This Theme Supports a Custom FrontPage

Leonard en ik

Leonard en ik

I remember you well. Leonard kwam voor het eerst naast mij zitten in een bruin café in ‘s-Hertogenbosch, onder de schaduw van de Sint-Janskathedraal. Het was eind 2001, en ik was mij daar aan het bedrinken, gewoon, vanwege de pijn van het jonge-twintiger-zijn, de warboel in de wereld, de warboel in mijn hoofd. De gebruikelijke dichterlijkheden. Leonard had net een nieuw album uit, Ten New Songs, en wilde dat graag aan mij laten horen.

Lees verder OverLeonard en ik

Red de fagot

Red de fagot

De zomer is nog maar net een beetje serieus op gang gekomen, of het mooiste komkommernieuwtje van het jaar dient zich al aan: er is een actie gestart om de fagot te redden. Heerlijk bericht vind ik dat, ik kreeg er een aangenaam warm gevoel van, dat niets te maken had met het ochtendzonnetje waarin ik mijn krant las, noch met de kop koffie die ik erbij dronk. Het leek meer op het gevoel dat je krijgt bij het bekijken van een nest piepende jonge vogels, of wanneer je op het journaal ziet dat een toevallig passerende scoutingclub een veulen uit de sloot heeft getrokken. Heus, ik wil er niet minzaam of ironisch over doen. De fagot is werkelijk een fraai staaltje ambachtelijkheid. Maar als je nu op straat aan mensen vraagt wat een fagot is, zo klaagde één van de initiatiefnemers van de campagne, weet nog slechts één procent het juiste antwoord. Een schande! Voor de 99% nitwits bij deze een kleine geschiedenis van een groot handwapen.

Lees verder OverRed de fagot

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Rond deze tijd van het jaar laat ik, toch fervent luisteraar van de klassieke zenders, de radio liever uit. Kerken blijf ik bezoeken, juist nu, ik kan helaas niet anders (though my promise counts for nothing, vrij naar Leonard Cohen, I must keep it nonetheless). Maar ik moet mijn ergernis regelmatig verbijten. De reden? Drie woorden: Johann Sebastian Bach. De meest overschatte componist van de gehele muziekgeschiedenis, onvergeeflijk schuldig aan schier eindeloos orgelgepriegel en jankerige passiemuziek.

Lees verder OverBa(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Wat wij van zuster Cristina kunnen leren

Wat wij van zuster Cristina kunnen leren

Zuster Cristina Scuccia heeft de Italiaanse editie van The Voice gewonnen. Er bestaan katholieken die dat prachtig vinden, en er bestaan katholieken die dat verschrikkelijk vinden. Ik beken me tot geen van beide kampen. Of een beetje tot allebei, zou je ook kunnen zeggen, al zeg ik zelf liever: geen van beide. Ik geef niets om zulke tv-programma’s of om zulke muziek. Maar ik geef nog minder om de snibbige meninkjes van de galbrakers die vinden dat een zuster zich niet aan zulke profaniteiten zou moeten bezondigen. Ik vind het meer dan een loos gebaar, dat zij na haar overwinning publiekelijk Christus dankt, haar crucifix omhoog houdt en zelfs een compleet tv-publiek aanspoort om het Onze Vader met haar te bidden. Maar nog los van dat alles, denk ik dat zuster Cristina ons, ik bedoel ons katholieken, een heel waardevolle les leert. Geestelijken moeten kunnen zingen.

Lees verder OverWat wij van zuster Cristina kunnen leren

De soul van Augustinus

De soul van Augustinus

[iframe width=”420″ height=”315″ src=”//www.youtube.com/embed/SP3TI4t2yQ8″ frameborder=”0″ allowfullscreen]

“Laat heb ik u liefgekregen, o schoonheid, zo oud en zo nieuw, laat heb ik u liefgekregen! (…) Gij waart bij mij en ik niet bij u.”

Deze beroemde passage uit het tiende boek van de Belijdenissen van de heilige Augustinus inspireerde de Amerikaanse muzikant en filosoof Sam Rocha tot het bovenstaande nummer Late to Love. Het is het titelnummer van een jazz/soul-album dat hij op 28 augustus dit jaar – de feestdag van de H. Augustinus – hoopt uit te brengen.

Lees verder OverDe soul van Augustinus

Het tijdperk van de ongelovige?

Het tijdperk van de ongelovige?

De benige S van Sepultura heeft menig wiskundeschrift gesierd, tussen de vishaken van Metallica, het hoekige runenschrift van Slayer, de bloedvlek van Morbid Angel. Als puber beheerste ik de iconische metallogo’s beter dan de sinus en de cosinus en de tangens. Dat is al weer zo’n twintig jaar geleden. Mijn belangstelling voor het genre is inmiddels allang vervlogen; voor Sepultura het vlugst, sinds die Braziliaanse band steeds meer tribale instrumenten tussen de overstemde gitaartapijten ging vlechten, en saaie ecologisch-activistische teksten in de microfoon ging brullen. Maar onlangs werd ik bij toeval toch weer aan de band herinnerd; ik zag dat de Brazilianen een nieuwe videoclip uitgebracht hadden, getiteld The Vatican. Tja, dan móet ik even kijken en luisteren natuurlijk. Weet je wat, kijk en luister even mee.

Lees verder OverHet tijdperk van de ongelovige?

De nieuwe Bowie: een oud liedje

De nieuwe Bowie: een oud liedje

Behalve voor zijn goede muziek, verdient David Bowie ook lof voor zijn goede neus voor modes en hypes. Door de decennia heen transformeerde hij dwars door alle genres en smaken heen, van folk tot rock tot dance, hij veranderde constant van gedaante en bleef toch dezelfde – een hele prestatie… Ook met zijn nieuwste clip, The Next Day, heeft hij de algemene smaak weer goed gevonden. Opgewekte, dansbare poprock, een tikje alternatief, een vleugje retro, een flinke scheut kitsch. De clip is een kleine speelfilm; gelikt, esthetisch, spannend en grappig, licht-erotisch, met een heuse sterrencast. Maar bovenal tapt Bowie thematisch uit een populair vaatje: lekker schoppen tegen de katholieke kerk…

Lees verder OverDe nieuwe Bowie: een oud liedje

Vastengasten

Vastengasten

Waar hebben de kerk en de wereld vandaag het meeste nood aan? Die vraag werd me gisterenavond gesteld, bij aanvang van de discussiebijeenkomst Vastengasten in Tilburg. Mij schoot direct de mooie preek van paus Franciscus tijdens zijn inauguratiemis te binnen. Hij had gesproken over tenerezza. Hartelijkheid, meer nog: tederheid. Een woord dat je maar weinig hoort in theologische traktaten. Tederheid, zo had de paus gewaarschuwd, moet je niet verwarren met zwakheid; zij is juist een teken van geesteskracht, van compassie.

Het gesprek in Tilburg ging tussen de Brabantse troubadour Gerard van Maasakkers en mijzelf, en werd kundig geleid door journalist Martin Volder. Het werd, vond ik, een memorabele avond. Ik geloof dat Van Maasakkers en ik als tegenpolen waren geprogrammeerd; maar dat pakte toch wat anders uit…

Lees verder OverVastengasten

Qui bene cantat…

Qui bene cantat…

Afgelopen vrijdag was ik net lang genoeg in Utrecht om te beseffen dat ik het Festival Oude Muziek ging missen. Ik zag de mensen samendrommen bij de Dom. Voor de oorspronkelijke geboogde kerkdeur was een goudkleurige rechthoek neergezet die als een abstracte hemelpoort toegang bood tot het openingsconcert van het festival. Met enige spijt liep ik door; ik werd letterlijk een deur verderop verwacht. Ook de rest van de week verhinderen de (op zichzelf ook helemaal niet onaangename) plichten van werk en gezin mij terug te gaan naar Utrecht en het festival te bezoeken. Maar leve het internet, en leve onze publieke omroep: al de hele week geniet ik tijdens het werken vanachter mijn computer van de prachtige concerten van Buxtehude, Bruhns, Bach en andere componisten-met-een-B (en ook sporadisch één met een andere letter). De pc is mijn abstracte toegangspoort tot de hemelse heerlijkheden geworden.
Lees verder OverQui bene cantat…

Kosmische harmonie

Kosmische harmonie

We schrijven een jaar of vijfhonderd voor het begin van onze jaartelling. In het oude Griekenland leggen enkele knappe koppen de basis voor de moderne wetenschap. Midden in de nacht turen zij naar de hemel om de standen en de banen van de sterren en planeten te bestuderen. Op het monotone gezoem van de mediterrane cicaden na heerst er doodse, nachtelijke stilte. Die sterren en planeten daar in onmetelijke verten laten zich al helemaal niet horen, slechts – met moeite – zien. Juist daarom is de woordkeuze van die eerste wetenschappers zo fascinerend. Ze beschrijven de banen van de sterren en planeten in termen van harmonie, symfonie, samenklank. Muzikale metaforen voor dingen die geen geluid maken, althans, geen geluid dat wij kunnen horen.

Lees verder OverKosmische harmonie

Passiesmartlappen

Passiesmartlappen

Zelf behoor ik tot dat selecte gezelschap van ongeveer 15 miljoen Nederlanders dat The Passion niet gezien heeft. Even was ik in de verleiding te kijken, omdat Danny de Munk de hoofdrol vertolkte, en voor Danny de Munk heb ik permanent een zwak sinds ik als kleuter Ik voel me zo verdomd alleen playbackte tijdens het straatfeest, compleet met kniebroek, bretels en pet van mijn vader. Het straatfeest, dat was in mijn kinderlijke beleving een openluchtevenement van het kaliber van The Passion, en ik playbackte er de sterren van de hemel, weliswaar niet bovenop de Erasmusbrug, maar wel bovenop een heuse tractoraanhanger die als podium dienst deed. En het massaal toegestroomde publiek (niet alleen uit de Faurestraat, maar ook uit de Van Overstratenlaan en zelfs het Bolwerk-Zuid) ging uit z’n dak.

Lees verder OverPassiesmartlappen