This Theme Supports a Custom FrontPage

Voorwaarts…

Voorwaarts…

London Philharmonic Orchestra & Amen Choir – Onward Christian Soldiers (fragment)

Tja, eh, ach, nou ja… Het bovenstaande fragment is nog de mooiste uitvoering die ik van deze traditionele hymne vinden kon – zoek op Youtube op ‘Onward Christian Soldiers’ en je kunt de rest van de dag afwisselend lachwekkende, tenenkrommende en ronduit enge filmpjes bekijken. Kortom: ik zal niet zeggen dat dit helemaal ‘mijn’ muziek is. Ik zal ook niet zeggen dat het per se op mijn eigen begrafenis gezongen moet worden. Maar dat een Schotse predikante het lied verbood tijdens een rouwdienst omdat het “niet politiek correct” is, daar kan ik met mijn verstand toch niet bij.

Lees verder OverVoorwaarts…

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

harry-potter-and-the-half-blood-prince-01De klassieke mythologie heeft onze taal verrijkt met tal van zegswijzen om allerlei hachelijkheden uit te drukken: tantaluskwelling, pyrrhusoverwinning, achilleshiel, sisyphusarbeid, enzovoort. Wat mij betreft kan ook een begrip uit de moderne mythologie aan ons spreekwoordenboek toegevoegd worden: een harrypotterboekverfilming, wat zoveel betekenen kan als ‘een grove onmogelijkheid’.

Lees verder OverCharisma en andere harrypotterboekverfilmingen

"Hier ben ik om met u te sterven…"

"Hier ben ik om met u te sterven…"

Het is 23 juli 1572. Willem van Oranje neemt Roermond in. Zijn soldaten plunderen met grof geweld de stad, waarbij vooral katholieke kerken en kloosters het moeten ontgelden. Paulus van Waelwijck, kapelaan en secretaris van de bisschop van Roermond, haast zich naar het karthuizerklooster. Broeder Stefanus, de portier, opent de poort. Het gezicht van Van Waelwijck is getekend door grimmige berusting. “Hier ben ik om met u te sterven”, zegt hij.

Lees verder Over"Hier ben ik om met u te sterven…"

De achterkant van de wereld

De achterkant van de wereld

Vanochtend fietste ik over de brug tussen Ewijk en Valburg. De A50 vormde een gordijn van asfalt en uitlaatgassen aan mijn linkerzijde. Aan mijn rechterzijde werd de loom slingerende Waal onzichtbaar gemaakt door een sluier van nevel. Als het geen ochtend was, en als ik niet aan het fietsen was, dan was ik er vast mistroostig van geworden. Nu was mijn geest, ondanks de grauwe sluiers, helder en opgewekt. Ik moest aan die goeie ouwe Plato denken.

Lees verder OverDe achterkant van de wereld