This Theme Supports a Custom FrontPage

De kunst van het wegkijken

De kunst van het wegkijken

Ik heb me, in alle jaren dat ik als columnist werkzaam ben voor verschillende bladen, geloof ik nog nooit publiekelijk druk gemaakt over de vraag of ik wel genoeg bier in huis heb voor een feestje. Noch heb ik me ooit, als ik het mij goed herinner, schrijvend afgevraagd of mijn haar wel goed zit. Toch voelde ik me aangesproken toen ik vandaag in De Volkskrant de gastcolumn las van Aafke Romeijn, waarin zij schrijvers en columnisten een gebrek aan politiek engagement verwijt.

Lees verder OverDe kunst van het wegkijken

Nette mensen

Nette mensen

Fotograaf en schrijver Hans Aarsman, dat weet iedereen, heeft een scherpe pen en een nog scherpere blik. Details op foto’s waar jij en ik in onze onnozelheid overheen kijken, die pikt hij er zo uit. Zijn rubriek Aarsman Collectie in De Volkskrant lezen jij en ik daarom graag. De aha-erlebnissen, de aap-uit-mouw-ervaringen, het verkeerde-beenhinkelen – werkelijk steeds de moeite waard. Zoals laatst, bij een foto van een pro-lifedemonstratie in Dublin…

Lees verder OverNette mensen

Kermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn

Kermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn

Kijk naar wie de mensen op het schild hijsen. Je denkt die ene mens te zien, maar die zie je niet, hoe fel de schijnwerpers ook schijnen. Je ziet een masker, een keurslijf, een travestie – altijd. Wie je echt leert kennen, dat zijn de mensen die het schild dragen. De mensen die applaudisseren, juichen, joelen. De handen zijn weer schraal, de kelen zijn weer schor. De man, pardon vrouw op het schild heet ditmaal Bruce Jenner, pardon, Caitlyn – zelf maakt hij, pardon zij, die vergissing ook nog steeds. Het schild is de cover van de Vanity Fair, plus een 22 pagina’s tellende cover story. Een man die vrouw werd! Wat dapper! You go, girl! Wie niet meeklapt is vast een right-wing bigot.

Lees verder OverKermis der ijdelheden. Of: Waarom ik niet klap voor Caitlyn

Losse punten

Losse punten

Nog vrij onlangs had ik een lange discussie met een kennis over samenzweringen. Het was tijdens een feestje op een aangename zomeravond, we dronken gemoedelijk bier, en vlucht MH17 was nog niet uit Amsterdam vertrokken. Kortom, het was een weliswaar vruchteloze, maar toch ook zorgeloze discussie.

Lees verder OverLosse punten

De 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

De 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

Als het jaar op zijn laatste vermoeide benen naar de eindstreep strompelt, vliegen de lijstjes je traditiegetrouw om de oren. Dus laat ik er het mijne maar aan toevoegen, dat maakt dan ook niet zo veel meer uit. De statistiekenboer van mijn website mailde me een keurig lijstje met de best gelezen artikelen van 2013. Dat is aardig om te weten – kerkelijke onderwerpen vinden jullie klaarblijkelijk het leukste om te lezen, lieve lezertjes; en dan het liefst als er een paus of bisschop in figureert. Maar het aantal pageviews zegt ook niet alles. Het is niet per se een graadmeter voor kwaliteit, en als ik terugkijk naar de stukjes die het afgelopen jaar op dit blog verschenen (het waren er 52, trouwens, gemiddeld één per week dus, maar dat is toeval), dan zie ik er ook aardig wat die ik zelf erg geslaagd of boeiend vond, maar die volgens de statistieken nauwelijks opgemerkt werden. Dus in plaats van de top-10 van best gelezen stukken (die hebben jullie immers toch al gelezen), presenteer ik je bij wijze van jaaroverzicht een lijst van tien artikelen die je wellicht per ongeluk gemist of welbewust overgeslagen hebt, maar die volgens mij toch beslist de moeite waard zijn. In chronologische volgorde, een rangorde aanbrengen lijkt mij lastig en zinloos.

Lees verder OverDe 10 mooiste stukjes die jij niet gelezen hebt in 2013

Drie lessen van De Correspondent

Drie lessen van De Correspondent

Toen oud-nrc.next-hoofdredacteur Rob Wijnberg in maart zijn plannen voor het nieuwe online medium De Correspondent ontvouwde, heb ik me zonder aarzelen aangemeld als abonnee (of ‘lid’, of ‘vriend’, of ‘participant’, of weet ik veel hoe je zoiets noemt bij een experimenteel journalistiek project dat de hele klassieke tweedeling tussen zender en ontvanger op de helling zet – afijn, vast geen abonnee). Niet dat ik helemaal geen scepsis kende, maar daar wilde ik me niet door laten weerhouden. Scepsis is een put met stront waarin menig goed idee een voortijdige verstikkingsdood sterft. Daarbij vind ik de basisgedachte van De Correspondent – kort gezegd: degelijke journalistieke achtergronden bieden die de waan van de dag ontstijgen – gewoon uitermate sympathiek; meer dan dat, ik herken er mijn eigen journalistieke grondhouding in. Dan moet je verder niet zeuren, en zulke initiatieven ondersteunen, vind ik. Deze week is De Correspondent dan eindelijk officieel van start gegaan. Mijn eerste indruk? Ik heb zeker geen spijt van mijn abonne… eh, dinges. De site staat natuurlijk nog in de kinderschoenen, de inhoud en het spectrum aan onderwerpen is nog beperkt, en de navigatie vind ik (nog) onhelder en onhandig. Maar toch, de start is alleszins veelbelovend. En wel omdat het de ‘oude’ en ‘nieuwe’ journalistiek drie belangrijke lessen leert.

Lees verder OverDrie lessen van De Correspondent

Kluitjesjournalistiek

Kluitjesjournalistiek

Het lijkt mij schromelijk overdreven om te zeggen dat de media ons halve waarheden voorschotelen. Media tonen ons hooguit een tiende van de waarheid, en in veel gevallen zelfs maar een fractie daarvan. Dat is ook logisch, en onvermijdelijk bovendien. Hoe kan het anders? Alle honderden kerncentrales die iedere dag opnieuw nalaten te ontploffen zijn geen nieuws; de ene kerncentrale in twintig jaar die wél ontploft is nieuws.
Lees verder OverKluitjesjournalistiek

Nog meer nonnenfantasieën

Nog meer nonnenfantasieën

Sinds ik laatst een bericht schreef met als titel ‘Nonnenfantasieën‘ – over de sadomasochistische verzinsels rond de zogeheten Magdalene Laundries in Ierland – wordt mijn site met de merkwaardigste zoektermen gevonden. Zo bleken opvallend veel nachtelijke internetters een ongezonde belangstelling te hebben voor… Maar nee, laat ik daar verder niet over uitweiden; wie weet lezen er minderjarigen mee. Sowieso schat ik de meer reguliere bezoekers van deze website in als keurige dames en onkreukbare heerschappen, en die zitten op zulke vunzigheden hoegenaamd niet te wachten. De incidentele bezoeker die met een ranzige zoekterm op mijn site kwam – en, zo stel ik mij voor, teleurgesteld de rits weer dichtroetsjte – raad ik aan om eens te gaan loeren op de site van bij Omroep Brabant. Daar gaan na het verschijnen van het vervolgrapport van de commissie-Deetman over misbruik van meisjes alle remmen los.

Lees verder OverNog meer nonnenfantasieën

Nonnenfantasieën

Nonnenfantasieën

[iframe width=”640″ height=”480″ src=”http://www.youtube.com/embed/uZJqU3yzco0″ frameborder=”0″ allowfullscreen]

Als enthousiast beoefenaar van de oosterse krijgskunst én enthousiast katholiek heb ik natuurlijk wel even gegniffeld om dit filmpje. Wie dit gemaakt heeft – en wanneer en waarom – ik heb geen idee. In de commentaren op YouTube zag ik dat sommigen zich in alle ernst afvragen of dit echt is. Natuurlijk is dit niet echt, dat straalt er vanaf. Zeker, de vechttechnieken zijn echt genoeg (ik vermoed dat deze dames werkelijk bekwaam zijn in karate, aikido en/of ninjitsu), dat is het punt niet. Het idee dat religieuzen zich in een krijgskunst bekwamen vind ik ook zo absurd nog niet; in de Middeleeuwen waren er immers ook militaire kloosterordes (soit, meestal mannelijke ordes, maar toch). Wat deze video ongeloofwaardig maakt: de nonnen zijn te karikaturaal. Alsof die echt vroom zingend en biddend een dojo binnen zouden lopen, en vervolgens allerlei defensieve capriolen uit zouden halen met rozenkrans en crucifix, dat alles keurig in habijt. Dergelijke stijve kledij werd in de jaren ’70 (toen dit filmpje ongeveer gemaakt zal zijn) sowieso nog maar nauwelijks gedragen, zeker niet door de zogenoemde actieve kloosterlingen (dus kloosterlingen die, zoals deze zusters volgens het filmpje, in liefdadigheidsinstellingen als een weeshuis werkten). Nee, dit is duidelijk aan iemands fantasie ontsprongen. En die nonnenfantasie staat niet op zichzelf; die kent een traditie die loopt van anti-paapse stuiverromans tot en met de recente hersenspinsels over de Ierse Magdalene Laundries…

Lees verder OverNonnenfantasieën

Lectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Lectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Eén van de meest hardnekkige misverstanden over kranten, is dat die het belangrijkste nieuws voorop zetten. Wie het tegendeel bewezen wil zien, moet voor de grap vandaag eens een willekeurige krant openslaan. Waar gaat het over op de voorpagina? Juist, over de aanstaande verkiezingen. Waar gaat het over op de eerste zeven pagina’s ná die voorpagina? Juist, nog meer over de verkiezingen. Pas als je verder bladert, soms helemaal tot de allerlaatste pagina’s, wordt je geduld beloond met wat boeiendere en belangrijkere zaken – zoals een mooi portretinterview met een persoon die niet op de kieslijst van om het even welke partij staat, of een bespreking van een fraaie roman, of een recept voor wilde eend in cranberry-truffelsaus.

Lees verder OverLectuur tegen de verkiezingsmoeheid

Rekenwonders

Rekenwonders

Als jolige pubers schoven wij aan in de met stoelen en tafels gevulde gymzaal van Regionale Scholengemeenschap De Kweekvijver in Benedenzolde. Voor mij was het al een jaar of vijftien geleden dat ik ‘voor het echie’ eindexamen deed, voor sommigen onder ons nog veel langer, en voor een niet onaanzienlijk deel was het de eerste keer. Samen met een groepje collega-journalisten was ik door het Ministerie van Onderwijs uitgenodigd om mee te doen aan het centraal schriftelijk eindexamen Wiskunde B voor Havo. “Wiskunde!”, riep een collega van een landelijke krant. “Waarom nu uitgerekend wiskunde? Ze weten toch dat wij niet bepaald rekenwonders zijn? We zijn toch niet voor niets journalist geworden?” Gelach onder de collega’s. De surveillant maande tot stilte, we gingen beginnen.

Lees verder OverRekenwonders