This Theme Supports a Custom FrontPage

Fatsoenlijk carnaval

Fatsoenlijk carnaval

Brabantse carnavalsorganisaties brengen een folder uit om mensen ‘van buiten’ enkele elementaire fatsoensnormen bij te brengen. Geen ongewenste intimiteiten, geen bandeloze slemppartijen, en natuurlijk het aller-, allerbelangrijkste: geen ‘alaaf’ zeggen – alsjeblieft zeg, dat zeggen ze in Limburg, een rechtgeaarde Brabander krijgt dat niet uit z’n strot. De folders liggen bij VVV’s – want elk jaar lokt het bourgondische volksfeest weer busladingen vol noorderlingen de Moerdijk over – maar ook bij asielzoekerscentra.

Lees verder OverFatsoenlijk carnaval

De ziel van Brabant

De ziel van Brabant

Het afgelopen decennium heb ik geleefd als zelfgekozen banneling, weg uit de provincie waar ik geboren en getogen ben. Een reserve-Brabander noem ik mij wel eens, en de stad waar ik nu woon (Nijmegen) de pukkel op het achterwerk van Brabant. Ik hou van Noord-Brabant, en toch hoef ik er niet per se te wonen. Ik voel me eigenlijk vooral een Brabander als ik buiten Brabant ben. Daar pas merk ik dat er inderdaad zoiets bestaat als Brabantse gemoedelijkheid, Brabantse eigenzinnigheid, Brabantse humor, Brabants relativeringsvermogen. Omdat ik dat alles buiten Brabant mis. (Niet gemoedelijkheid, humor of relativeringsvermogen an sich, maar de typisch Brabantse variant ervan.) Hoe problematisch en ongrijpbaar ook, er is zoiets als een ‘Brabantse ziel’. Toen de redactie van het maandblad Volzin mij vroeg in een reportage naar die ziel op zoek te gaan, heb ik dan ook graag ja gezegd.

Lees verder OverDe ziel van Brabant

Een kleine historie van ons laagland

Een kleine historie van ons laagland

Ooit, in een duistere en irrationele tijd, werd ons land bestierd door benepen wetsgeleerden. Die benepen wetsgeleerden hadden een Heilige Oekaze uitgevaardigd waarin stond dat Nederland een geheel vlak land moest worden. Jij weet het misschien niet meer, maar vroeger hadden we hier heuvels, bergen en dalen, moerassen en oerbossen, woest meanderende rivieren. Daar moest rap een einde aan komen, meenden de wetsgeleerden. Want het kon toch niet zo zijn dat een Nederlander in pak ‘em beet Eindhoven (vroeger een pittoresk Alpendorp) de frisse berglucht mocht snuiven, terwijl iemand in Amsterdam (toen reeds een paaldorp op zompige moerasgrond) half verstikt werd door de zwaveldampen.

Lees verder OverEen kleine historie van ons laagland

Gedeelde herinneringen

Gedeelde herinneringen

“Openbaar optreden beantwoordt haast nooit aan de verwachting van degene, die het doen zal. Er gebeurt altijd iets, waarop hij niet gerekend had. Achteraf moet hij wennen aan de ervaring, dat de toeschouwers maar het geringste deel van het drama beleven. De ware tragedie blijft achter de coulissen. Om een verloren haarspeld kan de vrouw, die Eva moet vertolken, dieper in verslagenheid raken dan zij op de planken zich zal tonen om het verloren paradijs. Wie deze tweestrijd niet innig doorleeft of niet áán kan, mislukt. Zo’n conflict is het voorspel van alle dingen, die goed aflopen. Het is de springplank naar het gemak, waarmee ze schijnen te worden volbracht.”

Dit prachtige citaat is afkomstig uit het boek Brabantse herinneringen van Anton van Duinkerken. Het is voor een habbekrats te koop via Bol.com, en ik geef het je gratis mee als lees- en/of geeftip voor de feestdagen.

Lees verder OverGedeelde herinneringen