mei 31, 2011 in Bedenksels
In het laatste nummer van het tijdschrift Onze Taal staat een fascinerend essay van taalkundige Marc van Oostendorp over het woordje ‘ja’. Ja, daar valt nog best veel over te zeggen ja…
maart 14, 2011 in Bedenkingen, waan van de dag
Heb je deze ontzagwekkende satellietbeelden van Japan voor en na de aardbeving en tsunami gezien? Dat de verwoestingen gruwelijk zijn, wisten we al wel van de journaals en krantenberichten. Maar op één of andere manier vond ik deze beelden extra confronterend, vooral vanwege de wijze van presenteren. Fascinerend. Zo’n simpele truc, voor een programmeur vast een fluitje van een cent: je gaat met je muis over de afbeelding, en je trekt daarmee als een donker gordijn de verwoestingen over het land.
mei 18, 2010 in Bedenkingen, Grappigheden
Welkom dames en heren, jongens en meisjes, bij weer een aflevering van Studio Theologie. Ik hoop dat u de bordjes op schoot heeft, en bier en knabbels binnen handbereik, want het belooft een spannende uitzending te worden. Vandaag is natuurlijk een grote dag voor twitterende theologieliefhebbers, want het komt tot een treffen tussen @frankgbosman en @Goedkatholiek. Een klassieker, een titanenstrijd. Voornaamgenoten, beiden katholiek, maar daar houden de overeenkomsten ver op. Vanuit de skybox van Stadion De Achterhoede doet Anton Smeets live verslag van deze bloedstollende match.
januari 27, 2010 in Bedenksels, Grappigheden
Voor zijn vierde verjaardag had onze zoon Hamertje Tik cadeau gekregen. Het bracht meteen warme herinneringen bij me boven: ook mijn broers en ik hebben in onze prille jaren verwoed kleurige triplexplankjes met voorgeboorde gaatjes op stukjes kurk getimmerd, met spijkertjes die meer op punaises leken en een hamertje dat ook geen echte spijkers verdragen zou. Alleen bij mijn jonge broertje heeft dit speelgoed overigens een gunstig effect gehad; hij is daadwerkelijk timmerman geworden, een solide en eerbiedwaardig beroep met Bijbelse bijklank. Mijn ouders moesten lijdzaam toezien hoe mijn oudere broer en ikzelf afgleden naar de intellectuele arbeid – nou ja, iedere familie heeft zo z’n zwarte schapen.
Read the rest of this entry →
november 27, 2009 in Bedenkingen, waan van de dag
Grappig, deze krantenkop: “God verandert mee met de maatschappij.” Ik weet niet of het ook echt de conclusie is van het onderzoek van de Nijmeegse promovenda Nienke Moor is, of dat het slechts de creatieve samenvatting is van de dienstdoende kopjesbakker van Trouw. Persoonlijk lijkt het me een lastig te bewijzen stelling. Maar misschien dat Pim van Lommel in de loop der jaren zijn patiënten wel de opdracht heeft meegegeven om in hun tripjes naar het hiernamaals goed op te letten hoe God eruit zag, en heeft hij Moor exclusieve inzage gegeven in zijn bevindingen. “God zag er vandaag volgens die intellectueel een stuk abstracter uit dan vorige week toen die biggenboer uit Boekel een hartstilstand kreeg.” Maar even serieus: waarom is dit onderzoek nu precies nieuws?
november 19, 2009 in Bedenksels, Fantasie & fantasieloosheid, Mooi
Volkskrant-recencent Kevin Toma deed in zijn zeer lezenswaardige bespreking van de animatiefilm A Christmas Carol van Robert Zemeckis een interessante constatering, die hij jammer genoeg ook gelijk weer wegwuifde:
Zemeckis zegt met de performance capture-techniek te streven naar de perfecte harmonie tussen ‘menselijke warmte’ en technisch vernuft. Dat lukt hem bij A Christmas Carol al een stuk beter dan bij The Polar Express en Beowulf, maar nog steeds zien de acteurs er te gladjes uit, zijn hun bewegingen te vloeiend en krijgt met name hun oogopslag iets levenloos. Het zal echter niet lang duren voordat de techniek zo geperfectioneerd is dat het verschil tussen levende en virtuele acteurs zich nauwelijks nog laat benoemen.
Dat laatste geloof ik dus niet. Animatie — in het woord schuilt het Latijnse animus; geest of ziel… Maar de ironie is dat dat nu precies hetgeen is dat alle computeranimaties missen. Het zijn de ogen, hè?
juli 2, 2009 in Bedenkingen
“Wow, jij windt er geen doekjes om!”, verzucht Taede Smedes tegen zijn interviewer, zijnde: zichzelf. Smedes stelt zichzelf inderdaad nogal kritische vragen in zijn boek God én Darwin. Geloof kan niet om evolutie heen. Bij dit vermakelijke interview met zichzelf, tegen het einde van het ook voor de rest zeer lezenswaardige boek, kreeg Smedes mij voor het eerst echt op het puntje van m’n stoel.
“Een jonge journalist en schrijver die zonder complexen opkomt voor de rijkdom van het katholieke geloof, ook in deze voor de kerk beroerde tijden. Hij doet dat met een ongewone taalvaardigheid, speels, sprankelend en ‘geestig’ in de twee betekenissen.” - Tertio
