This Theme Supports a Custom FrontPage

Gerard Brom, wie maalt erom?

Gerard Brom, wie maalt erom?

Sommige boeken zijn zozeer het tegenovergestelde van ‘light reading‘, dat het lezen ervan voelt als zelfkastijding. Penitentie voor begane zonden. Daarin kan een zeker masochistisch genoegen schuilen – of gáán schuilen, wanneer je de zelftuchtiging maar lang genoeg volhoudt. Pets, klinkt de karwats, pets, pets – doe mij nog maar een bladzijde, en nog één, en nog één, pets, pets… Een dergelijke ervaring had ik bij het lezen van Heraut van de katholieke herleving, een onlangs verschenen, baksteenzware biografie van de letterkundige en cultuurhistoricus Gerard Brom (1882-1959), door Paul Luykx.

Lees verder OverGerard Brom, wie maalt erom?

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Een kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Ik was gevraagd te speechen op de bruiloft van mijn broer. Tijdens het diner, een kort woordje tot het kersverse bruidspaar. Ik nam me voor niets op papier te zetten, niet eens een paar steekwoorden – dan kon mijn woordje spontaan, kort en bescheiden blijven. Ik kon het echter niet laten van tevoren nog even door mijn filosofische en theologische boekenkast te snuffelen, op zoek naar wat mooie inzichten over het huwelijk om achter de hand te houden. “Vondel zei, dat de huwelijksliefde het dichtst Gods liefde benadert.” Dat werk. Klinkt eigenlijk helemaal niet zo bescheiden, dat gekoketteer met klassiekers, en ook helemaal niet spontaan. Ik heb dat citaat gelukkig niet gebruikt, noch enig ander citaat. Vondel ontschoot me volledig, goddank.

Lees verder OverEen kleine theologie van het sprookjeshuwelijk

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Nu het stof van al het feitelijke graafwerk naar misbruik door katholieke geestelijken enigszins is neergedaald, lijkt de tijd rijp voor een meer artistieke verwerking van de schandalen. Maar hoe? Voor het tijdschrift Volzin vergeleek ik onlangs een film, een toneelstuk en een roman die alle drie dit beladen thema als onderwerp hebben. De film (Calvary van John Michael McDonagh) en het toneelstuk (Als ik de liefde niet heb van het Ro Theater) vond ik zeer knap en integer. De roman – Het hout van Jeroen Brouwers – een regelrecht misbaksel.

Lees verder OverJeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

De opspringzin van Willem Jan Otten

De opspringzin van Willem Jan Otten

“En degene die naast je staat aanstoten, maar die keek niet.”

Dit was mijn opspringzin in een essay van Willem Jan Otten met de titel De opspringzin. Ik (her-)las het in zijn fraaie essaybundel Onze Lieve Vrouwe van de Schemering, in de trein naar Den Haag, waar de schrijver gisteren de P.C. Hooft-prijs in ontvangst mocht nemen. Otten grossiert in dit soort zinnen; terloopse gedachten of observaties, die de kern van het betoog niet willen of kunnen zijn, maar die de lezer toch doen opveren, die herkenning en bevreemding tegelijk wekken, die een hele nieuwe wereld openen, niet zelden geheel los van de context waarin ze eigenlijk geschreven zijn. Deze ene achteloze zin zette bij mij een reeks gedachten in beweging over de relatie tussen schrijvers en lezers. Maar daar ging het essay verder niet over. Niet echt.

Lees verder OverDe opspringzin van Willem Jan Otten

De laatste mars van Lewis

De laatste mars van Lewis

Vandaag precies een halve eeuw geleden werd de oudste boom van het bos geveld. De Oosterse wijsheid dat één boom die valt meer lawaai maakt dan een heel bos dat groeit, ging hier niet op. Deze oude boom viel in stilte. Zo hij al geluid had gemaakt – en dat moet wel, want hij was een lange en imposante verschijning – werd dat overstemd door een pistoolschot dat bijna op hetzelfde moment aan de andere kant van de oceaan klonk. De aandacht van de gehele wereld fixeerde zich als één groot rood oog op Dallas, Texas. De laatste mars van Clive Staples Lewis, die eindigde op zijn slaapkamervloer in Risinghurst bij Oxford, bleef goeddeels onopgemerkt.

Lees verder OverDe laatste mars van Lewis

Wollewei revisited

Wollewei revisited

Het doet me deugd dat de jaarlijkse actie Nederland leest ditmaal draait om Erik of het klein insectenboek van Godfried Bomans. Heel goed dat dit boek nu zo kwistig en gratis wordt rondgestrooid aan iedereen die het hebben wil – en zelfs aan iedereen die het níet hebben wil; lezen zullen ze het, die barbaren! De honderdste verjaardag van Bomans is tot nog toe in veel te kleine kring gevierd.

Lees verder OverWollewei revisited

Vonne van der Meer over Allerzielen

Vonne van der Meer over Allerzielen

Allerzielen“Ik heb de liturgie van Allerzielen altijd bijzonder troostrijk gevonden. Dat je in die Mis bij elkaar bent met mensen die het afgelopen jaar ook allemaal iemand verloren hebben. De namen van de gestorvenen worden genoemd, er wordt een lichtje voor ze aangestoken. Dan voel ik me een uur lang een gemeenschap met mensen van wie ik misschien niet precies weet wie ze verloren hebben, maar wel dat ze hier vanavond, net als ik, willen zijn om hun doden te gedenken. Het markeert de tijd ook: dit is alweer de tweede of derde Allerzielen sinds de dood van mijn vader of moeder. Ik kan het iedereen aanbevelen en heb dat ook weleens gedaan, maar een niet-katholiek zal hier waarschijnlijk niet ineens een kerk voor binnenlopen.” – Vonne van der Meer

Lees verder OverVonne van der Meer over Allerzielen

“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

Gabriël Smit! Omroep RKK heeft pas een uitermate boeiende radio-uitzending aan deze dichter gewijd, omdat hij een beetje fout was in en vooral voor de oorlog. Hoe dat precies zat doen de geïnterviewden goed uit de doeken – en ze schetsen tegelijk een intrigerend tijdsbeeld van de jaren ’20 en ’30, toen de katholieke jongerenbeweging van toen begon te radicaliseren. Ik heb daar verder niet veel aan toe te voegen. Maar hoe interessant de reportage ook is: ik vind deze episode uit Smits leven, deze flirt met het fascisme, eerlijk gezegd het minst interessante aspect aan de figuur van Gabriël Smit.

Lees verder Over“Zie, hoe goed, hoe klaar van stil geluk…”

Stille lectuur voor stille dagen

Stille lectuur voor stille dagen

Stille dagenMijn pas verschenen e-roman De honderdjarige bevat precies veertig hoofdstukken. Voor elke dag van de vastentijd één. Nu we in de Goede Week zijn aanbeland, de stille dagen voor Pasen, is het natuurlijk ruimschoots te laat om jezelf dat leesritme op te leggen. Geen nood. Al gaat het ten diepste over versterving en wederopstanding, het boek laat zich ook best ná Pasen lezen. Voor nu geef ik je graag nog een (wat ingekort) hoofdstuk te lezen, dat past bij deze stille dagen. De stilte speelt een hoofdrol. Tussen de regels. Ik wens iedereen goede en gezegende Paasdagen!

Lees verder OverStille lectuur voor stille dagen

Sneak preview: De honderdjarige

Sneak preview: De honderdjarige

Onlangs liet ik op dit blog al doorschemeren dat ik binnenkort een geheel nieuw boek zal presenteren. Ik wil vast een klein tipje van de sluier oplichten. ’t Is nogal anders dan wat je van mij gewend bent, want fictie – geloof ik althans; maar helemaal zeker ben ik daar niet van. ’t Is ook weer niet helemaal anders dan je van mij gewend bent, want tjokvol met religieuze thema’s – het is, durf ik wel te zeggen, zeer gepaste lectuur voor de vastentijd. Een belangrijke hoofdrol is weggelegd voor een niet nader te noemen schrijver van formaat. De titel luidt De honderdjarige en het verschijnt officieel op 2 maart 2013 – vooralsnog enkel als e-book, exclusief verkrijgbaar via deze site.

Lees verder OverSneak preview: De honderdjarige