Zes jaar ouder

Vandaag vierde onze oudste zijn zesde verjaardag. Op de eerste zondag van de advent, ja – zes jaar geleden werd hij ook geboren op de eerste adventszondag, begin van het nieuwe kerkelijke jaar. Meer dan voorgaande jaren leefde bij mij vandaag het besef: ik ben alweer zes jaar vader. Wat dat zeggen wil, ik weet het niet. Maar de realisatie drong zich bij me op met een aura van veelbetekenendheid; zoals dingen die op zichzelf niet zo veel betekenen soms gewoon zo veelbetekenend lijken. Zes jaar ouder, in de dubbele betekenis; is dat lang? Is dat kort? Het is lang genoeg om te weten dat ouderschap echt een hele opgave is, maar kort genoeg om te weten dat ik nog maar net aan het begin van die opgave sta.

Deze zes jaren vlogen voorbij, en er lijkt niet veel veranderd sinds die tijd. Zo veel is nog hetzelfde. Maar toch; ik kijk naar die jongen, die in zijn vandaag gekregen Spiderman-pak door het huis holt, en een volgend moment in een hoekje met eveneens gekregen Playmobile zit te spelen… Al zo wijs, zo eigenwijs, zo vol karakter. Twee maal zes jaar en hij is zo oud als Jezus toen die in de tempel met de schriftgeleerden in debat ging en zijn ouders het nakijken gaf. Ik kan me er alles bij voorstellen. Drie maal zes jaar en hij mag niet alleen een auto maar via zijn stemrecht ook het land besturen. Ik wil me er niks bij voorstellen.

Dan kijk ik naar de foto rechts, bijna zes jaar geleden gemaakt voor bij een essay over mijn kersverse vaderschap, dat verscheen in VolZin – later kwam dat verhaal ook nog in mijn boek Een kleine theologie van gewone dingen terecht. Twee weken oud is mijn zoon hier. Wat was hij nog jong. Een prulletje; je kunt hem hier maar moeilijk voorstellen in Spiderman-pak of met Playmobile. Dan kijk ik naar mezelf – 26 jaar oud, wat was ík nog jong. Een knulletje. De vertederde blik in mijn ogen is niet geveinsd; ik leefde destijds in een soort roes van trotse gelukzaligheid. Zes jaar ouder: dat is kort genoeg om nog altijd met vertedering naar hem te kijken, maar ook lang genoeg om terug met de voeten op aarde te komen en te merken dat vaderschap niet louter leuk is en kinderen niet louter lief zijn. ’t Is maar zes jaar, maar ik geloof dat ik echt ouder ben geworden.

Zes jaar ouder. Het is lang genoeg om hem op weg te sturen, te kort om te zien waar die weg heen zal gaan. Lang genoeg om mijn eigen tekorten als vader te zien, maar te kort om te zeggen: ach, zo slecht hebben we het toch niet gedaan… Zes jaar is niet niks, maar we hebben meer jaren, meer wijsheid nodig om een voller licht te werpen op de vruchten van het ouderschap. Uitzien naar dat volle licht; ik geloof dat dat ‘advent’ heet.

1 gedachte over “Zes jaar ouder

  1. Beste Anton,
    Van harte geluk gewenst met het zesjarig vaderschap.Ook jouw vrouw van harte gefeliciteerd.Dat jullie zoon mag toenemen in wijsheid en jaren, en in welgevallen bij God en bij de mensen.
    Willy Verswijveren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *