This Theme Supports a Custom FrontPage

Heilige Elrond, beste vrind…

Heilige Elrond, beste vrind…

Wat een alleraandoenlijkst bericht. Een Braziliaanse oma blijkt een actiefiguurtje van de elf Elrond uit The Lord of the Rings te hebben aangezien voor een beeld van de heilige Antonius. Jarenlang bad zij dagelijks bij de nobele heer van Rivendell. Haar kleindochter – of beter: aangetrouwde kleindochter, als ik het goed begrepen heb – ontdekte de vergissing, berichtte erover op Facebook, waarna het ganse internet zich erover kon verkneukelen. Echt weer iets voor het internet, om zich zo onbeschaamd vrolijk te maken over een arm Braziliaans omaatje. Ik vind haar ‘vergissing’ eigenlijk helemaal zo gek niet.

Lees verder OverHeilige Elrond, beste vrind…

De Kleine Prins: een indringend sprookje

De Kleine Prins: een indringend sprookje

Deze week verschijnt de ver(animatie)filming in de bioscoop van één van de grootste (of kleinste, maar dan op een goede, grootse manier) sprookjes van de twintigste eeuw: De Kleine Prins. Ik heb de film nog niet gezien, maar zie er erg naar uit: in de bijgaande video leg ik uit waarom. Dit tijdloze, mystieke verhaal van Antoine de Saint-Exupéry trekt ons uit ons kortzichtige egocentrisme.

Lees verder OverDe Kleine Prins: een indringend sprookje

De laatste epische film

De laatste epische film

Geheel in de geest van Peter Jackson bracht ik onlangs een extended edition uit van een essay dat ik al eerder schreef naar aanleiding van de verfilmingen van The Hobbit. Ik vergeleek daarin het prachtige oorspronkelijke verhaal van J.R.R. Tolkien met de programmatische verhandeling over de vreugde van het evangelie door paus Franciscus. In het verlengde daarvan schreef ik over de onmiskenbare echo’s van het distributisme en het katholiek sociaal denken. In mijn extra lange versie heb ik dat nog eens verrijkt met een geestige gedachte van G.K. Chesterton over het verschil tussen kruideniers en herbergiers.

Lees verder OverDe laatste epische film

De laatste mars van Lewis

De laatste mars van Lewis

Vandaag precies een halve eeuw geleden werd de oudste boom van het bos geveld. De Oosterse wijsheid dat één boom die valt meer lawaai maakt dan een heel bos dat groeit, ging hier niet op. Deze oude boom viel in stilte. Zo hij al geluid had gemaakt – en dat moet wel, want hij was een lange en imposante verschijning – werd dat overstemd door een pistoolschot dat bijna op hetzelfde moment aan de andere kant van de oceaan klonk. De aandacht van de gehele wereld fixeerde zich als één groot rood oog op Dallas, Texas. De laatste mars van Clive Staples Lewis, die eindigde op zijn slaapkamervloer in Risinghurst bij Oxford, bleef goeddeels onopgemerkt.

Lees verder OverDe laatste mars van Lewis

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

De eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

Ik weet het, ik weet het: sommige films moet je gewoon kijken zonder er al te veel achter te zoeken. Alle succesvolle filmgenres (actiefilms, romantische komedies, tranentrekkers) drijven op clichés en herhaling, je moet niet al te veel originaliteit of diepzinnigheid verwachten, maar gewoon je verstand op nul zetten en kijken. Of niet natuurlijk; voor dergelijke genres geldt: love it or leave it.

Lees verder OverDe eeuwige strijd tussen goede en slechte fantasy

Herinneringen aan de zon

Herinneringen aan de zon

The Silver ChairToen onze oudste geboren werd, inmiddels al weer ruim drieënhalf jaar geleden, begonnen wij meteen met hem voorlezen. Letterlijk op dag één begonnen wij in de Kronieken van Narnia van C.S. Lewis, in deel één, Het neefje van de tovenaar. Mijn zoon begreep er destijds nog wel niets van, maar dat maakte niets uit. Het was zo’n fijn avondritueel, en hij genoot er zichtbaar van. Liggend in mijn armen luisterde hij gebiologeerd naar mijn stem, keek naar mijn lippen. En wij, zijn ouders, genoten van het mooie rustige moment met z’n drieën en natuurlijk van die prachtige Narnia-boeken.

Lees verder OverHerinneringen aan de zon