This Theme Supports a Custom FrontPage

De Kleine Prins: een indringend sprookje

De Kleine Prins: een indringend sprookje

Deze week verschijnt de ver(animatie)filming in de bioscoop van één van de grootste (of kleinste, maar dan op een goede, grootse manier) sprookjes van de twintigste eeuw: De Kleine Prins. Ik heb de film nog niet gezien, maar zie er erg naar uit: in de bijgaande video leg ik uit waarom. Dit tijdloze, mystieke verhaal van Antoine de Saint-Exupéry trekt ons uit ons kortzichtige egocentrisme.

Lees verder OverDe Kleine Prins: een indringend sprookje

De laatste epische film

De laatste epische film

Geheel in de geest van Peter Jackson bracht ik onlangs een extended edition uit van een essay dat ik al eerder schreef naar aanleiding van de verfilmingen van The Hobbit. Ik vergeleek daarin het prachtige oorspronkelijke verhaal van J.R.R. Tolkien met de programmatische verhandeling over de vreugde van het evangelie door paus Franciscus. In het verlengde daarvan schreef ik over de onmiskenbare echo’s van het distributisme en het katholiek sociaal denken. In mijn extra lange versie heb ik dat nog eens verrijkt met een geestige gedachte van G.K. Chesterton over het verschil tussen kruideniers en herbergiers.

Lees verder OverDe laatste epische film

De laatste mars van Lewis

De laatste mars van Lewis

Vandaag precies een halve eeuw geleden werd de oudste boom van het bos geveld. De Oosterse wijsheid dat één boom die valt meer lawaai maakt dan een heel bos dat groeit, ging hier niet op. Deze oude boom viel in stilte. Zo hij al geluid had gemaakt – en dat moet wel, want hij was een lange en imposante verschijning – werd dat overstemd door een pistoolschot dat bijna op hetzelfde moment aan de andere kant van de oceaan klonk. De aandacht van de gehele wereld fixeerde zich als één groot rood oog op Dallas, Texas. De laatste mars van Clive Staples Lewis, die eindigde op zijn slaapkamervloer in Risinghurst bij Oxford, bleef goeddeels onopgemerkt.

Lees verder OverDe laatste mars van Lewis

De naadloze Hobbit

De naadloze Hobbit

Dik een week lang heb ik de vraag wat ik van The Hobbit: An Unexpected Journey vond, gepareerd met een schouderophalend: “Ja, mooi, te gekke film.” Degenen die me die vraag stelden, keken dan doorgaans ietwat teleurgesteld. Ik weet niet waaraan ik de reputatie verdiend heb, maar blijkbaar verwachtte men intelligentere meningen van mij, of zelfs allerlei diepzinnige bespiegelingen. De waarheid is: als verklaard liefhebber van de verhalen van J.R.R. Tolkien én van de filmversies van Peter Jackson, heb ik op de eerste plaats gewoon een 3D-brilletje op de snufferd gezet en ongecompliceerd genoten van dit eerste deel van The Hobbit-trilogie. Mijn meningen over hoe geslaagd de film was zijn weinig spectaculair en ga ik dus ook niet delen. Maar inmiddels is er toch een bescheiden bespiegelingetje gegroeid, waarmee ik de teleurstelling van de belangstellenden enigszins hoop te kunnen verzachten.

Lees verder OverDe naadloze Hobbit

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

Ik weet het, ik weet het: sommige films moet je gewoon kijken zonder er al te veel achter te zoeken. Alle succesvolle filmgenres (actiefilms, romantische komedies, tranentrekkers) drijven op clichés en herhaling, je moet niet al te veel originaliteit of diepzinnigheid verwachten, maar gewoon je verstand op nul zetten en kijken. Of niet natuurlijk; voor dergelijke genres geldt: love it or leave it.

Lees verder OverDe eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

Herinneringen aan de zon

Herinneringen aan de zon

The Silver ChairToen onze oudste geboren werd, inmiddels al weer ruim drieënhalf jaar geleden, begonnen wij meteen met hem voorlezen. Letterlijk op dag één begonnen wij in de Kronieken van Narnia van C.S. Lewis, in deel één, Het neefje van de tovenaar. Mijn zoon begreep er destijds nog wel niets van, maar dat maakte niets uit. Het was zo’n fijn avondritueel, en hij genoot er zichtbaar van. Liggend in mijn armen luisterde hij gebiologeerd naar mijn stem, keek naar mijn lippen. En wij, zijn ouders, genoten van het mooie rustige moment met z’n drieën en natuurlijk van die prachtige Narnia-boeken.

Lees verder OverHerinneringen aan de zon

De vreugde van sprookjes

De vreugde van sprookjes

final_grimm_clever-web1Een tijdje terug deed ik op dit blog mijn beklag over de fantasieloosheid van veel scheppende kunstenaars in het fantasy-genre. Nu heb ik dat stukje destijds expres een beetje polemisch aangezet (met name door J.R.R. Tolkien, de vader van het  moderne genre, voor een fantasieloze postzegelverzamelaar uit te maken). En wel in de hoop dat er een scherpe en zinnige tegenreactie kwam van mensen die dit genre wilden verdedigen – nou ja, die kwam dus, lees de reacties er maar op na, die zijn eigenlijk interessanter dan het stuk zelf. Afijn, ik moest weer aan deze discussie denken toen ik het werk van de Amerikaanse kunstenaar Cory Codbey ontdekte.

Lees verder OverDe vreugde van sprookjes