This Theme Supports a Custom FrontPage

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

De GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

Ik bewaar bijzondere herinneringen aan het lezen van De GVR van Roald Dahl. Het was het eerste echte leesboek dat ik als kind – op een druilerige zomermiddag, een jaar of dertig geleden – in één ruk uitlas. Een prestatie waar ik, dat herinner ik mij levendig, best trots op was. Maar ik herinner mij ook nog goed waarom ik het verslond. Het verhaal sprankelde. Het tintelde en bruiste als fropskottel. Dergelijke speelse neologismen van de titelheld waren daar voor een belangrijk deel debet aan. Snoskommer, mensbaksel, flitspopper. Het wekte bij mij een bestendige liefde op voor de taal, voor sprookjes en fantastische vertellingen.

Vol verwachting bezocht ik daarom laatst, wederom op een druilerige zomermiddag, de verfilming van deze klassieker door Steven Spielberg. Ik werd niet teleurgesteld; ik vond het een even sprankelende film, speels en geestig, gemaakt met zichtbare liefde voor het oorspronkelijke verhaal en de iconische illustraties van Quentin Blake. Nog dezelfde avond herlas ik het boek, en zag mijn vermoeden bevestigd dat de verfilming inderdaad opvallend trouw is aan het boek. Toch vielen mij, in de grote lijnen, drie verschillen op, die misschien wel significanter zijn dan zij op het eerste gezicht lijken…

Lees verder OverDe GVR: 3 betekenisvolle verschillen tussen boek en film

De laatste epische film

De laatste epische film

Geheel in de geest van Peter Jackson bracht ik onlangs een extended edition uit van een essay dat ik al eerder schreef naar aanleiding van de verfilmingen van The Hobbit. Ik vergeleek daarin het prachtige oorspronkelijke verhaal van J.R.R. Tolkien met de programmatische verhandeling over de vreugde van het evangelie door paus Franciscus. In het verlengde daarvan schreef ik over de onmiskenbare echo’s van het distributisme en het katholiek sociaal denken. In mijn extra lange versie heb ik dat nog eens verrijkt met een geestige gedachte van G.K. Chesterton over het verschil tussen kruideniers en herbergiers.

Lees verder OverDe laatste epische film

Rondom mijn kleine theologieën

Rondom mijn kleine theologieën

Er wordt vaak gezegd dat het geestelijke een soort basisbehoefte is van de mens. We kunnen niet zonder, steeds weer zoeken we troost en zin in religieuze vergezichten. Ik zal de laatste zijn om dat tegen te spreken. Maar ik wil er wel iets aan toevoegen. Ik geloof niet dat die hang naar het geestelijke een soort vlucht uit de materiële werkelijkheid is, zoals het vaak wordt voorgesteld. Alsof mensen de ellende of sleur van alledag niet meer kunnen dragen, en zich daarom maar tot een hemels rijk in de wolken wenden. Wie dat denkt, heeft werkelijk geen snars van het al te menselijke religieuze verlangen begrepen.

Lees verder OverRondom mijn kleine theologieën

Een hopeloos pantheïstisch sprookje

Een hopeloos pantheïstisch sprookje

Beeld uit Avatar

Jazeker, de beelden zijn adembenemend. De computeranimaties zijn fenomenaal. Ik blijf erbij dat de kwalificatie ‘levensecht’ dit genre nooit zal passen. Maar inderdaad, de film Avatar van James Cameron is een lust voor het oog, en zeer onderhoudend bovendien. Maar na bijna drie uur spektakel ging ik toch met een licht onbevredigd gevoel naar huis. En dat lag niet aan het verhaal, dat welbeschouwd tamelijk dunnetjes is, noch aan het ecologisch moralisme, dat er nogal dik bovenop ligt. Wat mij fascineerde en tegelijkertijd stoorde was iets anders. Avatar kwam op mij vooral over als een uit de hand gelopen reclamespotje voor een populair maar bedenkelijk soort pantheïsme.

Lees verder OverEen hopeloos pantheïstisch sprookje

Hosanna in den lage

Hosanna in den lage

Désanne van Brederode - Door mijn schuldIn alle interviews en besprekingen rond de recente roman van Désanne van Brederode staat het te lezen: Door mijn schuld is geïnspireerd op de controversiële moordzaak op de weduwe-Wittenberg in Deventer in 1999. De ingrediënten zijn inderdaad hetzelfde: een brutale moord, een ontkennende verdachte, een mediahype waarin degene die vastzit voor de moord als onschuldig slachtoffer wordt neergezet. Ik wil de wereld van schreeuwende Telegraaf-koppen, Maurice de Hond en Peter R. de Vries echter even laten voor wat zij is, en een parallel trekken met een uiting van hogere cultuur: de roman Misdaad en straf van Fjodor Dostojevski.

Lees verder OverHosanna in den lage

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Charisma en andere harrypotterboekverfilmingen

harry-potter-and-the-half-blood-prince-01De klassieke mythologie heeft onze taal verrijkt met tal van zegswijzen om allerlei hachelijkheden uit te drukken: tantaluskwelling, pyrrhusoverwinning, achilleshiel, sisyphusarbeid, enzovoort. Wat mij betreft kan ook een begrip uit de moderne mythologie aan ons spreekwoordenboek toegevoegd worden: een harrypotterboekverfilming, wat zoveel betekenen kan als ‘een grove onmogelijkheid’.

Lees verder OverCharisma en andere harrypotterboekverfilmingen

Het wezen van de tekst

Het wezen van de tekst

Het Reformatorisch Dagblad plaatste een uitgebreide recensie van het Bronnenboek Christendom. Een mooie, genuanceerde bespreking met een aantal terechte punten van kritiek. Het laatste punt van de recensent verbaast me wel enigszins: “Een groot bezwaar van de bloemlezing acht ik het fragmentarisch karakter. Alle opgenomen teksten zijn fragmenten van een groter geheel. (…) Het leidt onherroepelijkLees meer overHet wezen van de tekst[…]

Recensie Bronnenboek

Recensie Bronnenboek

De website Boekenbank.be plaatste een lovende recensie van het Bronnenboek Christendom. Zie alhier de gehele recensie. Een klein citaat: Een zeer aan te raden boek voor diegenen die de zin van het leven wel eens in het licht van het geloof willen zien. Daar kan ik het, in alle bescheidenheid, natuurlijk alleen maar mee eens zijn.

Op het gemakje

Op het gemakje

Ondanks mijn eerdere gemopper op Sinterklaas, had die ouwe baas vanmorgen toch mooi een prachtige CD in mijn schoen gedeponeerd: Easy come, easy go van Marianne Faithfull. Een uitgebreide en afgewogen recensie kan ik je nog niet geven na één luisterronde. Maar de eerste indruk is zeer positief; een fijne, ontspannen plaat, waar dwars doorLees meer overOp het gemakje[…]

De binnenkamer van de popmuziek

De binnenkamer van de popmuziek

 

Emily Jane White
Emily Jane White

Onze lieve vrienden hadden een tafeltje achterin café Merleyn gezocht. Voor singer-songwriter John Carrie konden ze het staan wel opbrengen; die had net met een trefzekere nonchalance een zeer aanstekelijke set gespeeld. Maar het contrast met de introverte Emily Jane White was net iets te groot. Ik was wél blijven staan. Ze keken me een beetje meewarig en niet begrijpend aan toen ik me na het in mijn ogen prachtige concert aan het tafeltje vervoegde.

Lees verder OverDe binnenkamer van de popmuziek