januari 22, 2012 in Etalage, Sprakeloos
(Een loflied bij Marcus 1:14-20. Denk de muziek er zelf maar zelf bij.)
Kalm is het water van het meer
Maar mijn boot schudt heen en weer
Niet door een storm, maar door een stem
Niet door een schim, maar slechts door Hem
Die mij roept vanaf de wal: de Heer.
’t Eerste dat m’n moeder mij vragen
leerde, in lang vervlogen dagen
– toen mijn stem en leven
ongebroken waren, ongegriefd –
was: “Vader, alstublieft,
Wilt u mij een kruisje geven?”‘k Heb dat kruisje dan gekregen,
met een vriendelijk tikje tegen
mijn wang, telkens weer…
Ach, de goede dag komt nader
dat ik u weerzie, moeder, vader,
aan het gastmaal van de HeerMaar dat kruisje, ’t is geschreven,
’t blijft hier op mijn voorhoofd kleven,
geste van voorbij het graf:
Al slaat men mij de schedel stuk
brengt mij onder zwaarder juk,
men neemt mij nooit het kruisje af.– Vrij naar Guido Gezelle
Aan alles wat deze dagen over paus Johannes Paulus II wordt geschreven, heb ik niets toe te voegen. Ik wil de vandaag zalig verklaarde paus enkel zelf aan het woord laten, in wat ik één van zijn mooiste gedichten vind. (Want ja, dat was hij óók nog, een dichter… dat hij op dat terrein misschien niet direct voor canonisering in aanmerking komt, neemt niet weg dat ook zijn literaire vruchten enige waardering verdienen.)
april 19, 2011 in Sprakeloos
Twee jaar geleden plaatste ik op mijn blog iedere dag van de Goede Week een nieuw gedicht, geïnspireerd door de bijbeltekst van de dag. Ik wilde het verhaal van Jezus’ laatste dagen navertellen vanuit het perspectief van een anonieme omstander, een bijbelse figurant, die merkt dat er iets aan de hand is, maar niet goed weet wat… de spanning moet destijds, zo stel ik mij voor, te snijden zijn geweest in Jeruzalem. De gedichten pretenderen niet iets te begrijpen van het Paasmysterie – als ze al iets pretenderen, dan is het dat ze voelbaar maken hoe moeilijk dat Paasmysterie te begrijpen is.
Het zijn daarom kleine en bescheiden gedichten, en ik was ze al zo’n beetje vergeten toen ik ze bij toeval weer tegenkwam. En eigenlijk vind ik ze nog altijd redelijk geslaagd (iets dat me niet vaak gebeurt bij oude gedichten). Dus, voor wie er wat om geeft – encore:
december 24, 2009 in Sprakeloos
Leeszaal. Een sonnet voor Edward Schillebeeckx (1914-2009)
Door Anton de Wit
lange rijen metalen kasten
oude boeken, nieuw plastiek
hermeneu-, mys- en dogmatiek
zinnen die op één blad niet pasten
hij schuifelt hier nog altijd rond
– broos en breekbaar
maar pienter, strijdbaar –
en weet waar ieder boek ooit stond
zijn wendbare geest ontsnapt aan de tucht
maar niet aan de tijd; hij gaat ten
onder in deze stille leeszaal. iemand zucht
en opent de ramen; rumoer van de straten
– waarom? om de frisse buitenlucht
erin, of om zijn geest eruit te laten?
september 21, 2009 in Bronnen, Mooi
Die Blätter fallen, fallen wie von weit,
als welkten in den Himmeln ferne Gärten;
sie fallen mit verneinender Gebärde.Und in den Nächten fällt die schwere Erde
aus allen Sternen in die Einsamkeit.Wir alle fallen. Diese Hand da fällt.
Und sieh dir andre an: es ist in allen.Und doch ist Einer, welcher dieses Fallen
unendlich sanft in seinen Händen hält.– Rainer Maria Rilke, Herbst.
Een mooie vertaling van dit gedicht vond ik hier. Maar ik wilde toch graag het origineel delen; een mooi begin van de herfst, die laatste regels… Laat de bladeren maar vallen, er is die Ene die ze allemaal opvangt en ze “unendlich sanft in seinen Händen hält”.
april 11, 2009 in Sprakeloos
ik weet niet
wie of wat
er weg is uit de stad;
de vreugde,
of die man wiens naam
op ieders lippen ligt.
ik hou het op de zwaartekracht.
de vrouwen die langslopen
in de straat buigen het hoofd,
maar hun tranen vallen
naar de hemel toe.
zelfs de stenen
lijken lichter
en de stilte
die men doods noemt
jubelt van nieuw leven.
ik weet niet
wie of wat
er weg is uit de stad;
de tranen, het bloed
van die man wiens naam
op ieders lippen ligt.
ik hou het op de zwaarte.
“Een jonge journalist en schrijver die zonder complexen opkomt voor de rijkdom van het katholieke geloof, ook in deze voor de kerk beroerde tijden. Hij doet dat met een ongewone taalvaardigheid, speels, sprankelend en ‘geestig’ in de twee betekenissen.” - Tertio
