This Theme Supports a Custom FrontPage

Vergeven en vergeten?

Vergeven en vergeten?

ZinCast – Life During Wartime ’t Is echt toeval, maar het lijkt toch knappe timing: net nadat ik een betoog heb gehouden in De Volkskrant over het misbruikschandaal in de rooms-katholieke kerk, plaatst ZinCast mijn bijdrage over Life During Wartime, waarin misbruik van minderjarigen een belangrijke rol speelt, en dan vooral de vraag of jeLees meer overVergeven en vergeten?[…]

Het eeuwig nieuwe verhaal

Het eeuwig nieuwe verhaal

Pasen nadert — en ik durf niet te beweren dat ik er iets van begrijp. Ieder jaar in de Goede Week loop en lees en leef en bid ik het verhaal opnieuw door; en hoe ik meer ik het me eigen maak, hoe vreemder het me toeschijnt; hoe vaker ik het hoor, hoe nieuwer het me in de oren klinkt. Het verhaal van de dood en verrijzenis van Jezus Christus maakt zo onmiskenbaar deel uit van onze culturele bagage — denk maar eens aan het immense (ook ‘seculiere’) succes van de Mattäus Passion — en toch weigert het een gemeenplaats te worden, een braaf cliché, een saaie, grijsgedraaide langspeelplaat. Integendeel, het blijft fascineren, schuren, knagen… De Veertigdagentijd ervaar ik steeds als één lange meditatie op dit mysterie, waarin ik door eenvoudige verstilling en versobering iets op het spoor probeer te komen van waar het om gaat. Ik probeer daar ieder jaar ook mijn lees– en luistergedrag op af te stemmen. Dit jaar beperkte mijn ‘vastendieet’ zich de facto tot Jezus van Nazareth van Paus Benedictus XVI, en Jesus Christ Superstar

Lees verder OverHet eeuwig nieuwe verhaal

Watermolens

Watermolens

Waar doodles al niet goed voor zijn… Vandaag is de honderdste geboortedag van de Japanse regisseur Akira Kurosawa. In onze contreien is hij vooral bekend vanwege zijn monumentale film The Seven Samurai. Ik vond al doorklikkend een andere mooie film, Dreams. De onderstaande twee filmpjes vormen het slothoofdstuk van die surrealistische verhalencyclus. Over een reizigerLees meer overWatermolens[…]

Nogmaals: het pantheïstische sprookje

Nogmaals: het pantheïstische sprookje

Eerder heb ik geschreven over het “hopeloze, pantheïstische sprookje” dat de visueel spectaculaire film Avatar is. Stiekem zat ik al te wachten op wat father Robert Barron er over zou gaan zeggen (ik bewonder deze man Gods zeer en volg hem op de voet), en inmiddels heeft hij een schitterend en fijnzinnig commentaar gegeven opLees meer overNogmaals: het pantheïstische sprookje[…]

Een hopeloos pantheïstisch sprookje

Een hopeloos pantheïstisch sprookje

Beeld uit Avatar

Jazeker, de beelden zijn adembenemend. De computeranimaties zijn fenomenaal. Ik blijf erbij dat de kwalificatie ‘levensecht’ dit genre nooit zal passen. Maar inderdaad, de film Avatar van James Cameron is een lust voor het oog, en zeer onderhoudend bovendien. Maar na bijna drie uur spektakel ging ik toch met een licht onbevredigd gevoel naar huis. En dat lag niet aan het verhaal, dat welbeschouwd tamelijk dunnetjes is, noch aan het ecologisch moralisme, dat er nogal dik bovenop ligt. Wat mij fascineerde en tegelijkertijd stoorde was iets anders. Avatar kwam op mij vooral over als een uit de hand gelopen reclamespotje voor een populair maar bedenkelijk soort pantheïsme.

Lees verder OverEen hopeloos pantheïstisch sprookje

Het zijn de ogen

Het zijn de ogen

Volkskrant-recencent Kevin Toma deed in zijn zeer lezenswaardige bespreking van de animatiefilm A Christmas Carol van Robert Zemeckis een interessante constatering, die hij jammer genoeg ook gelijk weer wegwuifde:

Zemeckis zegt met de performance capture-techniek te streven naar de perfecte harmonie tussen ‘menselijke warmte’ en technisch vernuft. Dat lukt hem bij A Christmas Carol al een stuk beter dan bij The Polar Express en Beowulf, maar nog steeds zien de acteurs er te gladjes uit, zijn hun bewegingen te vloeiend en krijgt met name hun oogopslag iets levenloos. Het zal echter niet lang duren voordat de techniek zo geperfectioneerd is dat het verschil tussen levende en virtuele acteurs zich nauwelijks nog laat benoemen.

Dat laatste geloof ik dus niet. Animatie — in het woord schuilt het Latijnse animus; geest of ziel… Maar de ironie is dat dat nu precies hetgeen is dat alle computeranimaties missen. Het zijn de ogen, hè?

Lees verder OverHet zijn de ogen

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

harry-potter-and-the-half-blood-prince-01De klassieke mythologie heeft onze taal verrijkt met tal van zegswijzen om allerlei hachelijkheden uit te drukken: tantaluskwelling, pyrrhusoverwinning, achilleshiel, sisyphusarbeid, enzovoort. Wat mij betreft kan ook een begrip uit de moderne mythologie aan ons spreekwoordenboek toegevoegd worden: een harrypotterboekverfilming, wat zoveel betekenen kan als ‘een grove onmogelijkheid’.

Lees verder OverCharisma en andere harrypotterboekverfilmingen

(Half-)bloedserieus

(Half-)bloedserieus

Kijk eens naar deze trailer. Kippenvel krijg ik ervan. Ik ben vast aan het aftellen tot Harry Potter and the Half-Blood Prince in de bioscoop zal verschijnen. Hoewel ik de boeken uiteraard beter vind, kijk ik toch altijd heel welwillend naar de filmversies van wat ik zie als de beste hedendaagse christelijke allegorie. Ik zal je alvast verklappen wat mijn oordeel over de film zal bepalen. Ik zal er vooral op letten in hoeverre de filmmakers recht doen aan de volgende drie essentialia:

Lees verder Over(Half-)bloedserieus

Het Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

Het Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

A&DdetailOp Piazza Pio XII staat een man driftig te schreeuwen en te gebaren. Hij oogt verward, met zijn jofele baseballpet en aftands kalfsleren jasje. Wie goed naar hem kijkt valt op dat hij een verweerde en verouderde versie lijkt van Alfred E. Neuman, de mascotte van Mad Magazine — het rossige haar, de flaporen, het appelronde gezicht, de sproeten. Maar niemand kijkt goed naar hem. Niemand kijkt überhaupt naar hem…

Lees verder OverHet Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

Engelenvleugels

Engelenvleugels

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=NRHVzbJVx8I] Steevast wanneer een engel zich in de Bijbel aan een mens openbaart, zegt die engel: “Wees niet bang!” Blijkbaar kloppen onze mierzoete verbeeldingen van engelen dus niet, blijkbaar jagen ze ons angst aan met hun verschijning. Waarom? Wat hebben wij te vrezen van deze boodschappers van God? Maken zij wellicht een einde aan onzeLees meer overEngelenvleugels[…]

De revanche van Judith

De revanche van Judith

Monty Python’s Life of Brian uit 1979 beleeft een nieuwe première in het stadje Aberystwyth in Wales. Ik vind het een smakelijk verhaal. Aberystwyth heeft nog geen 20.000 inwoners, en is daarmee feitelijk niet meer dan een groot dorp. De geestelijken van dit dorp vonden de satirische film dertig jaar geleden wat te veel van het goede en verboden de vertoning ervan. Drie decennia later werd Sue Jones-Davids precies in dat stadje burgemeester. En laat zij nou nét in die film Judith, het vriendinnetje van de titelpersonage, hebben gespeeld, waarbij zij nota bene naakt door beeld huppelde. Het is alsof ze het er om deed: een veelbelovende carrière als actrice en zangeres opgeven, zich jarenlang uit de naad werken in de stoffige gemeentelijke politiek, om het uiteindelijk tot burgemeester te schoppen en dan die conservatieven van toen een lesje te leren. She stoops to conquer, het is klassieke Britse literatuur.

Lees verder OverDe revanche van Judith