This Theme Supports a Custom FrontPage

God woont niet op het kalifaat

God woont niet op het kalifaat

“De moordenaar is nog steeds op vrije voeten”, zegt de nieuwe omslag van Charlie Hebdo, een jaar na de aanslag op de redactie. De cartoon toont een boos kijkende God, met bebloede toog en een kalasjnikov op de rug. Zijn er al mensen geweest die zich er daadwerkelijk over opgewonden hebben, die zich gekrenkt hebben getoond in hun religieuze gevoelentjes? Ik niet in elk geval. Het is welbeschouwd een vrij matige grap, niet echt origineel, niet echt intelligent – maar we nemen er allemaal plechtig kennis van en doen alsof het heel wat is, want hé, Charlie Hebdo… Het mag wel wat minder eigenlijk, met dat aura van martelaarschap.
Lees verder OverGod woont niet op het kalifaat

We hebben juist méér religie nodig

We hebben juist méér religie nodig

Charlie Hebdo
Cartoon van Joann Sfar (die, anders dan eerder bericht, NIET bij het Charlie Hebdo-team hoort).

De Franse cartoonist Joann Sfar publiceerde op Instagram een tekening met daarop de tekst: “Friends from the whole world, thank you for #PrayForParis, but we don’t need more religion! Our faith goes to music! Kisses! Life! Champagne and joy! #ParisIsAboutLife”

Deze paar regeltjes tekst bevatten genoeg onzin om een boek mee te vullen – met name de valse tegenstelling tussen religie en levensvreugde vond ik ergerniswekkend, stupide. Maar laat ik me even beperken tot dat ene zinnetje: “we don’t need more religion”. Dat sentiment is de laatste dagen veel te beluisteren, en te midden van zo veel religieus gemotiveerd geweld is dat goed te begrijpen.

Lees verder OverWe hebben juist méér religie nodig

Het Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

Het Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

A&DdetailOp Piazza Pio XII staat een man driftig te schreeuwen en te gebaren. Hij oogt verward, met zijn jofele baseballpet en aftands kalfsleren jasje. Wie goed naar hem kijkt valt op dat hij een verweerde en verouderde versie lijkt van Alfred E. Neuman, de mascotte van Mad Magazine — het rossige haar, de flaporen, het appelronde gezicht, de sproeten. Maar niemand kijkt goed naar hem. Niemand kijkt überhaupt naar hem…

Lees verder OverHet Vaticaan heeft mijn kat vergiftigd

De strijd tussen God en Canisius

De strijd tussen God en Canisius

petrus-canisiusraam1Midden in de nacht klonk er ineens lawaai in het Weense huis waar Petrus Canisius verbleef. Een huisgenoot werd wakker en haastte zich naar de kamer van Canisius. Hij tuurde door het sleutelgat, en zag dat de Nijmeegse jezuïet in gebed verzonken was. Later verklaarde deze huisgenoot het volgende: 

“Hij bad vurig en met krachtige stem, hij riep, hij redeneerde. Het was alsof hij vocht met God, zoals eens Jacob met de engel. In mijn jeugdige onschuld dacht ik: In de strijd tussen God en Canisius wil ik mij niet mengen. Zij zullen ook zonder mij weer met elkaar vrede sluiten.”
(Bron: Paul Begheyn s.j., Petrus Canisius. Een Nederlandse heilige. De Heuraut, Nijmegen, 1981.)

Lees verder OverDe strijd tussen God en Canisius

De humor van religie

De humor van religie

Pasen is een vrolijk feest. Na de strenge soberheid van de vastenperiode, na de noodlottige ernst van de goede week, mag je gerust over een ontlading spreken. De Heer is waarlijk opgestaan… wie de diepte van die woorden wil begrijpen moet bovenal de grap er van inzien. Wij hebben onszelf en onze naaste geketend met de zwaarste metalen ketenen, met vervaarlijk en complex ogende hangsloten, en we hebben de sleutel met een pathetisch gebaar ingeslikt. En daar komt een simpele man uit een of ander joods gehucht, die zonder vals pathos of ceremonieel vertoon uit die ketenen stapt, omdat de sloten al die tijd los bleken te zitten. Het is om je te bescheuren. The joke is weliswaar on us, zo leert het Paasverhaal ons, maar het is toch een goede grap, en we mogen schuddebuiken van het lachen.

Lees verder OverDe humor van religie

We stinken er altijd weer in

We stinken er altijd weer in

“Religie blijft ongrijpbaar, wetenschap past bescheidenheid.” Een mooie kop boven een mooi artikel over het afscheid van de godsdienstpsycholoog Jacques Janssen aan de Nijmeegse universiteit. Toen ik het stukje las, herinnerde ik mij dat ik Janssen enige jaren geleden ook geïnterviewd heb, over vergelijkbare thematiek, voor de nieuwsbrief van de Radboudstichting (niet te verwarren met de Radboud Universiteit). Dat interview vond ik het (her-)lezen waard, al zeg ik het zelf. Ook met het oog op huidige debatten over geloof, ongeloof, bijgeloof en wetenschap. Nou ja, beter goed gekoppiepeest dan slecht geparafraseerd, dus hier komt-ie:
Lees verder OverWe stinken er altijd weer in