Jesus Christ Superstar

Lees verder OverHet eeuwig nieuwe verhaal

Gedeelde herinneringen

Gedeelde herinneringen

“Openbaar optreden beantwoordt haast nooit aan de verwachting van degene, die het doen zal. Er gebeurt altijd iets, waarop hij niet gerekend had. Achteraf moet hij wennen aan de ervaring, dat de toeschouwers maar het geringste deel van het drama beleven. De ware tragedie blijft achter de coulissen. Om een verloren haarspeld kan de vrouw, die Eva moet vertolken, dieper in verslagenheid raken dan zij op de planken zich zal tonen om het verloren paradijs. Wie deze tweestrijd niet innig doorleeft of niet áán kan, mislukt. Zo’n conflict is het voorspel van alle dingen, die goed aflopen. Het is de springplank naar het gemak, waarmee ze schijnen te worden volbracht.”

Dit prachtige citaat is afkomstig uit het boek Brabantse herinneringen van Anton van Duinkerken. Het is voor een habbekrats te koop via Bol.com, en ik geef het je gratis mee als lees- en/of geeftip voor de feestdagen.

Lees verder OverGedeelde herinneringen