This Theme Supports a Custom FrontPage

Vonne van der Meer over Allerzielen

Vonne van der Meer over Allerzielen

Allerzielen“Ik heb de liturgie van Allerzielen altijd bijzonder troostrijk gevonden. Dat je in die Mis bij elkaar bent met mensen die het afgelopen jaar ook allemaal iemand verloren hebben. De namen van de gestorvenen worden genoemd, er wordt een lichtje voor ze aangestoken. Dan voel ik me een uur lang een gemeenschap met mensen van wie ik misschien niet precies weet wie ze verloren hebben, maar wel dat ze hier vanavond, net als ik, willen zijn om hun doden te gedenken. Het markeert de tijd ook: dit is alweer de tweede of derde Allerzielen sinds de dood van mijn vader of moeder. Ik kan het iedereen aanbevelen en heb dat ook weleens gedaan, maar een niet-katholiek zal hier waarschijnlijk niet ineens een kerk voor binnenlopen.” – Vonne van der Meer

Lees verder OverVonne van der Meer over Allerzielen

“Ik vrees de dood niet…”

“Ik vrees de dood niet…”

“Ik ben niet bang te sterven en ik weiger niet te leven.”

De voetnoot bij deze uitspraak meldt met grote geleerdheid: Vgl. Sulpicii Severi Epistola III ad Bassulam socrum suam. Google vulde de gaten in mijn kennis van het Latijn en de kerkgeschiedenis in: het betreft de derde brief van de vroegchristelijke schrijver Sulpicius Severus aan zijn schoonmoeder, Bassula. In een Engelse vertaling is die integraal online te vinden. Na enige bittere verwijten aan de geadresseerde (schoonmoeders waren reeds in de 4e eeuw impopulair, zo blijkt maar weer) gaat Severus over op het beschrijven van de laatste levensdagen van een bekendere tijdgenoot, de heilige Martinus van Tours (juist, Sint Maarten). Het is over hem dat Severus opmerkt dat hij noch vreesde te sterven, noch weigerde te leven. In de derde persoon.

In de eerste persoon enkelvoud kwam ik deze uitspraak echter tegen in het zeer lezenswaardige geestelijke dagboek van de zalige Angelo Guiseppe Roncalli. Hij noteerde deze woorden tijdens een retraite in Fietta, zo’n tachtig kilometer boven Venetië (waar hij destijds kardinaal was), in mei 1953.

Lees verder Over“Ik vrees de dood niet…”

Het aswoensdaggeloof van Peter Steele

Het aswoensdaggeloof van Peter Steele

Het bericht dat Peter Steele, slechts 48 jaar oud, aan hartfalen overleden is verbaasde me op zich niet erg. De voorman van Type O Negative leidde nu eenmaal niet bepaald het leven dat uitzicht biedt op ouderdom: klinische depressies, drugsgebruik, mislukte zelfmoordpogingen, destructief sterrendom…  Recente foto’s toonden dan ook een tamelijk vadsig geworden reus, een verlopen bodybuilder, vergane glorie. Het morbide nihilisme dat het handelsmerk was van zijn band was natuurlijk deels een pose, een consequent volgehouden gimmick, maar kwam toch voort uit een oprecht duistere psyche – de complexe psyche van die dik twee meter lange kleerkast met gitzwart lang haar en ijzig harde blik in de ogen. Ongetwijfeld wás Peter Steele morbide, nihilistisch, zelfdestructief. Het maakt zijn dood niet minder tragisch, maar helaas wel wat minder onverwacht. Wat me des te meer verbaasde, was te lezen dat hij de laatste jaren van zijn leven het geloof van zijn jeugd hervonden had, het rooms-katholicisme…

Lees verder OverHet aswoensdaggeloof van Peter Steele

Doorgang

Doorgang

“Wanneer wij ons bezinnen op ons eigen bestaan, dan komt ons dit voor als een beweging, die in het duister van onze jeugd begint, meer of minder ver terug naarmate ons herinneringsvermogen reikt, — dan stijgt, culmineert, zich neigt, om uiteindelijk meer of minder in vervulling gegaan of plotseling afgebroken, neer te dalen en wegLees meer overDoorgang[…]

Watermolens

Watermolens

Waar doodles al niet goed voor zijn… Vandaag is de honderdste geboortedag van de Japanse regisseur Akira Kurosawa. In onze contreien is hij vooral bekend vanwege zijn monumentale film The Seven Samurai. Ik vond al doorklikkend een andere mooie film, Dreams. De onderstaande twee filmpjes vormen het slothoofdstuk van die surrealistische verhalencyclus. Over een reizigerLees meer overWatermolens[…]

Voorbij het graf

Voorbij het graf

Arjan Peters schreef laatst een interessante column in de Volkskrant, waarin hij vraagtekens plaatste bij de authenticiteit van publieke figuren. Spelen zij niet altijd een rol? Peters: Toen ik de indrukwekkende cd van Johnny Cash hoorde, Ain’t No Grave, dacht ik het te weten. De laatste opnamen van de countryzanger die in 2003 overleed, kúnnenLees meer overVoorbij het graf[…]

Allerzielen

Allerzielen

“[B]ij “eeuwig” denken wij aan eindeloosheid, en die schrikt ons af; bij leven denken wij aan het door ons ervaren leven, waarvan wij houden en dat wij niet zouden willen verliezen, en dat ons toch tegelijkertijd steeds opnieuw meer last dan vervulling brengt, zodat wij het enerzijds verlangen en tegelijkertijd toch niet willen. We kunnenLees meer overAllerzielen[…]

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

harry-potter-and-the-half-blood-prince-01De klassieke mythologie heeft onze taal verrijkt met tal van zegswijzen om allerlei hachelijkheden uit te drukken: tantaluskwelling, pyrrhusoverwinning, achilleshiel, sisyphusarbeid, enzovoort. Wat mij betreft kan ook een begrip uit de moderne mythologie aan ons spreekwoordenboek toegevoegd worden: een harrypotterboekverfilming, wat zoveel betekenen kan als ‘een grove onmogelijkheid’.

Lees verder OverCharisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Twee zieke vrouwen

Twee zieke vrouwen

“…en voegde eraan toe
dat men haar te eten moest geven.” (Mc. 5:43)

talitakoemiDe evangelielezing van afgelopen zondag zit zo vol met wonderbaarlijke gebeurtenissen, dat je bijna over deze laatste zin heen zou lezen. Het is een formaliteit, zou je denken, een zijdelingse opmerking. Jezus heeft zojuist het twaalfjarige dochtertje van Jaïrus uit de dood gewekt. “Talita koemi“, had Hij eenvoudigweg gezegd, “Meisje, sta op.” De mensen waren stomverbaasd toen het kind dat deed en meteen rond ging lopen – “want het was twaalf jaar”, voegt de evangelist daar aan toe, alsof dat afdoende verklaart waarom zij direct rond begon te lopen nadat zij uit haar ziek- en sterfbed opgestaan was. Zo’n jonge meid heeft dan vast geen last van wiebelige benen of duizeligheid, nee, ze is meteen weer vrolijk en opgewekt. — Dat laatste is natuurlijk een interessant woord in deze context.

Lees verder OverTwee zieke vrouwen

Agnostische tovenaarssprookjes

Agnostische tovenaarssprookjes

Op de rozige, stille namiddag van Tweede Kerstdag – ofwel het feest van de H. Stefanus, patroonheilige tegen hoofdpijn – heb ik mijn hoofdpijn verdreven door in één adem een prachtig boek (een kerstcadeautje, ja) uit te lezen: The Tales of Beedle the Bard van J.K. Rowling. Klassieke sprookjes zijn het, met een stevige spirituele boodschap voor wie daar oren naar heeft.

Lees verder OverAgnostische tovenaarssprookjes