Schouder aan schouder
januari 7, 2012 in Etalage, Fantasie & fantasieloosheid, Mooi
Even iets rechtzetten. Afgelopen zomer, nadat ik net de Harry Potter-finale Deathly Hallows pt. 2 in een mega-3D-bioscoop had gezien, kon ik hier op mijn blog mijn teleurstelling maar moeilijk verbergen. Hoe overweldigend ook, de film was een anticlimax, zo oordeelde ik tamelijk stellig, en ik verbaasde me er over dat die hele 3D-hype films vaak zo ontstellend plat maakt. Welnu, ik wil – deels – op mijn schreden terugkeren. Inmiddels heb ik de film ook op dvd (tja, je bent een liefhebber of je bent het niet), en heb ik er in alle rust in mijn allerminst overweldigende huiskamer naar kunnen kijken, tweedimensionaal en uit piëteit met de buren zonder al te indrukwekkend dolby-surround-geluid… En ik vond de film nog steeds niet bijster goed, maar hij was in die omstandigheden toch stukken beter te pruimen, dus het is veilig te concluderen dat het allemaal aan die vermaledijde 3D-technologie ligt.
Ik heb niks tegen 3D, maar het valt me wel op dat films er zo ontzettend plat van worden. Het lijkt wel eens of filmmakers zo verrukt zijn over alle nieuwe technische mogelijkheden, dat ze vergeten waartoe ze eigenlijk op aarde zijn: om gewoon een goed verhaal te vertellen. 
