This Theme Supports a Custom FrontPage

Red de fagot

Red de fagot

De zomer is nog maar net een beetje serieus op gang gekomen, of het mooiste komkommernieuwtje van het jaar dient zich al aan: er is een actie gestart om de fagot te redden. Heerlijk bericht vind ik dat, ik kreeg er een aangenaam warm gevoel van, dat niets te maken had met het ochtendzonnetje waarin ik mijn krant las, noch met de kop koffie die ik erbij dronk. Het leek meer op het gevoel dat je krijgt bij het bekijken van een nest piepende jonge vogels, of wanneer je op het journaal ziet dat een toevallig passerende scoutingclub een veulen uit de sloot heeft getrokken. Heus, ik wil er niet minzaam of ironisch over doen. De fagot is werkelijk een fraai staaltje ambachtelijkheid. Maar als je nu op straat aan mensen vraagt wat een fagot is, zo klaagde één van de initiatiefnemers van de campagne, weet nog slechts één procent het juiste antwoord. Een schande! Voor de 99% nitwits bij deze een kleine geschiedenis van een groot handwapen.

Lees verder OverRed de fagot

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Rond deze tijd van het jaar laat ik, toch fervent luisteraar van de klassieke zenders, de radio liever uit. Kerken blijf ik bezoeken, juist nu, ik kan helaas niet anders (though my promise counts for nothing, vrij naar Leonard Cohen, I must keep it nonetheless). Maar ik moet mijn ergernis regelmatig verbijten. De reden? Drie woorden: Johann Sebastian Bach. De meest overschatte componist van de gehele muziekgeschiedenis, onvergeeflijk schuldig aan schier eindeloos orgelgepriegel en jankerige passiemuziek.

Lees verder OverBa(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Qui bene cantat…

Qui bene cantat…

Afgelopen vrijdag was ik net lang genoeg in Utrecht om te beseffen dat ik het Festival Oude Muziek ging missen. Ik zag de mensen samendrommen bij de Dom. Voor de oorspronkelijke geboogde kerkdeur was een goudkleurige rechthoek neergezet die als een abstracte hemelpoort toegang bood tot het openingsconcert van het festival. Met enige spijt liep ik door; ik werd letterlijk een deur verderop verwacht. Ook de rest van de week verhinderen de (op zichzelf ook helemaal niet onaangename) plichten van werk en gezin mij terug te gaan naar Utrecht en het festival te bezoeken. Maar leve het internet, en leve onze publieke omroep: al de hele week geniet ik tijdens het werken vanachter mijn computer van de prachtige concerten van Buxtehude, Bruhns, Bach en andere componisten-met-een-B (en ook sporadisch één met een andere letter). De pc is mijn abstracte toegangspoort tot de hemelse heerlijkheden geworden.
Lees verder OverQui bene cantat…

Kosmische harmonie

Kosmische harmonie

We schrijven een jaar of vijfhonderd voor het begin van onze jaartelling. In het oude Griekenland leggen enkele knappe koppen de basis voor de moderne wetenschap. Midden in de nacht turen zij naar de hemel om de standen en de banen van de sterren en planeten te bestuderen. Op het monotone gezoem van de mediterrane cicaden na heerst er doodse, nachtelijke stilte. Die sterren en planeten daar in onmetelijke verten laten zich al helemaal niet horen, slechts – met moeite – zien. Juist daarom is de woordkeuze van die eerste wetenschappers zo fascinerend. Ze beschrijven de banen van de sterren en planeten in termen van harmonie, symfonie, samenklank. Muzikale metaforen voor dingen die geen geluid maken, althans, geen geluid dat wij kunnen horen.

Lees verder OverKosmische harmonie

Passiesmartlappen

Passiesmartlappen

Zelf behoor ik tot dat selecte gezelschap van ongeveer 15 miljoen Nederlanders dat The Passion niet gezien heeft. Even was ik in de verleiding te kijken, omdat Danny de Munk de hoofdrol vertolkte, en voor Danny de Munk heb ik permanent een zwak sinds ik als kleuter Ik voel me zo verdomd alleen playbackte tijdens het straatfeest, compleet met kniebroek, bretels en pet van mijn vader. Het straatfeest, dat was in mijn kinderlijke beleving een openluchtevenement van het kaliber van The Passion, en ik playbackte er de sterren van de hemel, weliswaar niet bovenop de Erasmusbrug, maar wel bovenop een heuse tractoraanhanger die als podium dienst deed. En het massaal toegestroomde publiek (niet alleen uit de Faurestraat, maar ook uit de Van Overstratenlaan en zelfs het Bolwerk-Zuid) ging uit z’n dak.

Lees verder OverPassiesmartlappen

Muzikale monogamie

Muzikale monogamie

Weer een ander register. Even over Metallica, waaraan ik mijn nieuwste bijdrage aan Zincast gewijd heb. Ja, omdat de thematiek van de vrijheid er op paulinische wijze in doorklinkt, zoals ik in de aflevering ook uitleg. Maar die thematiek kom je in zoveel liedjes tegen. Waarom kies ik voor Metallica? Omdat het een oude liefde is. Een liefde die ups en downs heeft gekend door de jaren heen, maar die toch nooit echt gesleten is. Er kwamen nieuwe liefdes bij, liefdes die in niks op die oude vlam leken; dromerige singer-songwriters, gloedvolle somberaars, virtuoze componisten uit vervlogen eeuwen…  tja, de liefde voor muziek is nu eenmaal meestal polygaam.

Lees verder OverMuzikale monogamie

Delen

Delen

Ik wil graag even een prachtig muziekstuk met je delen. Zomaar. Het heeft geen bijzondere actuele of liturgische aanleiding – dit negenstemmige Miserere van Gregorio Allegri stamt uit 1638 en wordt jaarlijks met Goede Vrijdag uitgevoerd in de Sixtijnse kapel. Dat las ik op Wikipedia. Ik las ook op Wikipedia, dat paus Urbanus VIII zóLees meer overDelen[…]

L’Ascension

L’Ascension

Ik ken Olivier Messiaen eigenlijk vooral van zijn opera Saint François d’Assise. Wat ik aan dat werk bijzonder waardeer, is dat Franciscus daarin niet neerzet wordt als de dwaze, goedmoedige flierefluiter die de folklore soms van hem dreigt te maken; Messiaen maakt voelbaar dat er onder die excentriciteit iets verontrustends schuilgaat, iets radicaals, iets heiligs…Lees meer overL’Ascension[…]

Luisterdieet

Luisterdieet

(Stravinsky, Psalmensymfonie, 1e beweging, Ps. 39:13-14)

Zoals ik eerder schreef heb ik voor deze vastenperiode een smakelijk en voedzaam leesdieet samengesteld. Gaandeweg is daar ook een luisterdieet bijgekomen. Want bij een boek lezen op de bank, daar hoort een muziekje bij. Dat kan op zich van alles zijn. Maar ik merk dat ik de laatste weken een voorkeur heb ontwikkeld voor een specifieke cd die ik nog niet zo lang heb, maar nu al grijsgedraaid heb: een cd met sacrale muziek van Igor Stravinsky (in deze uitvoering, gedirigeerd door James O’Donnell). De drie audiobestanden die ik in deze tekst gevlochten heb zijn trouwens de allereerste uitvoering van de Psalmensymfonie uit 1931, gedirigeerd door Stravinsky zelf. Een historische opname dus. 

Lees verder OverLuisterdieet