This Theme Supports a Custom FrontPage

Hardnekkige en grootschalige vertekeningen

Hardnekkige en grootschalige vertekeningen

Bas Heijne pareert in zijn NRC-column kardinaal Parolin met een onvervalste jij-bak: dat deze Staatssecretaris van het Vaticaan het gewaagd had het homohuwelijk te bekritiseren, gaf volgens Heijne geen pas na alle onthullingen “van seksueel misbruik van kinderen op zo’n onthutsend grote schaal, zo hardnekkig ook, dat je niet langer van een misstand kunt spreken. De enige geloofwaardige conclusie moet wel zijn dat dit soort excessen uit de verkrampte aard van het religieuze instituut zelf voortkomen.”

Lees verder OverHardnekkige en grootschalige vertekeningen

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Jeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

Nu het stof van al het feitelijke graafwerk naar misbruik door katholieke geestelijken enigszins is neergedaald, lijkt de tijd rijp voor een meer artistieke verwerking van de schandalen. Maar hoe? Voor het tijdschrift Volzin vergeleek ik onlangs een film, een toneelstuk en een roman die alle drie dit beladen thema als onderwerp hebben. De film (Calvary van John Michael McDonagh) en het toneelstuk (Als ik de liefde niet heb van het Ro Theater) vond ik zeer knap en integer. De roman – Het hout van Jeroen Brouwers – een regelrecht misbaksel.

Lees verder OverJeroen Brouwers’ behaagzuchtige misbruikroman

De paus en de cijferfetisjisten

De paus en de cijferfetisjisten

De interviews die paus Franciscus geeft aan La Repubblica volgen een vast patroon. De anti-kerkelijke krant stuurt de hoogbejaarde atheïst Eugenio Scalfari op bezoek bij de paus, Scalfari maakt een informeel babbeltje waarvan hij geen opnames en zelfs geen aantekeningen maakt, en achteraf tikt hij uit zijn blote hoofd een impressionistisch verslagje van wat hij gehoord meent te hebben. Dat gaat dan de wereld over, als ware het gezaghebbende uitspraken van de paus zelf.

Lees verder OverDe paus en de cijferfetisjisten

De aap uit de VN-mouw

De aap uit de VN-mouw

Weet je nog hoe boos veel mensen waren toen de VN iets meende te moeten vinden van Zwarte Piet? Belachelijk, werd er in verschillende toonaarden geroepen, betuttelend, waar bemoeiden die lui zich mee? Hoewel ik geen cent geef voor dit volksgebruik en al zijn apologeten – natuurlijk staat de figuur van Zwarte Piet gewoon strak van de 19e-eeuwse racistische stereotypen, kom nou toch – vond ik het verontrustend dat de VN er met de politiek-correcte stoomwals overheen wilde denderen. Nog verontrustender vond ik het haast bijgelovige beeld dat de VN bleek te hebben van de invloed van een overheid: als de regering het gebruik maar gewoon zou verbieden, zo leek de redenatie, dan zou het als bij toverslag verdwijnen.

Waarom ik deze allang verzopen koe uit de sloot haal: uit de kritiek die de VN nu spuit op het Vaticaan, spreekt hetzelfde ontstellende gebrek aan realiteitszin en bovendien een betutteling die veel verder reikt dan een paar al dan niet terechte kritiekpuntjes op een jaarlijks feestje voor volk en middenstand.

Lees verder OverDe aap uit de VN-mouw

Ed en Marc-Marie

Ed en Marc-Marie

Ed was te mooi om waar te zijn. Ik bedoel: Ed was blind en niet verlegen, en zat pontificaal vooraan bij Marc-Marie Huijbregts’ nieuwe voorstelling Florissant, afgelopen zaterdag in Nijmegen. Marc-Marie, die knap met zijn publiek keuvelt alsof hij met allen tegelijk aan de keukentafel zit, had een goeie aan Ed. Aan mij had hij niets gehad. Ik zat op de laatste rij van het bovenste balkon, bijna letterlijk met mijn hoofd tegen het dak aan. Nog steeds kon ik alles prima zien, en nog steeds was ik verlegener dan de blinde Ed daar beneden, helemaal vooraan bij het podium. Toen Marc-Marie het onderwerp ‘religie’ ter sprake bracht, schoof ik even ongemakkelijk op mijn stoel. Wie is er hier eigenlijk gelovig?, vroeg hij aan de zaal. Een paar handen in de lucht. Ik aarzelde. Waarom zou ik m’n hand opsteken?, zo hield ik mezelf voor. Ik zit hier in de nok van de zaal, niemand ziet het, behalve mijn vrouw naast me, maar die weet dat al. Ik hield mijn armen over elkaar. Ergens in de verte kraaide een haan.

Lees verder OverEd en Marc-Marie

Voorbij de schema’s

Voorbij de schema’s

Ben ik de enige die die compensatieregeling voor misbruikslachtoffers, waar de bisschoppen en religieuze ordes vandaag mee hebben ingestemd, enigszins pervers vindt? Ik wist niet dat leed zo makkelijk te kwantificeren was – in keurige keuzemenu’s met nauw omschreven categorieën; vul uw formulier in en u weet meteen hoeveel u terugkrijgt. Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker. En de slachtoffergroepen intussen maar mopperen dat de regeling wat laat komt en dat ze tegemoetkoming van de rechtsbijstandkosten in Box 5 wat mager vinden. We leven in een vreemde wereld, waar dit soort boekhouderij voor ‘verantwoordelijkheid nemen’ wordt versleten.

Lees verder OverVoorbij de schema’s

De curieuze zaak-Agnes van Tilburg

De curieuze zaak-Agnes van Tilburg

Ik ontmoet Cynthia Boyd-Van Tilburg op begraafplaats De Goudgraver in Beneden-Zolde. Een fotograaf van de lokale krant ’t Zoldertje maakt net foto’s van haar, terwijl zij bloemen op een grafsteen legt. “Tegen niemand zeggen hoor”, zegt ze tegen mij, “maar die bloemen heb ik net van de grafsteen hiernaast gepikt.” Ze lacht meisjesachtig in haar hand, met gespeelde gêne. Het gebaar detoneert bij de verder zo waardige houding van de 68-jarige Boyd. Zij heeft de allure van een ‘grand dame’, ze stamt uit de gegoede koopmansfamilie Van Tilburg, trouwde met de geziene Canadese bankier Ed Boyd en emigreerde naar Canada. Nu is zij even terug in Nederland, om haar nieuwe boek te promoten: De zaak Agnes van Tilburg. Hoe de katholieke kerk onze familie het zwijgen oplegde.

Lees verder OverDe curieuze zaak-Agnes van Tilburg

Grote Boze Kerk

Grote Boze Kerk

Vandaag verscheen in de Volkskrant een opiniebijdrage van mijn hand over het misbruikschandaal in de rooms-katholieke kerk. Ik heb willen betogen dat we de plank misslaan als we deze gruwelijke affaire steeds maar weer aangrijpen om ‘het instituut kerk’ of ‘het celibaat’ aan te vallen. Zo gemakkelijk mogen we onszelf niet van onze verantwoordelijkheden ontslaan. Hieronder de tekst van mijn artikel.

Lees verder OverGrote Boze Kerk

De gewone man versus de starre Kerk

De gewone man versus de starre Kerk

Iedere cameraman weet dat als je een klein groepje demonstrerende mensen van dichtbij filmt, het al snel lijkt alsof het om een massabetoging gaat. Dergelijk optisch bedrog is een oud journalistiek trucje, waar je trouwens niet eens een camera voor nodig hebt. Zelfs de schrijvende pers bedient zich er veelvuldig van. De Volkskrant flikte het vandaag op haar voorpagina zelfs twee keer. In beide berichten werd er massale verontwaardiging gesuggereerd over, juist, de Katholieke Kerk.

Lees verder OverDe gewone man versus de starre Kerk

Taxi

Taxi

In Dublin verbleef ik in een statig retraitehuis van de jezuïeten. Met een Maltees, een Kroaat en een Ier wachtte ik voor de ingang op een Pool, die wat later zou arriveren. Een klein internationaal gezelschap van jezuïeten – priesters en seminaristen, betrekkelijk jonge gasten allemaal. Ik was de enige leek in hun midden. De stemming was uitgelaten; omdat onze formele bijeenkomst was geannuleerd wachtte ons een ongedwongen informeel samenzijn.

Lees verder OverTaxi