This Theme Supports a Custom FrontPage

Leonard en ik

Leonard en ik

I remember you well. Leonard kwam voor het eerst naast mij zitten in een bruin café in ‘s-Hertogenbosch, onder de schaduw van de Sint-Janskathedraal. Het was eind 2001, en ik was mij daar aan het bedrinken, gewoon, vanwege de pijn van het jonge-twintiger-zijn, de warboel in de wereld, de warboel in mijn hoofd. De gebruikelijke dichterlijkheden. Leonard had net een nieuw album uit, Ten New Songs, en wilde dat graag aan mij laten horen.

Lees verder OverLeonard en ik

Vastengasten

Vastengasten

Waar hebben de kerk en de wereld vandaag het meeste nood aan? Die vraag werd me gisterenavond gesteld, bij aanvang van de discussiebijeenkomst Vastengasten in Tilburg. Mij schoot direct de mooie preek van paus Franciscus tijdens zijn inauguratiemis te binnen. Hij had gesproken over tenerezza. Hartelijkheid, meer nog: tederheid. Een woord dat je maar weinig hoort in theologische traktaten. Tederheid, zo had de paus gewaarschuwd, moet je niet verwarren met zwakheid; zij is juist een teken van geesteskracht, van compassie.

Het gesprek in Tilburg ging tussen de Brabantse troubadour Gerard van Maasakkers en mijzelf, en werd kundig geleid door journalist Martin Volder. Het werd, vond ik, een memorabele avond. Ik geloof dat Van Maasakkers en ik als tegenpolen waren geprogrammeerd; maar dat pakte toch wat anders uit…

Lees verder OverVastengasten

Muzikale monogamie

Muzikale monogamie

Weer een ander register. Even over Metallica, waaraan ik mijn nieuwste bijdrage aan Zincast gewijd heb. Ja, omdat de thematiek van de vrijheid er op paulinische wijze in doorklinkt, zoals ik in de aflevering ook uitleg. Maar die thematiek kom je in zoveel liedjes tegen. Waarom kies ik voor Metallica? Omdat het een oude liefde is. Een liefde die ups en downs heeft gekend door de jaren heen, maar die toch nooit echt gesleten is. Er kwamen nieuwe liefdes bij, liefdes die in niks op die oude vlam leken; dromerige singer-songwriters, gloedvolle somberaars, virtuoze componisten uit vervlogen eeuwen…  tja, de liefde voor muziek is nu eenmaal meestal polygaam.

Lees verder OverMuzikale monogamie

Een Lewis-liedje

Een Lewis-liedje

Nu we toch in de C.S. Lewis-stemming zijn, kan ik gelijk wel even het volgende liedje delen. Ik kende deze Nieuw-Zeelandse singer-songwriter Brooke Fraser niet — ze schijnt uit de gospelwereld te komen, en daar ben ik niet zo in thuis. Maar heel toevallig ontdekte ik het onderstaande liedje met de opmerkelijke titel C.S. LewisLees meer overEen Lewis-liedje[…]

Inkt

Inkt

Nu de inktzwarte wolken de zomer op afstand houden, wil ik even een vrolijk zomers liedje delen. Over schuld en onschuld. En over dwaasheid. Nou ja, ik zal je de exegese besparen — de teksten (zie hieronder) zijn misschien voor meerdere uitleg vatbaar, maar volgens mij is de boodschap wel helder.

Lees verder OverInkt

Depressieve liedjes: een apologie

Depressieve liedjes: een apologie

HappinessGisteren ben ik lid geworden van de Depri-liedjes-Hyve. En dan niet omdat het zo kostelijk is om van de meest onnozele Hyves lid te worden (zoals daar zijn de Voor-iedereen-wiens-naam-ALTIJD-verkeerd-wordt-gespeld-of-uitgesproken-Hyve, de Pastoor-Penne-moet-terug-naar-Waalwijk-Hyve, de Alle-Vage/Zinloze-Dingen-die-het-leven-mooi-maken-Hyve, de Ik-haat-Hyves-zonder-schermafbeelding-Hyve en de Ik-lach-met-rare-uithalen-en-valse-tonen-Hyve). Voorwaar, neen, ik ben lid geworden van de Depri-liedjes-Hyve uit doorleefde, doorvoelde en doordachte overtuiging. Depressieve liedjes worden namelijk stelselmatig ondergewaardeerd. Het moest maar eens afgelopen zijn!

Lees verder OverDepressieve liedjes: een apologie

De binnenkamer van de popmuziek

De binnenkamer van de popmuziek

 

Emily Jane White
Emily Jane White

Onze lieve vrienden hadden een tafeltje achterin café Merleyn gezocht. Voor singer-songwriter John Carrie konden ze het staan wel opbrengen; die had net met een trefzekere nonchalance een zeer aanstekelijke set gespeeld. Maar het contrast met de introverte Emily Jane White was net iets te groot. Ik was wél blijven staan. Ze keken me een beetje meewarig en niet begrijpend aan toen ik me na het in mijn ogen prachtige concert aan het tafeltje vervoegde.

Lees verder OverDe binnenkamer van de popmuziek