This Theme Supports a Custom FrontPage

Onnozele kinderen

Onnozele kinderen

Vierde kerstdag. Onnozele kinderen. Een wat vergeten feest, vermalen in de kunstmatig gezoete balkenbrij van kerstmis – tegenwoordig sentimentele eenheidsworst van de eerste adventszondag tot en met driekoningen, met poppige stalletjes, engeltjes en antonpieckige wintertaferelen. Maar ooit was kerst een drama in bedrijven, en de kindermoord van Bethlehem was daarvan het dramatische hoogte- of dieptepunt, de afgrijselijke plotwending, de woeste dissonant, de veldslag voor de poorten van de hel. Ontstoken in razernij laat de jaloerse koning Herodes alle jongens van onder de twee jaar in Bethlehem en ommestreken vermoorden, in de hoop daarmee ook zijn rivaal te doden: de pasgeborene waarvan zelfs de heidenen zeggen dat hij de ‘koning der joden’ zal zijn. Deze zinloze slachtpartij geeft reliëf aan de persoon en het latere optreden van Jezus van Nazareth, geeft reliëf aan kerst, ja het geeft reliëf aan het christendom zelf. Daarom is het zo jammer dat deze episode in zo vele populaire hervertellingen van het kerstverhaal wordt weggemoffeld, soms zelfs helemaal weggelaten.

Lees verder OverOnnozele kinderen

Zou ik opstaan?

Zou ik opstaan?

Nieuws van wéér een schietpartij op een Amerikaanse school. Je zou het, zoals zoveel dagelijks leed, langs je heen laten glijden. Maar dan grijpt een detail in de berichtgeving je aan, het wekt een tafereel tot leven, om je vervolgens niet meer los te laten. Een ooggetuigenverslag: iedereen ligt op de grond, de dader vraagt wie er christen is – de christenen moeten opstaan. Wie opstaat, wordt meteen door het hoofd geschoten. Wie zwijgt of ontkennend antwoordt, komt er vanaf met een kogel door het been. Zou jij opstaan? Zou ik opstaan?

Lees verder OverZou ik opstaan?

De Kleine Prins: een indringend sprookje

De Kleine Prins: een indringend sprookje

Deze week verschijnt de ver(animatie)filming in de bioscoop van één van de grootste (of kleinste, maar dan op een goede, grootse manier) sprookjes van de twintigste eeuw: De Kleine Prins. Ik heb de film nog niet gezien, maar zie er erg naar uit: in de bijgaande video leg ik uit waarom. Dit tijdloze, mystieke verhaal van Antoine de Saint-Exupéry trekt ons uit ons kortzichtige egocentrisme.

Lees verder OverDe Kleine Prins: een indringend sprookje

Nette mensen

Nette mensen

Fotograaf en schrijver Hans Aarsman, dat weet iedereen, heeft een scherpe pen en een nog scherpere blik. Details op foto’s waar jij en ik in onze onnozelheid overheen kijken, die pikt hij er zo uit. Zijn rubriek Aarsman Collectie in De Volkskrant lezen jij en ik daarom graag. De aha-erlebnissen, de aap-uit-mouw-ervaringen, het verkeerde-beenhinkelen – werkelijk steeds de moeite waard. Zoals laatst, bij een foto van een pro-lifedemonstratie in Dublin…

Lees verder OverNette mensen

7keer7: Een bijeengeraapt zootje

7keer7: Een bijeengeraapt zootje

[iframe width=”560″ height=”315″ src=”//www.youtube.com/embed/J1mBB2DK7nc” frameborder=”0″ allowfullscreen]

De opdracht van de religieuze kroegentocht 7keer7 was welbeschouwd krankjorum. Vat even in zeven minuten jouw gedroomde christendom samen; wat laat je achter, wat neem je mee? In een lezing van een uur had ik dat gek genoeg waarschijnlijk niet zo moeilijk gevonden, maar in zeven minuten… Dat heeft me aardig wat hoofdbrekens gekost, zal ik je eerlijk zeggen. (Ja ja, ik weet het, het is me ook niet gelukt in precies zeven minuten, zo blijkt uit bovenstaand filmpje…)

Lees verder Over7keer7: Een bijeengeraapt zootje

De voetenwasser en de orenwasser

De voetenwasser en de orenwasser

 “Christus’ vernedering was dodelijke ernst en geen vernedering zoals die van de paus als hij de voeten van het arme volk wast en iedereen wel weet dat het de paus is die dat doet. Zo verdient hij dubbel: in zijn pauselijke aanzien en ook nog eens vanwege de indruk van nederigheid.”
– Søren Kierkegaard

Het fijne aan 19e-eeuwse filosofen, is dat ze als geen ander weten hoe ze een gezellig feestje bederven moeten. Ik laat het dus volgaarne over aan de Deense denker Søren Kierkegaard (1813-1855) om minzaam te doen over een geijkt jaarlijks ‘mediamomentje’ van de paus: de voetwassing op Witte Donderdag, in navolging van Christus die bij het Laatste Avondmaal de voeten van zijn leerlingen waste.

Lees verder OverDe voetenwasser en de orenwasser

Kerstboomselfie – met dank aan Bonifatius

Kerstboomselfie – met dank aan Bonifatius

KerstboomselfieZo, sla ik handig twee trends in één klap: de selfie, of otofoto, en het fotograferen van je eigen kerstboom (de gemiddelde Feesboeker doet niets liever, zo weet ik inmiddels). Een kerstboomselfie, dus. Mijn hoofd en de kerstboom lijken ongeveer even groot, en dat is geen optisch bedrog. Onze kerstboom is niet zo groot dit jaar. Het is eigenlijk meer een kersttwijg. Van de snoer met lampjes moest ik meer dan de helft afknippen, anders was het arme boompje gewoon een gloeilamp geworden. En toen ik de piek erop zette – echt mannenwerk, niet in de laatste plaats omdat ik de langste ben thuis, hoewel dat dit jaar weinig uitmaakte want zelfs mijn dochter van anderhalf kon er moeiteloos bij… afijn, desalniettemin kweet ik mij plichtsgetrouw van mijn vaderlijke taak, en toen ik de piek erop zette, boog de kersttwijg zo vervaarlijk door dat de punt van  de piek bijna tegen de grond kapot kletste. Wij hebben ons zielige – pardon, van mijn vrouw moet ik zeggen: schattige – boompje met ijzerdraad moeten verstevigen, anders hadden we er überhaupt geen ballen in kunnen hangen. Wel een voordeel van zo’n minkukelig geval: we hoeven niet te wachten tot ergens medio januari de kerstboomophaaldienst komt, maar kunnen dat ding daags na kerst gewoon met versiering en al in de pedaalemmer knikkeren. Ik verheug me er nu al op.

Lees verder OverKerstboomselfie – met dank aan Bonifatius

Dank u, Badr Klaasje

Dank u, Badr Klaasje

Ze zeggen wel wat van Zwarte Piet, maar die Sinterklaas was ook niet bepaald een lieverdje. Wist je bijvoorbeeld dat de H. Nicolaas van Myra eens een ketter op zijn gezicht heeft gestompt? Nu moet gezegd: de ketter in kwestie, Arius, had de goddelijkheid van Jezus Christus betwist, dus hij vroeg er wel een beetje om. Maar dat neemt niet weg dat ketters op het gezicht stompen niet netjes is, punt uit. Dat vonden ze destijds (we schrijven het Jaar des Heren 325, tijdens het bewogen Concilie van Nicea) overigens ook, want Nicolaas werd op staande voet ontheven uit zijn bisschopsambt en zelfs in de cel gesmeten. Daar kreeg hij echter bezoek van Jezus en Maria zelf, die hem hoogst persoonlijk de tekenen van zijn bisschoppelijk gezag teruggaven: een evangelieboek (waarschijnlijk met wat blanco pagina’s achterin om aantekeningen te maken over het gedrag van kinderen) en een pallium (normaliter een witte band voor om de schouders; maar als Sint Nicolaas nog altijd dezelfde draagt weten we nu dat hij eigenlijk rood was met een geel kruis erop).

Lees verder OverDank u, Badr Klaasje

Qui bene cantat…

Qui bene cantat…

Afgelopen vrijdag was ik net lang genoeg in Utrecht om te beseffen dat ik het Festival Oude Muziek ging missen. Ik zag de mensen samendrommen bij de Dom. Voor de oorspronkelijke geboogde kerkdeur was een goudkleurige rechthoek neergezet die als een abstracte hemelpoort toegang bood tot het openingsconcert van het festival. Met enige spijt liep ik door; ik werd letterlijk een deur verderop verwacht. Ook de rest van de week verhinderen de (op zichzelf ook helemaal niet onaangename) plichten van werk en gezin mij terug te gaan naar Utrecht en het festival te bezoeken. Maar leve het internet, en leve onze publieke omroep: al de hele week geniet ik tijdens het werken vanachter mijn computer van de prachtige concerten van Buxtehude, Bruhns, Bach en andere componisten-met-een-B (en ook sporadisch één met een andere letter). De pc is mijn abstracte toegangspoort tot de hemelse heerlijkheden geworden.
Lees verder OverQui bene cantat…

Coifi’s raad aan Ӕduini

Coifi’s raad aan Ӕduini

[iframe width=”560″ height=”410″ src=”http://www.youtube.com/embed/GT5bJRRzLjo” frameborder=”0″ allowfullscreen] Afgelopen zondag tijdens de Mis, verwees de pastoor in zijn preek naar het prachtige verhaal van de bekering van koning Edwin van Northumbria, in 627 n.Chr.. Ik kende dat verhaal nog niet, maar het boeide me zeer, dus ik heb het nagezocht. Het is opgetekend door de vroeg-middeleeuwse monnikLees meer overCoifi’s raad aan Ӕduini[…]

Levensles uit Kells

Levensles uit Kells

Na mijn klaagzang laatst over de vlakheid van veel 3D-films, nu een lofzang op een alles behalve vlakke 2D-film die ik pas zag: Brendan & the Secret of Kells. Voor een habbekrats te koop op dvd, schaf ‘em maar zonder aarzelen aan. Deze animatiefilm vertelt de fictieve ontstaansgeschiedenis van een boek dat wel echt bestaat: ‘the Book of Kells’, een handgeschreven en geïllustreerd evangeliarium uit de vroege Middeleeuwen. Tegenwoordig wordt dit Ierse manuscript tentoongesteld in Trinity College, Dublin. Het boek is beroemd vanwege de verbluffend gedetailleerde illustraties en initialen. De film maakt gebruik van eenzelfde kleurrijke en virtuoze beeldtaal. Alleen al de sprankelende beelden maken Brendan & The Secret of Kells het bekijken waard. Maar het is het niet minder fijnzinnige verhaal dat de film zijn diepte geeft.

Lees verder OverLevensles uit Kells

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

Ik weet het, ik weet het: sommige films moet je gewoon kijken zonder er al te veel achter te zoeken. Alle succesvolle filmgenres (actiefilms, romantische komedies, tranentrekkers) drijven op clichés en herhaling, je moet niet al te veel originaliteit of diepzinnigheid verwachten, maar gewoon je verstand op nul zetten en kijken. Of niet natuurlijk; voor dergelijke genres geldt: love it or leave it.

Lees verder OverDe eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy