This Theme Supports a Custom FrontPage

Leonard en ik

Leonard en ik

I remember you well. Leonard kwam voor het eerst naast mij zitten in een bruin café in ‘s-Hertogenbosch, onder de schaduw van de Sint-Janskathedraal. Het was eind 2001, en ik was mij daar aan het bedrinken, gewoon, vanwege de pijn van het jonge-twintiger-zijn, de warboel in de wereld, de warboel in mijn hoofd. De gebruikelijke dichterlijkheden. Leonard had net een nieuw album uit, Ten New Songs, en wilde dat graag aan mij laten horen.

Lees verder OverLeonard en ik

Wat wij van zuster Cristina kunnen leren

Wat wij van zuster Cristina kunnen leren

Zuster Cristina Scuccia heeft de Italiaanse editie van The Voice gewonnen. Er bestaan katholieken die dat prachtig vinden, en er bestaan katholieken die dat verschrikkelijk vinden. Ik beken me tot geen van beide kampen. Of een beetje tot allebei, zou je ook kunnen zeggen, al zeg ik zelf liever: geen van beide. Ik geef niets om zulke tv-programma’s of om zulke muziek. Maar ik geef nog minder om de snibbige meninkjes van de galbrakers die vinden dat een zuster zich niet aan zulke profaniteiten zou moeten bezondigen. Ik vind het meer dan een loos gebaar, dat zij na haar overwinning publiekelijk Christus dankt, haar crucifix omhoog houdt en zelfs een compleet tv-publiek aanspoort om het Onze Vader met haar te bidden. Maar nog los van dat alles, denk ik dat zuster Cristina ons, ik bedoel ons katholieken, een heel waardevolle les leert. Geestelijken moeten kunnen zingen.

Lees verder OverWat wij van zuster Cristina kunnen leren

De soul van Augustinus

De soul van Augustinus

[iframe width=”420″ height=”315″ src=”//www.youtube.com/embed/SP3TI4t2yQ8″ frameborder=”0″ allowfullscreen]

“Laat heb ik u liefgekregen, o schoonheid, zo oud en zo nieuw, laat heb ik u liefgekregen! (…) Gij waart bij mij en ik niet bij u.”

Deze beroemde passage uit het tiende boek van de Belijdenissen van de heilige Augustinus inspireerde de Amerikaanse muzikant en filosoof Sam Rocha tot het bovenstaande nummer Late to Love. Het is het titelnummer van een jazz/soul-album dat hij op 28 augustus dit jaar – de feestdag van de H. Augustinus – hoopt uit te brengen.

Lees verder OverDe soul van Augustinus

Het tijdperk van de ongelovige?

Het tijdperk van de ongelovige?

De benige S van Sepultura heeft menig wiskundeschrift gesierd, tussen de vishaken van Metallica, het hoekige runenschrift van Slayer, de bloedvlek van Morbid Angel. Als puber beheerste ik de iconische metallogo’s beter dan de sinus en de cosinus en de tangens. Dat is al weer zo’n twintig jaar geleden. Mijn belangstelling voor het genre is inmiddels allang vervlogen; voor Sepultura het vlugst, sinds die Braziliaanse band steeds meer tribale instrumenten tussen de overstemde gitaartapijten ging vlechten, en saaie ecologisch-activistische teksten in de microfoon ging brullen. Maar onlangs werd ik bij toeval toch weer aan de band herinnerd; ik zag dat de Brazilianen een nieuwe videoclip uitgebracht hadden, getiteld The Vatican. Tja, dan móet ik even kijken en luisteren natuurlijk. Weet je wat, kijk en luister even mee.

Lees verder OverHet tijdperk van de ongelovige?

Vijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

Vijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

Ik maakte me onlangs boos over de onsmakelijke stereotypen die David Bowie in zijn videoclip van The Next Day gebruikt om de katholieke Kerk zwart te maken. Ik beloofde toen een wat nadere analyse van de impliciete en expliciete vooroordelen in de clip, uiteraard met het idee die te ontmaskeren en weerleggen. Maar ik ben van gedachten veranderd. Allereerst omdat ik niet wéér een bozig stukje over Bowie wil schrijven. Mensen zouden nog gaan denken dat ik een hekel aan Bowie heb, wat niet waar is. (Ik besteedde eens een uitermate lovende aflevering van Zincast aan een liedje van hem. Ik bedoel maar.) Het is, daarbij, een goede katholieke gewoonte om in alle dingen het positieve te zoeken, in plaats van je blind te staren op het negatieve. Maar bovendien kwam ik, toen ik de clip nog eens goed bekeek, tot de conclusie dat David Bowie een aantal dingen wel degelijk goed begrepen heeft over de rooms-katholieke Kerk. Ik noem vijf onweerlegbare waarheden over de Kerk die ik in Bowies liedje en videoclip aantrof:

Lees verder OverVijf dingen die Bowie goed begrepen heeft over de Kerk

De nieuwe Bowie: een oud liedje

De nieuwe Bowie: een oud liedje

Behalve voor zijn goede muziek, verdient David Bowie ook lof voor zijn goede neus voor modes en hypes. Door de decennia heen transformeerde hij dwars door alle genres en smaken heen, van folk tot rock tot dance, hij veranderde constant van gedaante en bleef toch dezelfde – een hele prestatie… Ook met zijn nieuwste clip, The Next Day, heeft hij de algemene smaak weer goed gevonden. Opgewekte, dansbare poprock, een tikje alternatief, een vleugje retro, een flinke scheut kitsch. De clip is een kleine speelfilm; gelikt, esthetisch, spannend en grappig, licht-erotisch, met een heuse sterrencast. Maar bovenal tapt Bowie thematisch uit een populair vaatje: lekker schoppen tegen de katholieke kerk…

Lees verder OverDe nieuwe Bowie: een oud liedje

Passiesmartlappen

Passiesmartlappen

Zelf behoor ik tot dat selecte gezelschap van ongeveer 15 miljoen Nederlanders dat The Passion niet gezien heeft. Even was ik in de verleiding te kijken, omdat Danny de Munk de hoofdrol vertolkte, en voor Danny de Munk heb ik permanent een zwak sinds ik als kleuter Ik voel me zo verdomd alleen playbackte tijdens het straatfeest, compleet met kniebroek, bretels en pet van mijn vader. Het straatfeest, dat was in mijn kinderlijke beleving een openluchtevenement van het kaliber van The Passion, en ik playbackte er de sterren van de hemel, weliswaar niet bovenop de Erasmusbrug, maar wel bovenop een heuse tractoraanhanger die als podium dienst deed. En het massaal toegestroomde publiek (niet alleen uit de Faurestraat, maar ook uit de Van Overstratenlaan en zelfs het Bolwerk-Zuid) ging uit z’n dak.

Lees verder OverPassiesmartlappen

Voorbij het graf

Voorbij het graf

Arjan Peters schreef laatst een interessante column in de Volkskrant, waarin hij vraagtekens plaatste bij de authenticiteit van publieke figuren. Spelen zij niet altijd een rol? Peters: Toen ik de indrukwekkende cd van Johnny Cash hoorde, Ain’t No Grave, dacht ik het te weten. De laatste opnamen van de countryzanger die in 2003 overleed, kúnnenLees meer overVoorbij het graf[…]

Kill your idols

Kill your idols

In de kunstbijlage van de Volkskrant staat vandaag een artikel waarin de schrijver/dichter Marc Kregting vertelt over zijn idool, de jonggestorven basgitarist Jaco Pastorius. Het stukje bevat een merkwaardige passage over de wijze waarop deze virtuoos zichzelf de dood in had gejaagd:

De muzikant die zichzelf had voorgenomen jong te zullen sterven, evenals zijn idolen Charlie Parker en Jezus Christus, had zich de laatste vier jaar van zijn leven totaal overgeleverd aan drank en cocaïne en leed een zwervend bestaan in New York.

Nou, wat wil je met zulke idolen! Met Charlie Parker ben ik niet zo bekend, maar over die Jezus Christus kan ik je wel één of twee dingen vertellen…

Lees verder OverKill your idols

Nick Cave: een haat-liefdesverklaring

Nick Cave: een haat-liefdesverklaring

Nick Cave - De dood van Bunny Munro“Ik ben verdoemd”, denk ik in een plotseling moment van zelfbewustzijn voorbehouden aan de mens die de nieuwe roman van Nick Cave in handen heeft. Ik voel dat ik ergens onderweg een zware inschattingsfout heb gemaakt, maar een huiveringwekkende hartslag later is dit besef weer verdwenen — mij achterlatend in een Bruna op een verlaten NS-station, alsof ik daar in mijn onderbroek sta, met slechts mijzelf en mijn honger naar echt geestelijk voedsel.

Lees verder OverNick Cave: een haat-liefdesverklaring

Een Lewis-liedje

Een Lewis-liedje

Nu we toch in de C.S. Lewis-stemming zijn, kan ik gelijk wel even het volgende liedje delen. Ik kende deze Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Brooke Fraser niet — ze schijnt uit de gospelwereld te komen, en daar ben ik niet zo in thuis. Maar heel toevallig ontdekte ik het onderstaande liedje met de opmerkelijke titel C.S. LewisLees meer overEen Lewis-liedje[…]

So long, Yasmine

So long, Yasmine

Met excuses voor de schending van copyrights toch even een mp3’tje delen bij wijze van eerbetoon. De Belgische zangeres en presentatrice Yasmine overleed gisteren. Ze hing zich op, slechts 37 jaar. Ik ken vooral haar prachtige Leonard Cohen-covers — haar rafelige, dreigende versie van The Partisan (waarop ook Thé Lau meezingt) is mijn persoonlijke favoriet.Lees meer overSo long, Yasmine[…]

Een kleine theologie van het festival

Een kleine theologie van het festival

Music Meeting

De geur van vertrapt gras, verschraald bier en de chemische en organische inhoud van Dixietoiletten. Flarden van bastonen die door de grond, via de grassprieten, je lijf binnendringen. Een vette hap, doodgeslagen bier uit plastic bekers. Heerlijk vind ik het. Het festivalseizoen is weer begonnen, en ik kom zelf net terug van een sympathiek klein festival in Nijmegen, de Music Meeting. Ik moest denken aan dat onderzoek laatst, waaruit bleek dat de meerderheid Nederlanders de betekenis van Pinksteren niet kent, maar het feest associeert met Pinkpop. Ik snap de ophef niet zo goed. Dergelijke festivals hebben toch ook gewoon alles met Pinksteren te maken?

Lees verder OverEen kleine theologie van het festival