We moeten wél naïef zijn

“Laat de jihadisten maar komen. Wij zullen ze met kindertekeningen en knuffelberen welkom heten.”

‘We moeten niet naïef zijn.’ Hoe vaak hebben we dat zinnetje nu al gehoord in reactie op de vluchtelingenproblematiek? Ik kijk naar mijn kinderen, en weet zeker dat ze naïef zijn. Mijn oudste dochter hoor ik iets zeggen over kindjes die zelf niet genoeg geld hebben om speelgoed te kopen. Nee, ik heb niet de illusie dat ze nog maar het minste besef hebben van alle ellende aan de buitengrenzen van Europa. Toch, ze helpen onbekommerd, fluitend bijna, terwijl de politici tot diep in de nacht doorvergaderen, de opinianten hun pennenduellen uitvechten, en de boze burgers dubieuze berichten delen op Facebook.

Noem het maar onnozel; ik hoop mijn kinderen met zo’n inzamelactie simpelweg iets te leren over vrijgevigheid en gastvrijheid. Ze hebben mij ook iets geleerd: we moeten wél naïef zijn. Volhardende, liefdevolle naïviteit. Een betere levenshouding is niet denkbaar.

Mijn gehele column in het Nederlands Dagblad van 19 september 2015 is nu gratis te lezen op ND.nl.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *