This Theme Supports a Custom FrontPage

Onnozele kinderen

Onnozele kinderen

Vierde kerstdag. Onnozele kinderen. Een wat vergeten feest, vermalen in de kunstmatig gezoete balkenbrij van kerstmis – tegenwoordig sentimentele eenheidsworst van de eerste adventszondag tot en met driekoningen, met poppige stalletjes, engeltjes en antonpieckige wintertaferelen. Maar ooit was kerst een drama in bedrijven, en de kindermoord van Bethlehem was daarvan het dramatische hoogte- of dieptepunt, de afgrijselijke plotwending, de woeste dissonant, de veldslag voor de poorten van de hel. Ontstoken in razernij laat de jaloerse koning Herodes alle jongens van onder de twee jaar in Bethlehem en ommestreken vermoorden, in de hoop daarmee ook zijn rivaal te doden: de pasgeborene waarvan zelfs de heidenen zeggen dat hij de ‘koning der joden’ zal zijn. Deze zinloze slachtpartij geeft reliëf aan de persoon en het latere optreden van Jezus van Nazareth, geeft reliëf aan kerst, ja het geeft reliëf aan het christendom zelf. Daarom is het zo jammer dat deze episode in zo vele populaire hervertellingen van het kerstverhaal wordt weggemoffeld, soms zelfs helemaal weggelaten.

Lees verder OverOnnozele kinderen

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Ba(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Rond deze tijd van het jaar laat ik, toch fervent luisteraar van de klassieke zenders, de radio liever uit. Kerken blijf ik bezoeken, juist nu, ik kan helaas niet anders (though my promise counts for nothing, vrij naar Leonard Cohen, I must keep it nonetheless). Maar ik moet mijn ergernis regelmatig verbijten. De reden? Drie woorden: Johann Sebastian Bach. De meest overschatte componist van de gehele muziekgeschiedenis, onvergeeflijk schuldig aan schier eindeloos orgelgepriegel en jankerige passiemuziek.

Lees verder OverBa(c)h! Waarom ik de Matthäus Passion niet meer kan horen…

Stille lectuur voor stille dagen

Stille lectuur voor stille dagen

Stille dagenMijn pas verschenen e-roman De honderdjarige bevat precies veertig hoofdstukken. Voor elke dag van de vastentijd één. Nu we in de Goede Week zijn aanbeland, de stille dagen voor Pasen, is het natuurlijk ruimschoots te laat om jezelf dat leesritme op te leggen. Geen nood. Al gaat het ten diepste over versterving en wederopstanding, het boek laat zich ook best ná Pasen lezen. Voor nu geef ik je graag nog een (wat ingekort) hoofdstuk te lezen, dat past bij deze stille dagen. De stilte speelt een hoofdrol. Tussen de regels. Ik wens iedereen goede en gezegende Paasdagen!

Lees verder OverStille lectuur voor stille dagen

Passiesmartlappen

Passiesmartlappen

Zelf behoor ik tot dat selecte gezelschap van ongeveer 15 miljoen Nederlanders dat The Passion niet gezien heeft. Even was ik in de verleiding te kijken, omdat Danny de Munk de hoofdrol vertolkte, en voor Danny de Munk heb ik permanent een zwak sinds ik als kleuter Ik voel me zo verdomd alleen playbackte tijdens het straatfeest, compleet met kniebroek, bretels en pet van mijn vader. Het straatfeest, dat was in mijn kinderlijke beleving een openluchtevenement van het kaliber van The Passion, en ik playbackte er de sterren van de hemel, weliswaar niet bovenop de Erasmusbrug, maar wel bovenop een heuse tractoraanhanger die als podium dienst deed. En het massaal toegestroomde publiek (niet alleen uit de Faurestraat, maar ook uit de Van Overstratenlaan en zelfs het Bolwerk-Zuid) ging uit z’n dak.

Lees verder OverPassiesmartlappen

Twittervasten: een terugblik

Twittervasten: een terugblik

Zo, we hebben weer een mooi Pasen mogen vieren, en dat betekent ook dat ik na veertig dagen weer verrezen ben uit de zelfgekozen sociale-mediadood. Zoals ik schreef was ik het facebooken en twitteren even helemaal beu, en het leek mij dus wel gezond mij er eens veertig dagen van te onthouden. Behoudens wat dingetjes waartoe mijn werk mij verplichtte, is het mij goed gelukt de sociale media te negeren. Ik heb ze niet gemist – maar ik moet ook zeggen dat nu Tweetdeck weer aan staat en mijn Facebook-status weer is geüpdatet (ja, zo schrijf je dat, kijk maar in de Van Dale), ik de Facebook- en Twitterloosheid ook niet mis.

Lees verder OverTwittervasten: een terugblik

Doorgang

Doorgang

“Wanneer wij ons bezinnen op ons eigen bestaan, dan komt ons dit voor als een beweging, die in het duister van onze jeugd begint, meer of minder ver terug naarmate ons herinneringsvermogen reikt, — dan stijgt, culmineert, zich neigt, om uiteindelijk meer of minder in vervulling gegaan of plotseling afgebroken, neer te dalen en wegLees meer overDoorgang[…]

Het eeuwig nieuwe verhaal

Het eeuwig nieuwe verhaal

Pasen nadert — en ik durf niet te beweren dat ik er iets van begrijp. Ieder jaar in de Goede Week loop en lees en leef en bid ik het verhaal opnieuw door; en hoe ik meer ik het me eigen maak, hoe vreemder het me toeschijnt; hoe vaker ik het hoor, hoe nieuwer het me in de oren klinkt. Het verhaal van de dood en verrijzenis van Jezus Christus maakt zo onmiskenbaar deel uit van onze culturele bagage — denk maar eens aan het immense (ook ‘seculiere’) succes van de Mattäus Passion — en toch weigert het een gemeenplaats te worden, een braaf cliché, een saaie, grijsgedraaide langspeelplaat. Integendeel, het blijft fascineren, schuren, knagen… De Veertigdagentijd ervaar ik steeds als één lange meditatie op dit mysterie, waarin ik door eenvoudige verstilling en versobering iets op het spoor probeer te komen van waar het om gaat. Ik probeer daar ieder jaar ook mijn lees– en luistergedrag op af te stemmen. Dit jaar beperkte mijn ‘vastendieet’ zich de facto tot Jezus van Nazareth van Paus Benedictus XVI, en Jesus Christ Superstar

Lees verder OverHet eeuwig nieuwe verhaal

Watermolens

Watermolens

Waar doodles al niet goed voor zijn… Vandaag is de honderdste geboortedag van de Japanse regisseur Akira Kurosawa. In onze contreien is hij vooral bekend vanwege zijn monumentale film The Seven Samurai. Ik vond al doorklikkend een andere mooie film, Dreams. De onderstaande twee filmpjes vormen het slothoofdstuk van die surrealistische verhalencyclus. Over een reizigerLees meer overWatermolens[…]

Voorbij het graf

Voorbij het graf

Arjan Peters schreef laatst een interessante column in de Volkskrant, waarin hij vraagtekens plaatste bij de authenticiteit van publieke figuren. Spelen zij niet altijd een rol? Peters: Toen ik de indrukwekkende cd van Johnny Cash hoorde, Ain’t No Grave, dacht ik het te weten. De laatste opnamen van de countryzanger die in 2003 overleed, kúnnenLees meer overVoorbij het graf[…]

De humor van religie

De humor van religie

Pasen is een vrolijk feest. Na de strenge soberheid van de vastenperiode, na de noodlottige ernst van de goede week, mag je gerust over een ontlading spreken. De Heer is waarlijk opgestaan… wie de diepte van die woorden wil begrijpen moet bovenal de grap er van inzien. Wij hebben onszelf en onze naaste geketend met de zwaarste metalen ketenen, met vervaarlijk en complex ogende hangsloten, en we hebben de sleutel met een pathetisch gebaar ingeslikt. En daar komt een simpele man uit een of ander joods gehucht, die zonder vals pathos of ceremonieel vertoon uit die ketenen stapt, omdat de sloten al die tijd los bleken te zitten. Het is om je te bescheuren. The joke is weliswaar on us, zo leert het Paasverhaal ons, maar het is toch een goede grap, en we mogen schuddebuiken van het lachen.

Lees verder OverDe humor van religie

Ironisch geloven?

Ironisch geloven?

Lodewijk Dros schreef deze week een schitterend essay in Trouw, over de ‘ironische’ hertaling van de Matthäuspassion door Jan Rot. Wacht even… De Matthäuspassion, daags voor Kerst? Wordt dat grootse werk van Bach niet altijd in de Goede Week, dus voor Pasen gezongen? Jazeker, maar Dros beschrijft hoe hij met een koor repeteert voor de uitvoering volgend jaar. Ik vind het een mooie vondst – en nog uiterst significant ook.

Lees verder OverIronisch geloven?