We’re dumbing it down


De anekdote die father Robert Barron aan het einde van deze fantastische toespraak deelt, illustreert een pijnlijke waarheid. In een tijd die toch al lijdt aan oversimplificatie, versimpelen wij het fenomeen religie om er vat op te krijgen. En dan heb ik het niet alleen over de atheïst die eindeloos cliché’s herkauwt, of de populist die een godsdienst louter van zijn lelijkste kant wil bekijken. Nee, ook – misschien zelfs: juist – de lieden die steeds maar weer op de grote waarde van religie wijzen, versimpelen het fenomeen. De journalist of schrijver die braaf de culturele verdiensten van religies beziet. De moderne godsdienstleraar met zijn slappe relativistische praatjes. De religiewetenschapper met zijn dorre academische gemeenplaatsen. De politicus met zijn wollig geklets over religie als sociaal bindmiddel. Juist in hun eindeloze nuances vervangen ze feitelijk slechts de ene karikatuur voor de andere, en maken ze een eendimensionaal gedrocht van de godsdienst. Kant-en-klaar en tandeloos, een magnetronmaaltijd in hapklare brokken, op de hurken uitgelegd aan een voor debiel gehouden volkje.

En dat terwijl onze traditie inderdaad zo rijk en veelzijdig is, peilloos diep en eindeloos uitgestrekt als de oceaan. Die oceaan wordt met een paar simpele blauwe golflijntjes in de fantasieloze prentenboekjes van de agogen afgebeeld. Dumb, dumb, we’re dumbing it down… Dit aanstekelijke Moloko-deuntje zeurt me onwillekeurig door de kop. En het antwoord op die gruwelijke simplificaties zit expliciet in het liedje, en impliciet in het betoog van father Barron: Be proud to be profound.

2 gedachten over “We’re dumbing it down

  1. Pingback:Tweets die vermelden http://www.antondewit.nl/?p=1603utm_sourcepingback -- Topsy.com

  2. Pingback:Geef ons heden een boterham met kaas | Anton de Wit

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *